Ψυχες και Σωματα

Η ανάγκη για ήρωες

2011-07-21T21:38:00.001+02:00

Τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου με έφθασαν το ίδιο πρωί καθώς οδηγούσα προς το Μάαστριχ. Αρχικά παραξενεύτηκα γιατί άκουσα την λέξη Κύπρος να αναφέρεται στις ειδήσεις πείθοντας με ότι μάλλον θα παράκουσα. Ανέβασα την ένταση του ραδιοφώνου ακούγοντας έκπληκτος τα απίστευτα γεγονότα του πρωινού
.
Έφθασα στην δουλειά, μπήκα στο ίντερνετ και ήδη όλες οι ειδήσεις είχαν τα περιστατικά πρωτοσέλιδα.
Δεν μου δημιούργησε δέος το γεγονός των εκρήξεων αλλά μου φάνηκε απίστευτος ο θάνατος τόσων ατόμων. Άδικος θάνατος κι ακόμα πιο άδικη η οδύνη αυτών που έμειναν πίσω. Ούτε εκδηλώσεις, ούτε συλλαλητήρια, ούτε διαμαρτυρίες ούτε βανδαλισμοί, μνημόσυνα, δημόσιες δαπάνες και λοιπές δραστηριότητες δεν πρόκειται να απαλύνουν την απώλεια, ούτε να φέρουν πίσω τους νεκρούς. Οι μάνες που μοιρολογούν, οι πατεράδες που δακρύζουν, τα αδέλφια που απειλούν και τα παιδιά που διαμαρτύρονται δεν πρόκειται να πάρουν πίσω αυτό που τους πάρθηκε βίαια: τους αγαπημένους τους.
Είναι οι άμεσα εμπλεκόμενοι σε μια τραγωδία που δεν έχει λογική εξήγηση. Το μόνο λογικό και αναμενόμενο είναι η οργή τους και η αναμενόμενη έκφραση και διοχέτευση της. Χωρίς αμφιβολία και με κεκτημένο δικαίωμα. Είναι ο προσωπικός τους πόνος και σαν μεσογειακοί τον εκφράζουμε συχνά πολύ έκδηλα και αυτή η έκδηλη, έντονη έκφραση είναι χαρακτηριστική του πολιτισμού μας, ίσως και της ιστορίας μας.

Αυτό που με εκπλήττει όμως και περισσότερο μου δημιούργησε φόβο είναι η συλλογικότητα που ξεπήδησε από τον πόνο δεκατριών οικογενειών και το μίσος που ξέβγαλαν στην επιφάνεια δεκατρείς ανθρώπινες τραγωδίες: Μια μάζα, άμορφη και σε λίγο ανεξέλεγκτη, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα επικοινωνίας που είναι διαθέσιμα σήμερα, δημιουργήθηκε με φανερό σκοπό την συμπάθεια και την κατανόηση προς τους συνανθρώπους της αλλά με ουσιαστικό κίνητρο την εκδούλευση ενός βαθιά κρυμμένου απωθημένου. Όπως κάθε παρόμοια παρελθοντική στιγμή στην κυπριακή ιστορία, από κάθε ατομικό τραγικό γεγονός ξεπηδά μια συλλογική αντίδραση που εκφράζει μίσος, έχθρα και φθόνο προς τον συνάνθρωπο. Κρύβεται μια ομάδα κύπριων πίσω από προσωπικές τραγωδίες για δημιουργήσει μια παγκύπρια αναστάτωση βγάζοντας και εκφράζοντας στην επιφάνεια πολιτικά και προσωπικά απωθημένα, αλόγιστα, αψηφώντας κοινωνικές και πολίτικες ευθύνες, απάνθρωπα εκμεταλλευόμενη τις προσωπικές τραγωδίες των λίγων για βλάψουν τελικά τους πολλούς.

Τελικά είναι κατανοητό ότι ο μέσος κύπριος είναι ένας φθονερός μισάνθρωπος που το μόνο που τον κινητοποιεί είναι η ηδονή της αυτοκαταστροφής;

Ένα σύνολο, μια κοινωνική ομάδα, θα υπόθετα μια πλειοψηφία, αναμένει ανυπόμονα να γίνει κάτι εξωτικό, σπάνιο, ίσως καταστροφικό αντιμετωπίζοντας αυτό το γεγονός εκ των ύστερων σαν μια αλλαγή από την καθημερινότητα.

Παρακολουθώντας την ειδησεογραφία των τελευταίων χρόνων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος αναμένει την καταστροφή για να δώσει νόημα στην ανούσια ζωή του, ανούσια γιατί ο άνθρωπος που αγγίζει τα όρια της ατομικής του ισορροπίας δεν αναζητεί τον ξένο πόνο για διοχετεύσει την ανία του και να δώσει χρώμα στην καθημερινότητα του.

Αυτό ακριβός έγινε στην Κύπρο τις τελευταίες μέρες. Με αφορμή τα τραγικά γεγονότα ξέσπασε ένα κύμα διαμαρτυρίας για σχεδόν όλα που δεν ικανοποιούν τον μεσώ κύπριο και που τυχαία ανήκει στην αντιπολίτευση. Και οι οπαδοί αυτής της αντιπολίτευσης είναι τόσο φερέγγυοι και υγιεις πνεύματι που βρήκαν αφορμή τον προσωπικό πόνο τωνδεκατριών οικογενειών για να βγουν στους δρόμους και να διαμαρτυρηθούν για όλα όσα τα κοινωνικά και πολιτικά τους ενοχλούν..
Κι έγιναν οι νεκροί οι ήρωες. Άλλα στα μάτια ποιων; Σίγουρα για τις οικογένειες τους είναι ήρωες, θέμα αναμφισβήτητο, ακόμη και να μην χάνονταν τόσο άδικα, θα ταν οι ζωντανοί ήρωες για την μάνα, τον πάτερα, τον αδελφό, τον σύζυγο η τον σύντροφο.

Για τους υπολοίπους, αναρωτιέμαι γιατί είναι πραγματικά ήρωες; Και τι είναι αυτό που κάνει την πλειοψηφία της κυπριακής κοινωνίας να αναζητεί καθώς είναι πνιγμένη στην μισανθρωπιά (ας μην ξεχνιούνται ξενοφοβικές μας τάσεις και η συμπεριφορά των περισσότερων απέναντι στους αλλοδαπούς), την μισαλλοδοξία (το μεγαλύτερο σπίτι, το πολυτελέστερο αυτοκίνητο το μακρινότερο εξωτικότερο ταξίδι), τον φθόνο για τον διπλανό, την έλλειψη πατριωτισμού (τα επίπεδα της φυγοστρατίας είναι ασύγκριτα) ξαφνικά αναναγνωρίζει κάποιους αδικοχαμένους σαν ήρωες.

Εμένα πάντως δεν με πείθει η ξαφνική ανθρωπιά του Κυπρίου που ξαφνικά διαμαρτύρεται για τον άδικο χαμό τόσων ζωών. Γιατί αν υπήρχε αυθεντική ανθρωπιά θα είχαν γίνει από πολύ πρωτύτερα συλλογικές, ουσιαστικές πράξεις ανθρωπιάς χωρίς αυτοπροβολή. Αν είχε ο κύπριος ανθρωπιά δεν θα γινόταν ούτε βιαστής τουριστών, ούτε εκμεταλλευτής φτωχότερων, ούτε αφιλόξενος προς τους ξένους και αν ήταν προ πάντων πατριώτης και υπεύθυνος, και νομίζω αν δεν κάνω λάθος οι περισσότεροι πατριώτες αντιπροσωπεύονται αυτή την στιγμή από την αντιπολίτευση, δεν είχε φτάσει η φυγοστρατία στα σημερινά επίπεδα και η νοοτροπία του “μεν ανησυχείς ρε κουμπάρε εν ουλλα μια χαρά” και του “τζιαι αύριο παλε εν μέρα σιορ” δεν θα ήταν τόσο εξαπλωμένη. Βέβαια ο κύπριος είναι ικανότατος στο να μοιράζεται τον πόνο του άλλου όταν είναι να εξυπηρετηθούν τα δικά του πολιτικά και μισαλλοδοξικα φρονήματα και στο να διαμαρτύρεται για την αυτοπροβολή: κλαίνε οι μάνες απ την μια, να φύγει ο Χριστοφιας φωνάζουν από την άλλη οι φιλάνθρωποι και οι φιλοπατριωτες.

Είναι ξεκάθαρο ότι η κυπριακή κοινωνία είναι αποπροσανατολισμένη, μια κοινωνία χωρίς ταυτότητα, ιδανικά και χωρίς άξιες. Μια κοινωνία που έχει έντονη ανάγκη για ήρωες, που χρειάζεται καινούργιες βάσεις προσανατολισμού, καινούργιες άξιες, καινούργιες βαλβίδες ισορροπίας.

Χρειαζόμαστε ήρωες γιατί έτσι καθορίζονται τα όρια των προσδοκιών μας. Τα ιδανικά μας ορίζονται από τους ήρωες που διαλέγουμε και τα ιδανικά μας καθορίζουν την ταυτότητα μας. Οι ήρωες καθορίζουν τα χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να είχαμε και τις φιλοδοξίες που θέλουμε να εκπληρώσουμε (Scott LaBarge, Santa Clara University). Κι ενώ οι διαφορετικές προσωπικές αξίες ορίζουν και τον τύπο του ήρωα που ταυτίζεται κάποιος υπάρχουν σε όλους τους ήρωες κ ποια κοινά χαρακτηριστικά: Οι ήρωες χαρακτηρίζονται συνήθως από γενικής αποδοχής γενναιότητα και ικανότητα να διοικούν ομάδες και κοινωνικά σύνολα, να λύνουν κοινωνικά προβλήματα. Είναι ριψοκίνδυνα άτομα εκ φύσεως, και γι αυτό θαυμάζονται από τους υπόλοιπους που δεν έχουν αυτί την γενετική τάση του ριψοκίνδυνου. Είναι άτομα πιστά (δεν εννοώ απο θρησκευτική άποψη) με αυτοπειθαρχία, έχουν έλλειψη εγωπάθειας, είναι περιπετειώδεις(Cornell University business school study). Η λέξη ήρωας προέρχεται από την ελληνική μυθολογία και όλη η ελληνική παράδοση, εθιμοτυπία, μυθολογία και ιστορία είναι γεμάτη από ήρωες. Εδώ βρίσκεται και η εξήγηση της δικής μας ανάγκης για ήρωες. Η κυπριακή όπως και η ελληνική κοινωνία γαλουχήθηκε με το πρότυπο του ήρωα. Τόσο πολύ και τόσο υπερβολικά που κάθε τι που δημιουργείται η πράττεται εκτός των ορίων του κατεστημένου είναι πλέον ηρωικό. Βάζοντας σε αυτί την τάση που χαρακτηρίζει αυτές κοινωνίες και μια πρέζα επιρροής αμερικάνικων μέσων μαζικής επικοινωνίας και περισσότερο αμερικάνικου κινηματογράφου για την γένεση και ύπαρξη μιας έντονης υπερβολής έχουμε όλα τα χαρακτηριστικά του σήμερα στην Κύπρο.

Αυτό που δεν γίνεται συνειδητό είναι ότι κι οι λεγόμενοι ήρωες είναι απλοί άνθρωποι με λάθη και ατέλειες. Ότι έχουν όρια. Ότι δεν αγγίζουν ούτε κατά διάνοια την τελειότητα. Ότι μπορεί να ναι αφανείς ακόμα και μετά θάνατο. Ότι δεν θέλουν να χρησιμοποιηθούν οι εκούσιες η ακούσιες ηρωικές τους πράξεις σαν λαβές μίσους και μισαλλοδοξίας. Κι ότι μπορεί να μη θέλουν καν να χαρακτηρίζονται ήρωες γιατί τους προσβάλλει την προσωπική τους σφαίρα και ηρεμία.

Όλοι αυτοί οι προμαχητές του δικαίου λοιπόν γιατί δεν βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την ρατσιστική διαχείριση των ξενών στην Κύπρο; την άδικη μεταχείριση και περιθωριοποίηση των υπολοίπων μειονοτήτων; Την εκπόρνευση τόσων αλλοδαπών γυναικών; Τον άδικο διαμοιρασμό του πλούτου; Την φυγοστρατία που ξεπηδά από τις δίκες τους τάξεις;
Που είναι ο πατριωτισμός τους που τυχαία τον ξεχνούν όταν έρχεται ο καιρός την εφεδρείας τους και ξαφνικά έχουν όλοι αναπόφευκτες επαγγελματικές υποχρεώσεις στο εξωτερικό και είναι ξαφνικά οι περισσότεροι κλινήρεις;
Που είναι η διαμαρτυρία για την αυξανομένη φτώχεια σ ένα νησί τρία επί τρία που δεν έπρεπε να υπάρχει;

Όλα αυτά είναι επίσης λόγοι για διαμαρτυρία. Αλλά δεν είναι για την κυπριακή οχλαγωγία λόγοι ουσιαστικοί γιατί η κυπριακή κοινωνία γαλουχήθηκε από την εποχή της αποικιοκρατίας από την αντιπαράθεση και το μίσος δυο αντιτιθέμενων παρατάξεων, του μπλε και του κόκκινου, χωρίς να έχει αντιληφθεί ποτέ το δικό της ουσιαστικό συμφέρον. Δεν μπόρεσε ποτέ να αντιληφθεί το πραγματικό της συμφέρον η κυπριακή κοινωνία γιατί δεν είχε ποτέ την θέληση να καλλιεργήσει την διανοητικότητα της και έμεινε μια κοινωνία πνιγμένη στην βλακεία και στον υπέρμετρο ατομικισμό.
Η μεταπολεμική Κύπρος κυριαρχήθηκε αφοί καταστράφηκε πρώτα από την ίδια μερίδα ανθρώπων που την κυβέρνησαν κατά διαστήματα και φρεναριστηκε παράλληλα από τους υπόλοιπους που δεν ήταν κατά διαστήματα κυβερνώντες δυνάμεις δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο πολιτικής και κοινωνικής ασυνειδησίας που κρυβόταν πάντα κάτω από τις συνέπειες του νεοπλουτισμού που κυριάρχησε στην χώρα από τις αρχές του ογδόντα, παίρνοντας σταθερά την κάτω βόλτα φτάνοντας στη έντονη δυσαρέσκεια και τον αποπροσανατολισμό του σήμερα.

Η πρόσφατη τραγωδία είναι στ αλήθεια απερίγραπτη. Σίγουρα υπάρχουν αίτιοι και ένοχοι. Αναμφισβήτητα είναι άδικος ο χαμός τόσων ζωών.

Αλλά γιατί πρέπει να βγει στην επιφάνεια τόση απέχθεια και μίσος, μια τόσο μεγάλη αποσταθεροποιητική δύναμη, ξεχνώντας ουσιαστικά αυτούς που τόσο άδικα χάθηκαν; Γιατί άπλα δεν υπάρχει εμπιστοσύνη σε κανένα πολιτικό σχήμα και σύστημα στην Κύπρο. Γιατί ο καθένας σκέφτεται την μεριά του.
Γιατί, για να το πω και σαν Γκρηκστόρης, είναι όλα για τον πούτσο!

Ας αναπαυθούν αιώνια κι ευτυχισμένα αυτοί που χάθηκαν.

Στάδια αγάπης (Πτι Φουρ 2)

2011-07-02T18:42:00.001+02:00

Ο βομβαρδισμός με τις ματιές συνεχίστηκε ακάθεκτος στις βδομάδες που παρήλθαν. Δεν υπήρξε καμιά προοδος αλλά τουλάχιστον τον έβλεπα κάθε μέρα στην διπλανή σειρά και έκανα μελέτες με την μέθοδο της παρατήρησης.
Αν υπήρχε στ' αλήθεια άυλος οργασμός τότε τον έχω ζήσει αμέτρητες φορές τις τελευταίες βδομάδες. Άρχισα να αισθάνομαι ότι γίνομαι γελοίος έχοντας το βλέμμα μου καρφωμένο σαν μια αγάμητη Ττάλα πάνω του αλλά είναι κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω.
(Ορισμός Τταλας: Κυπριακό ακρώνυμο, προέρχεται από το όνομα Χρυσταλλα, αν δεν κάνω λάθος, και χαρακτηρίζει μια εξαιρετικά παραδοσιακή εικόνα κύπριας γυναίκας, μάλλον από την ύπαιθρο, ευτραφή, με μια προς το “πρέπει να την συνηθίσεις για να την συμπαθήσεις” εμφάνιση. Το είδος δεν έχει εξαλειφτεί νομίζω από την Κύπρο,είναι υπό συντήρηση η και υπόκειται τις τελευταίες δεκαετίες μια ψευδογονιδιακη μετάλλαξη ως προς την εμφάνιση και την συμπεριφορά. Η τελευταία είναι παραδοσιακά μάλλον άκομψη προς άξεστη, με βαρύ λεξιλόγιο, με κλασσική και μόνιμη αντίδραση στο οποίο εκ των έξω προερχόμενο μη βολικό σχόλιο “ποιος σε γαμά”, χωρίς κανένα είδος θηλυκής αξιοπρέπειας η οιστρογονικης βάσης για μια υποτυπώδη έλξη προς το αντίθετο φύλο. Εξ ου και οι Τταλες αυτού του κόσμου ζουν περισσότερους οργασμούς στην φαντασία τους παρά στην αντικειμενική πραγματικότητα που τροφοδοτούνται ως επί το πλείστον από τις φτηνιάρικες α λα Ντάνιελ Στηλ ρομαντικές ιστορίες τύπου Αρλεκιν και Βιπερ Νορα. Αυτό έγκειται ανάμεσα στ΄αλλα στο γεγονός ότι δεν έχουν συναίσθηση της δικής τους πραγματικότητας και στοχεύουν σε αρσενικά αναπαραγωγικά στοιχεία που δεν τολμούν να μεταβληθούν σε σαβουρογαμικα. Η έλλειψη πραγματικής σεξουαλικής πράξης και ικανοποίησης γίνεται εμφανής στα εκφραστικά χαρακτηριστικά του επίσης ευτραφούς προσώπου τους υιοθετώντας το κλασσικό απλανές βλέμμα προς το μαλακισμένο μια αγελάδας σε συνδυασμό με την στοματική κοιλότητα να μένει μισανοικτη στην παρατήρηση ενός κατά τη γνώμη τους πιθανού θύματος. Ο ορισμός δημιουργήθηκε και ολοκληρώθηκε κατά την διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων στην Γερμανία καθώς στην κυπριακή φοιτητική κοινότητα κυκλοφορούσε ένα ανάλογο είδος το οποίο με την ανοικτή και μη παραβλεπόμουν παρουσία και συμπεριφορά του συνέτεινε στην μελέτη του είδους και την ταξινόμηση του. Αυτό λοιπόν το τταλλικο βλεμα και ύφος είχα ασυνείδητα υιοθετήσει έχοντας αντιληφθεί την εξαιρετική παρουσία του Πτι Φουρ δίπλα μου – σχεδόν δίπλα μου).

Κάποιες μέρες μετά συναντηθήκαμε τυχαία στον διάδρομο της καφετέριας. Αυτόματα εμφανίστηκε η Ττάλα μαζί ενα χαμόγελο λέγοντας “μπον ζζιουρ”. Μου χαμογέλασε πίσω ηδυπαθητικά (είμαι σιγουράτατος ότι με πήρε χαμπάρι) και μου είπε κάτι που δεν κατάλαβα παρά μόνο την τελευταία λέξη της πρότασης που ήταν “ιταλιάν”. Αντιλήφθηκα ότι μάλλον θα με ρώτησε αν είμαι ιταλος και του απάντησα με μια αυτονόητη σιγουριά για τις τέλειες γνώσεις των γαλλικών μου “νο, ζζιε σουη γκρεκ”. (Ασερα είδες α; Εν είσαι περήφανος για λλοου μου;)

Το φυλλοκάρδι μου πήγαινε να σκάσει. Είμαι έφηβος ακόμα και δεν τ' αντιλαμβάνομαι ή γιατί κάνω σαν δεκαεξαρης άπειρος; Ήπια τον καφέ μου κα ξαναπήγα στο κουβούκλιο εργασίας μου κτυπώντας της Νάταλης στο Σκαϊπ. Η Νάταλι είναι η αγαπημένη μου κύπρια εδώ στο Άαχεν Την γνώρισα πέρσι το καλοκαίρι ένα βραδάκι στην Τανγκεντε, όταν ακόμη ήμουν στα πολύ αχαρακτήριστα μαύρα μου με τον χωρισμό και τον Σσιατς να διέπουν κάθε βιολογική και μη λειτουργία τη ύπαρξης μου. Εκείνο το καλοκαιρινό βραδάκι έπινα με έναν φίλο Γερμανό το διαλυμένο σε ανθρακούχο νερό λευκό κρασί μου, όταν πέρασε από απέναντι ένας άλλος κύπριος, κώλωνα κι αυτός στο Άαχεν, και τον χαιρέτισα φωναχτά “νταμπου ρε ππουσστογερο” με την πεποίθηση ότι μόνο οι δυο μας θα καταλαβαίναμε την αβρότητα. Αφού μου απάντησε κάτι για το σοϊ μου, άκουσα μια φωνή πίσω μου να ρωτά ενθουσιασμένη “μα είσαστε κυπραιοιοιοι;” Αυτή ήταν η αρχή μιας πολύ γλυκιας φιλίας.

Απάντησε στο Σκαϊπ, βρισκόταν στην Γενεύη, και της σκαϊπφωναξα “κούκλα μου έχουμε εξελίξεις”. Αμέσως η Νάταλι ξέχασε τον επιταχυντή και τις μετρήσεις της και άρχισε να ρωτά για τις λεπτομέρειες, έχοντας χεστεί εκείνη την στιγμή αν θα έβρισκε σαν πρώτη το σωματίδιο του Χιγκινς η όχι: το Πτι Φουρ είχε προτεραιότητα. Εξ άλλου κι ο Αϊνστάιν δεν ήταν λιγότερο λαλάς. Της περιέγραψα τα πάντα με το νι και με το σίγμα, νιώθοντας εκ των υστέρων, ότι η περιγραφή κράτησε περισσότερο από την πραγματική επαφή με την βελγική πάστα. “Δηλαδή” μου είπε, “είχατε συζήτηση και γνωριμία σε βάθος;”. Εγώ να κτυπιεμαι στα γέλια σαν να μου καθάριζαν αυγά να απαντώ “ναι” και να κάνω σχέδια με την Νάταλι εν αγνοία πάντα της πάστας για τους αρραβώνες μου μαζί του. Πόσο απολάμβανα αυτές τις λίγες μοναδικές γκέι κιτς στιγμές μετά από τόσα χρόνια μαυρίλας. Σαν μια στιγμιαία ανάπαυλα μετά από τόσα ανηφόρια.

Οι μέρες περνούσαν και η γνωριμία μας έμεινε στάσιμη στην ακόμα άγνωστη ερώτηση με το “ιταλιάν” στο τέλος. Οι ματιές έπεφταν σωρηδόν από πλευράς μου κι ο Μπενζαμιν μια τις λάμβανε και μου χαμογελούσε από αμηχανία μέχρι εξαναγκαστικά και μια τις αγνοούσε. Εγώ ακάθεκτος να τον παρακολουθώ, κάθε κίνηση του προσώπου του, κάθε χαμόγελο του, κάθε έκφραση του. Τον έβλεπα να μιλά με τους άλλους Βέλγους στην ομάδα του αρχίζοντας να τους ζηλεύω που είχαν αυτοί πρόσβαση σ' αυτόν κι όχι εγώ. Η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει μέσα μου και γινόταν ανησυχητική.

Ακόμη κάποιες μέρες αργότερα στην δουλειά ήρθε μια απ τις στιγμές που χρειαζόταν ο Χοσέ ανακούφιση. Πηγή λοιπόν στην τουαλέτα, στάθηκα μπροστά από το δικό μου πισσουαρ και ανακούφιζα τον Χοσέ. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα, κλείνει μόνη της και κάποιος έρχεται στο διπλανό πισσουαρ, δυο υπάρχουν όλα κι όλα και αρχίζει ν' ανακουφίζεται. Γυρνάω ανεξέλεγκτα προς τα δεξιά να κοιτάξω ποιος είναι ....και αμάν, ήταν αυτός, Με κοίταξε, χαμογέλασε κι ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ο Χοσέ τελείωσε τη δουλειά του, μπήκε πίσω στο καταφύγιο του δυστυχώς και ο Βέλγος τελείωσε την ίδια ώρα μαζί μου. Κατά την διάρκεια προσπάθησα διακριτικά να δω αν φαίνεται ο δικός του Χοσέ άλλα το διαχωρισμό των πισσουαρ έκανε αδύνατη την προσπάθεια μου. Μιλήσαμε κάτι σύντομο για τη δουλειά πηγαίνοντας μαζί πίσω στα γραφεία μας αφού κάναμε ότι πλέναμε τα χέρια μας. Βασικά κανένας αρσενικός δεν θέλει να πλένει τα χέρια του μετά από ένα απλό κατούρημα αν είναι μόνος στην τουαλέτα άλλα όταν είναι μαζί με άλλους δεν θέλει να ναι αυτός που θα χαρακτηριστεί βρομιάρης.
Βρισκόμουν σε κατάσταση ντελίριο. Η αγάπη μας μπήκε σε καινούργιο στάδιο, σε καλπάζων ρυθμό. Πρώτα όταν έγινε η ακατανόητη ερώτηση με το περίφημο “ιταλιάν”, τώρα με την τουαλέτα. Ήμουν σε μια διαρκή συγκίνηση. Αυτό κι αν ήταν ταχύτητα. Και προ πάντων κοινή προσωπική σφαίρα: κατουρήσαμε μαζί. Αυτό κι' αν είναι κοινό βίωμα!

Εν τω μεταξύ τάχα κάνει μπαλόνια στον καλαμαρά διπλά μου. Αναστέναζα κάθε τρεις και λίγο. Αρχίσαμε να καταστρώνουμε συνομονωτικό σχέδιο πως θα τον βγάζαμε φωτογραφία με το iPhone χωρίς να χαμπαριάσει οτιδήποτε για να τον έχω τα βράδια σαν βάση ικανοποίησης. Ο καλαμαράς το διασκέδαζε όσο χωρίς προηγούμενο στη ζωή του. Αποφασίσαμε ότι θα έπαιρνε το iPhone και θα προσποιούνταν ότι έβγαζε έμενα φωτογραφία ενώ θα εστίαζε τον Μπενζ πίσω μου. Σατανικό σχέδιο, δολιοφθόρο, άλλα με έμενα να είμαι χέστρα όταν πρέπει το σίδηρο να κολλήσει στην φωτιά κώλωσα την τελευταία στιγμή. Σχέδιο Βήτα δεν υπήρχε, άρα έμεινα προς το παρόν χωρίς φωτογραφία του.

Διπλά από τον Βέλγο κάθεται ένας μαύρος κι άραχνος από την Μπαγκλαντές. Γενικός ότι έχει να κάνει με χώρες εκτός ΝΑΤΟ δεν είναι του γούστου μου αλλά η ανάγκη με έσπρωξε να αποδεχτώ τις κινήσεις γνωριμίας από πλευράς του τριτοκοσμικού για να έρχομαι δήθεν πιο κοντά στο όνειρο. Ο τριτοκοσμικός, που είναι και διαόλου κάλτσα έχει στ' αλήθεια πολύ χαβαλέ και κάνουμε αρκετά αστεία άλλα ο Βέλγος κρατάει τις αποστάσεις. Η αγάπη μένει στάσιμη.

Λίγες μέρες αργότερα ήταν πάλι μια από τις στιγμές του Χοσέ. Πάλι η ίδια διαδικασία...και τυχαία πάλι ο κούκλος διπλά μου. Πάλι χαμόγελο, πάλι κάτι άσχετο για να ξεφύγει από την αμηχανία που φανερωτατα του δημιουργούσε η πολιορκία μου και πάλι η ελπίδα για γάμο. Αυτή την φορά πολύ εντονότερη αφοί ο πρίγκηπας μου πρέπει να είναι και εξαιρετικά καλά εξοπλισμένος. Η μελέτη μου δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας: Είναι ψηλότερος από μένα. Ήρθε στην τουαλέτα, με μια κίνηση άνοιξε το τζιν του κι άρχισε σε χρόνο ντε τε να διεκπεραιώνει το καθήκον. Σε αντίθεση εγώ πάω μπροστά από το πισσουαρ, αγωνίζομαι να ανοίξω τα κουμπιά της βερμούδας που με βασανίζουν κάθε φορά, μετά αγωνίζομαι να βρω τον Χοσέ, να τον ξεμουδιάσω πρώτα από εκεί που βρίσκεται πριν του επιτρέψω να βγει στον καθαρό αέρα κι όταν τελειώσει επαναλαμβάνεται ο ίδιος καυγάς για να ξαναμπεί στο καταφύγιο του. Που αφήνει να εννοηθεί ότι ο Χοσέ είναι ένας μέτριος μέχρι κανονικός τύπος ενώ του Μπενζ μάλλον θεόρατος γιατί με μια κίνηση βρίσκεται αμέσως σε θέση και λειτουργία. Όλη αυτή η επιστημονική μελέτη και αποτέλεσμα με έκαναν να ξετρελαθώ ακόμα περισσότερο με το βελγικό γλυκό που τώρα μου έχει γίνει πια εμμονή. Δηλαδή περάσαμε σ' ένα ανώτερο στάδιο της σχέσης μας, τελείωσαν οι αρραβώνες και πάμε για παντρειά.

Δυο φορές κοινές εμπειρίες κατουρήματος. Υπάρχει τίποτα πιο έντονο προγαμιαίο; Τουλάχιστον αυτό λέει κι η Νάταλι που έχει χαθεί στον επιταχυντή της Γενεύης και της τα 'χω πρήξει στο Σκαϊπ.

Το επόμενο στάδιο με περιμένει ακόμα. Μάλλον θα 'ναι αυτό που θα φάω μπουγέλωμα.

Πτι Φουρ

2011-06-02T11:12:00.000+02:00

Θωρώ τον τζιαι φύρνουμαι. Ακούω τα γαλλικά με την αρρενωπή του φωνή και φτάνω στην αποκορύφωση (θεωρητικά βεβαία).
Είναι σαν τα παραδοσιακά γαλλικά γλυκά παστάκια που δεν μπορείς να σταματήσεις να τα χλαπακιάζεις. Είναι ακράτητη η ορμή που με κυριαρχεί να τον χυμήξω και να τον γευτώ από την κορφή μέχρι τα νύχια και πιο βαθεια. Το βασανιστήριο είναι ακόμη μεγαλύτερο γιατί κάθεται στο αμέσως διπλανό γραφείο και προστίθεται ότι έχω πάθει μυικό τραλαλά στο σβέρκο γυρίζοντας όλη την ώρα προς τα δεξιά να πάρω την οπτική μου δόση. Πόσες φορές να μου πέσει το στυλό στο πάτωμα, πόσες φορές να τεντωθώ γυρίζοντας στα δεξιά και ποτέ μα ποτέ στα αριστερά (τι να δω εξάλλου στ' αριστερά; τον βλάχο τον καλαμαρά συνάδελφο;), άσε δε που έπαθε ψύξη η μουτσούνα μου γιατί έχω ένα διαρκές χαμόγελο όποτε τον κοιτάζω.

Είναι γλύκας ο άτιμος σε σημείο που έχω γελοιοποιηθεί. Στην δουλειά δεν ξέρει κανείς ότι είμαι γκέι... ακόμα. Αποφεύγω από καιρό να κάνω τέτοιες ανακοινώσεις γιατί πριν από πολλά χρόνια απολύθηκα στην Γερμανία εμμέσως γιατί ήμουν γκέι. Τότε όμως δεν ήταν θεσμοποιημενος ο όρος του mobbing κι έτσι πήρα τον πούλλο μου (έκανα δικαστική αγωγή και την κέρδισα αλλά τι τα θες – το ψυχικό κέρατο σου μένει). Έκτοτε ο Γκρηκστόρης...στρέητ, πολύ στρέητ.

Ο πτι φουρ είναι Βέλγος (το κουκλί μου). Οι Βέλγοι είναι καλοί στο κρεβάτι (το ξέρω γιατί κρεβατιάστηκα με την μισή Λιέγη). Κάθε άλλο βέαια από πετί. Με περνά ένα κεφάλι και είναι ξυλαγγουρέ, ημιμουστακωμένος και κάπως άτσαλος στην κίνηση του.
Έχει χείλη σαρκώδη σ ένα γαλακτερό πρόσωπο και στρατιωτικό κούρεμα. Φοράει Asics Tiger με καλτσάκια και παρακολουθώ τους απογυμνωμένους αστράαλους του με τα κάποια τριχοκατάλοιπα που καταφέρνουν να ξεφύγουν από το καμουφλάζ του τζιν και νιώθω σαν να κάνω έρωτα μαζί του. Γυρνώ να τον κοιτάξω τουλάχιστον αμέτρητες φορές κάθε ώρα και τις μισές με πιάνει στα πράσα οπότε από αμηχανία περισσότερο (και μάλλον μ' ένα ανέκφραστο ερωτηματικό) ανταποδίδει το χαμόγελο.

Αυτή η διαδικασία τρέχει εδώ και κάτι βδομάδες: τον παρακολουθώ με βλέμμα απλανές προς το μαλακισμένο, κάποτε μου χαμογελά, τις περισσότερες φορές με γράφει, είμαι σίγουρος ότι υποψιάζεται το ανυποψίαστο αλλά του είμαι βασικά αδιάφορος. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι είναι στρέητ αλλά αυτό δεν υπήρξε σε καμιά χρονική εμπόδιο για μένα και την αρρωστημένη φαντασία μου.

Ενώ πέθαινα για περαιτέρω δεν έκανα καμιά πιο εμφανή προσπάθεια για επαφή. Μέχρι που προχτές έφερα μαζί μου την κατά την γερμανική διαφήμιση την μακρύτερη πραλίνα του κόσμου (ένα κουτί απ αυτές βασικά) αφήνοντας το πάνω στο γραφείο μου. Όπως περνούσε από δίπλα μου, τις είδε. Το πρόσωπο του έλαμψε, μου χάρισε το γλυκύτερο χαμόγελο που μπορούσε και με ρώτησε αν μπορούσε να πάρει μια.
Ναι! Η επαφή έγινε! Πέρασαν βέβαια μια μέρα και τρεις ώρες μέχρι να βρω ευκαιρία να ρωτήσω τ όνομα του αλλά το έμαθα: Μπενζινών. Από την Λιέγη. Το χει η πολύ φαίνεται.

Η παιδική του αρρενωπότητα με συνεπαίρνει και η αθωότητα που ακτινοβολεί με ξελογιάζει γιατί την νιώθω σαν έκφυλη σεξουαλική έλξη επειδή δεν είναι αθώος, απλά έτσι φαίνεται.

Τα' χω πρήξει στον καλαμαρά δίπλα μου που με ξέρει χρόνια στο σημείο να μην μπορεί πια να ακούει τίποτε άλλο περί πτι φουρ. Τις σοκολάτες όμως ξέρει να τις τρώει ο πουσστοκαλαμαράς, το κέρατο του.

Ρεαλιστικές Συνειδητοποιήσεις (3)

2011-05-29T10:23:00.001+02:00

Η γερμανική ανθρωπιά υπάρχει για το θεαθήναι, για να γίνεται αποδεκτός ο Γερμανός από τους υπόλοιπους λόγω πολιτικής η γιατί τον εξαναγκάζει ο νόμος: ναι η γερμανική ανθρωπιά προσδιορίζεται κι αυτή από τον νόμο όπως και αμέτρητες άλλες καταστάσεις, όπως πως και πότε έχεις το δικαίωμα η και την υποχρέωση να αναπνεύσεις, να ζήσεις η να πεθάνεις. Ακόμα και ο θάνατος είναι μια νομική προδιαγραφή. Αν πεθάνεις εκτός προδιαγραφών τότε μπορεί και να μην είσαι νεκρός για τον γερμανικό νόμο.

Αν η φούσκα σου είναι έτοιμη να σκάσει από το κατούρημα και δεν βρίσκεις δημόσια τουλέτα με πενήντασεντ για να μπεις να ξαλαφρώσεις η δεν έχεις τα πενήντασεντ, και κανένα μπαρ η εστιατόριο δεν σε αφήνει να μπεις μέσα να κατουρήσεις αφού δεν έσταξες πιο πριν τον οβολό σου, και βρεις απελπισμένος την πρώτη μισοδιακριτική γωνία κάπου να κατουρήσεις και σε πιάσει στα πράσα η αστυνομία τότε την έχει βάψει το πορτοφόλι σου.
Αν σαν πεζός περάσεις σ έναν έρημο, νεκρό δρόμο που δεν υπάρχει ψυχή με κόκκινο την διάβαση πεζών και τύχει να σε δει η αστυνομία πάλι θα βογκήξει το πορτοφόλι σου.
Στην Γερμανία τα πάντα έχουν μια τιμή, ακόμα και το κάτουρο και το σκατό σου.

Στην Γερμανία το ότι ζεις, ότι υπάρχεις εφάπτεται του ποινικού αδικήματος. Είσαι εξ ορισμού μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου (τρέχα γύρευε δηλαδή) το ποινικό αδίκημα. Είναι θέμα αρχής λοιπόν και επεξήγησης: είσαι σαν άνθρωπος εξ ορισμού άνθρωπος και μετά γίνεσαι στοιχείο αποποινικοποιημένο η σε θεωρεί η ανώτερη αρχή ποινικό αδίκημα εξ ορισμού και είναι καθήκον σου παράλληλα με τον κεφαλικό που πληρώνεις να αποδυναμώνεις ότι δεν είσαι εγκληματικό στοιχείο η δεν έχεις κλίσεις εγκληματικότητας? Στην Γερμανία ισχύει το δεύτερο: είσαι πρώτα ο μαλάκας και μετά ο κρίκος από τον οποίο είναι φτιαγμένη η αλυσίδα.

Καθώς εκφράζω αυτές τις εμπειρίες και σκέψεις στον υπολογιστή (παλιά θα λεγα στο χαρτί αλλά πάει πια..) διαβάζω παράλληλα διάφορα άρθρα από δημοσιογράφους στο ίντερνετ κάποιες φόρες πάνω στο συγκεκριμένο θέμα θέλοντας να ανακαλύψω αν αυτά που βιώνω και αισθάνομαι σαν άτομο υποκειμενικό είναι βιώματα η και σκέψεις που υπήρξαν η υπάρχουν σαν θέματα και για άλλους.
Ο Ιταλός δημοσιογραφούν Κούρτσιο Μαλαπάρτε, που έζησε έντονα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στην πορεία του μέσα από την εμπόλεμη Ευρώπη είχε μιλήσει με πολλούς Γερμανούς και συμπεραίνει ότι: “Αυτό που ωθεί τον Γερμανό στη σκληρότητα, στις πιο ψυχρά, πιο μεθοδικά, πιο επιστημονικά σκληρές πράξεις, είναι ο φόβος. Ο φόβος των καταδυναστευμένων, των αόπλων, των αδυνάτων, των αρρώστων, ο φόβος των γέρων, των γυναικών, των παιδιών, ο φόβος των Εβραίων. [...] Τη μυστηριώδη ευγένεια των καταδυναστευμένων, των αρρώστων, των αδυνάτων, των αόπλων, των γερόντων, των γυναικών, των παιδιών, ο Γερμανός την αντιλαμβάνεται, τη νιώθει, τη φθονεί και τη φοβάται, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο λαό της Ευρώπης. Και την εκδικείται ”(Από την Καθημερινή).

Βέβαια αυτό ίσως να μην ισχύει πια σε ολοκληρωτική κλίμακα για τον μοντέρνο Γερμανό, αλλά όπως παρατηρεί και ο δημοσιογράφος της Καθημερινής “αμφότεροι ξεκινούν από το ίδιο σπέρμα του φόβου”.

Ένας λοιπόν απ τους λόγους της (προσωρινής) ισορροπίας μου είναι ότι ξέφυγα επαγγελματικά και εν μέρη κοινωνικά από το γερμανικό περιβάλλον αφού η τύχη με έφερε να εργαστώ στην Ολλανδία και μάλιστα στο Μααστριχτ όπου υπογράφτηκαν όλες οι συνθήκες που γαμούν όλες τις φτωχές χώρες της ακόμα ευρωπαϊκής ένωσης. Αντιδρώ σε κάθε αλλαγή και ενώ όλες οι θεωρίες απαιτούν κατά τρόπο να δεχόμαστε την αλλαγή σαν κάτι θετικό, η ανθρώπινη φύση αποφεύγει την αβεβαιότητα. Η αποφυγή της αβεβαιότητας υπάρχει μέσα στην φύση μας, δεν είναι κάτι το οποίο μαθαίνεται σαν συμπεριφορά, έτσι τουλάχιστον γράφει ο Χοφστετε, και προχωρεί λέγοντας ότι ο βαθμός της αποφυγής της αβεβαιότητας διαφέρει από πολιτισμό σε πολιτισμό. Η αλλαγή είναι από την άλλη ένα φυσικό φαινόμενο και την φοβόμαστε ενόσω δεν ξέρουμε περί τίνος πρόκειται και άρα δεν καταλαβαίνουμε το νόημα της. Άρα αρχίζοντας σ ένα καινούργιο περιβάλλον στην Ολλανδία με έκανε πολύ σκεπτικό όπως επίσης και η απόφαση που πήρα σε λίγο καιρό να εγκαταλείψω την Γερμανία με κάνει να χέζομαι.

Το καινούργιο άγνωστο περιβάλλον παρουσιάστηκε ανθρώπινο και φιλικό. Μπήκα μέσα στο κτίριο και πρόσεξα αμέσως κάτι διαφορετικό. Χρειάστηκα λίγο χρόνο να αντιληφθώ τι ήταν αυτό: ο κόσμος στην πλειοψηφία του ακτινοβολούσε μια θετικότητα, έστελνε ένα χαμόγελο. Το καλημέρα συνοδεύεται με ένα χαμόγελο, πάντα, άσχετο από ποιον. Σκέφτηκα ότι ίσως να ναιι ηεπίδρασηη τουχόρτουυ πουυπάρχειι αφειδωλωςεδώω στη Ολλανδίαααλλάα δενείναιιμόνοοαυτό.. Είναι απλά ένας άλλος πολιτισμός παρ όλο ότι είναι μόνο σαράντα χιλιόμετρα μακρυά απ το Άαχεν προς τα δυτικά. Είναι ένα άλλος κόσμος. Δουλεύω σε μια εταιρεία με περισσότερα από χίλια άτομα προσωπικό, είμαστε όλοι ανώνυμοι. Και υπάρχει μια έστω προσποιητή, κομψή ευγένεια που μου φαίνεται εξωτική και μοναδική. Δεν την εξιδανικοποιω, υπάρχουν κι εδώ οι μούργοι και τα στριμμένα έντερα, καμιά αμφιβολια γι αυτο. Αλλά η κύρια κλίση χαρακτηρίζεται από την ευγένεια. Κι αυτό εμένα μου αρκεί. Δεν αναζητώ ουσίες στους ξένους ούτε και ποιότητες. Αλλά οι βασικοί κανόνες συμπεριφοράς υπάρχουν και αυτό είναι βασικό στοιχείο για την επιβίωση της εργασιακής μέρας και την ισορροπία στον χώρο εργασίας. Άλλο είναι να μπαίνεις κάπου και να κυριαρχεί στην ατμοσφαίρα μια, το τονίζω έστω και προσποιητήήαλλάά μηνανιχνεύσιμηη ως προς τοπροσποιητήή, φιλοκοτητα κιάλλοο ναμπαίνειςς στονοποιονδήποτεεγερμανικόοχώροοόχιι σανυπάλληλοςςάλλαα σανπελάτηςςακόμαα και ναθέλειςς ναζητήσειςςσυγνώμηηγιατίιθέλειςς ναξοδέψειςς ταλεφτάασου. Άλλο να ακούς ένα μουσικό καλημέρα η άλλου του είδους χαιρετισμό κι άλλο ένα μουγκρητό που να σε στέλνει από κει που ήρθες.

Η προσέγγιση είναι εξωτική (σε σύγκριση με αυτά που έζησα στην Γερμανία): πριν από κάποιες μέρες μου ζήτησαν αν μπορούσα να κάνω την τελευταία βάρδια. Εδώδω έγκειται η διαφορά: μου ζήτησαν. Δεν το επέβαλαν. Δέχτηκα. Τριάντα λεπτά πριν σχολάσω έγινεεέναα χαος και με ρωτησαν αν θα με πειραζε να μεινω επιπλεον απροσδιοριστα μεχρι να ξεκαθαριστι το χάος. Δέχτηκα γιατί αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου το σωστό και εξάλλου δεν είχα και κανέναν να με περιμένει. Στην δεύτερη δουλειά είχα βρει ήδη αντικαταστάτη γι αυτό το έκτακτο κι έτσι δεν ανησύχησα. Τότε έζησα το αναπάντεχο: Οι δυο προϊστάμενοι μου ήρθαν από δυο φορές και εκφρασαν τον ενθουσιασμό και την ευγνωμοσύνη τους που έμεινα αποργραμματιστα σαν στήριξη την ώρα της κρίσης (εγώ προσωπικά κρίση δεν κατάλαβα και πολύ άλλα δεν κολλώ εδώ τώρα). Μέσα μου εικονικά είχε πέσει το σαγόνι στο πάτωμα. Στην Γερμανία θα ήταν για τους προϊσταμένου αυτονόητο ότι θα έμενα εκεί και το ευχαριστώ ούτε στην άλλη ζωή δεν θα το άκουγα, εννοείται ότι το χαμόγελο θα ήταν άγνωστη μυική έκφραση προσώπου. Είναι απλά τα κάτεργα με τον Ιαβέρη κλωνοποιημενο σε εκατομμύρια.

Αυτές είναι πολιτισμικές διαφορές που κάνουν κάποιον αν έχει μεγαλώσει με τις συγκεκριμένες προδιαγραφές να τις εκτιμά και να της αναζητά. Άρα ζώντας σε χώρες όπως η Γερμανία όπου ο άνθρωπος είναι εξ ορισμού θυματοποιημενος και άρα λαμβάνει την ανάλογη συμπεριφορά γίνεται κάποιος σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εξαρτημένος από τα αντικαταθλιπτικά η το πότο η και τα δυο.

Το απόφθεγμα:
άρχισα να μαι πάλι καλά. Δυο χρόνια σχεδόν μετά που με άφησε ο Σσιατς, σχεδόν πέντε μετά τον ατελείωτο Γολγοθά (που κάποτε έφτασε κι αυτός στο τέλος του, για πρώτη φάση τουλάχιστον) και δεκατέσσερα μετά που τον γνώρισα, ξαναβλέπω κάπως το φως. Γελώ, κάνω πλάκες, τον παίρνω αβέρτα κι ασταμάτητα (όχι πως η καταχθονικη φάση υπήρξε εμπόδιο στην διοχέτευση τεστοστερονικης ενέργειας) , δεν επαναστατώ δραματικά, άλλα κάπως άρχισα να ζω. Μια δύσκολα περιγραφόμενη μελαγχολία με συνοδεύει όλες τις ώρες άλλα έχω μάθει να συνυπάρχω μαζί της αρμονικά και δεν με πολύ ενοχλεί. Είναι η ανάμνηση του, οι εικόνες στο μυαλό μου, οι σκέψεις και τα αναπάντητα ερωτηματικά, κάποτε και λίγες στιγμές απελπιστικού αδιεξόδου, είναι όμως όλα μέρος του ταξιδιωτικού πακέτου και με συνοδεύει αναγκαστικά. Συμφιλιώθηκα μαζί του, το δέχτηκα σαν αναπόσπαστο μέρος της τωρινής μου ζωής και.. ως πάρα τζει.

Ρεαλιστικές Συνειδητοποιήσεις (2)

2011-05-25T18:48:00.002+02:00

Πριν από έξη βδομάδες άρχισα μια καινούργια εργοδότηση. Τίποτα το φαινομενικό από πλευράς αντικειμένου, αλλά η πρώτη μου εργοδοτηση μετά από χ συν ν χρόνια ελεύθερου επαγγελματισμού. Για να μην πιστέψει κάνεις ότι γίνονται θαύματα, η εργοδότηση δεν ήρθε από τον ουρανό σαν ανταμειβή των φανταστικών και ποιοτικών αιτήσεων που ούτως η άλλως κάνω και πέφτουν παταγωδώς στο κενό (πως μπορεί να ναι παταγώδης η πτώση σ ένα κενό αφού είναι κενό;). Ήταν περισσότερο αποτέλεσμα μιας επιφανεικακής γνωριμίας και συμπάθειας με έναν έλληνα που δουλευει στην εταιρεία που με εργοδοτησε και ο οποίος ανακοίνωσε τις κενές θέσεις γιατί για κάθε καινούργιο θύμα υπάρχει μια ανταμοιβή πεντακοσίων ευρώ.. Ας είναι και χαλάλι του. Δεν είναι και καμμιά θέση που απαιτεί ακαδημαϊκά προσόντα, άλλα έξη βδομάδες μετά αναρωτιέμαι πως χωρίς κάποια ακαδημαϊκά προσόντα η και επαγγελματική πείρα μπορεί κάποιος να επιβιώσει σ αυτή την θέση. Όπως και να χει είμαι μέσα. Δουλεύω για έναν κολοσσό ηλεκτρονικών υπολογιστών στην Ολλανδία. Δεν είναι μόνιμη θέση, είναι προσωρινή.
Ο μισθός είναι ας πούμε για κεντροευρωπαϊκά δεδομένα ούτε κάλος ούτε κακός, που σημαίνει ουσιαστικά ότι δεν τα βγάζω πέρα άρα το παίζω τα βράδια μπάρμαν α λα Κρουζ σε έναν Ιταλό στην Γερμανία (αυτό κι αν είναι πολυπολιτισμική σκλαβιά). Ξαναδατε μπάρμαν με μια ντουζίνα πτυχία; Ε τον βλέπετε τώρα. Αυτός είναι προσοντούχος λουζερ. Ας είναι πάλι.

Κει που ήθελα να καταλήξω είναι ότι νιώθω για πρώτη φορά μετά από μια αιωνιότητα μια ευγνωμοσύνη. Νιώθω ευγνωμοσύνη που άρχισα να ζω μια ισορροπία. Γιατί ζω μια ισορροπία. Έστω και προσωρινά είναι σαν να μην έχω άγχος υπαρξιακό, άγχος επιβίωσης. Δουλεύω δεκαέξι ώρες την μέρα, δεν έχω καμιά ππροσωπική ζωή, οι ώρες του ύπνου δεν φτάνουν, ελεύθερος χρόνος είναι πια άγνωστος αλλά δεν με νοιάζει. Γιατί;

Γιατί είμαι ξανά μέλος σε μια κοινωνική ομάδα. Ανήκω σ έναν εργασιακό κύκλο, καλός η κακός άσχετο, κι αυτό είναι μια έμμεση αναγνώριση τόσο των οποιονδήποτε επαγγελματικών μου ικανοτήτων όσο και των κοινωνικών. Η αναγνώριση είναι ζωτικής σημασίας για την ανθρώπινη ζωή στην κοινωνία ανέκαθεν, είναι μια από τις βασικές δευτερεύουσες ανθρώπινες ανάγκες, όπως η ανταμοιβή για την εργασία, η ανάγκη για ανθρωπινή επαφή, για ανθρωπινή σχέση που μεταδίδει επιβεβαίωση. Ζώντας χωρίς την αναγνώριση οποιουδήποτε επίπεδου είναι ίσο με τον ψυχοπνευματικό και άρα με τον φυσικό θάνατο.

Έχω αποκτήσει μια δομή στην καθημερινότητα μου άλλα και μια προοπτική. Δεν σκέφτομαι επίμονα τον Σσιατς συνέχεια, συμφιλιώνομαι σταδιακά με την απουσία του σκύλου, άρχισα να βλέπω κάποιο φως. Γνώρισα καινούργιο κόσμο, βλέπω άλλες φάτσες, έχω εναλλαγή εικόνων: επίσης βασική ανάγκη – η δραστηριότητα της περιέργειας που εξυπηρετεί την ανάπτυξη και επιμήκυνση του γνωστού χώρου επιβίωσης, που ερεθίζει τις αισθήσεις μας σε γενικό και συγκεκριμένο επίπεδο.

Μετά από χρόνια νιώθω σε γενικές γραμμές καλά. Γι αυτό είμαι ευγνώμων. Προσπαθώ να το κρατήσω αυτό το αίσθημα όσο πάει, έχοντας τόσα χρόνια την εντύπωση ότι δεν το έζησα ποτέ.

Η ισορροπία έχει κι άλλους λόγους όμως, πέρα απ τους εμφανείς. Είναι γνωστό ότι δεν γουστάρω την γερμανική νοοτροπία (δεν το χετε καταλάβει μέχρι τώρα φαντάζομαι). Σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που να με ελκύει. Αναμφίβολο είναι ότι η χώρα και η κουλτούρα της έχουν εξαιρετικά θετικά στοιχεία όπως και η κάθε κουλτούρα και είμαι βέβαιος ότι αυτή η κουλτούρα προσφέρει τα θετικά της ωφελήματα σε οποιονδήποτε θέλει να τε δεχτεί. Εγώ δεν θέλω και άρα δεν μπορώ να τα δεχτώ γιατί δεν υπάρχει χημεία μεταξύ μας. Είναι σαν προσπαθεί κάποιος γκέι κατά κόρον να έλθει εις Κυρίου Συνούσιαν με μια γυναίκα και να πρέπει να το απολαύσει κιόλας. Το χειρότερο δε να της κάνει και στοματικό. Δεν γίνονται αυτά.

Έμαθα να ζω μέσα στην κουλτούρα αλλά δεν αφομοιώθηκα και ο λόγος είναι αμφίδρομος βέβαια με το βάρος να γέρνει στην γερμανική πλευρά (τι άλλο?). Τολμώ να θέσω την θεωρία ότι η αρμονική η όχι επιβίωση σε έναν πολιτισμό είναι ανάμεσα σ άλλα και θέμα χημείας μεταξύ του μετανάστη και της κοινωνίας που εισέρχεται: είτε ταιριάζουν είτε όχι. Η εξαναγκαστική συμβίωση θα είναι δραματική και τραυματική. Αν το πνεύμα του μετανάστη είναι ελεύθερο και κριτικό τότε η εξαναγκαστική συμβίωση έχει γρηγορότερο τέλος από την αρμονική. Έκτος κι αν πρόκειται για μαζόχα.

Ο μέσος Γερμανός είναι μούργος, σκατόφατσα, ανοργασμικός. Δεν έχει χιούμορ όπως το καταλαβαίνουμε εμείς που έχουμε χιούμορ (τρομάρα μας). Αν πεις κάτι ανόητο για να γελάσεις με σοβαρή έκφραση θα ξενερώσεις γιατί θα σε διορθώσει αμέσως. Αν καταλάβει ότι είναι αστείο τότε συνήθως θα μουγκρίσει κάτι ακατανόητο κι εσύ μένεις χάσκοντας προσπαθώντας να καταλάβεις που πήγε η έξαρση .

Ο Γερμανός είναι υπεροπτικός. Τελευταία φρεσκοκαλιεργημένα παραδείγματα οι αντιδράσεις του όσο αφορά το ελληνικό χρέος. Η Αφροδίτη της Μήλου φιγουράρει με το καβλοδάκτυλο σε πρωτοσέλιδο δήθεν σοβαρού περιοδικού, οι δηλώσεις της Μέρκελ ότι οι μεσογειακοί πρέπει να αρχίσουν να δουλεύουν περισσότερα χρόνια είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά της γερμανικής υπεροψίας.
Δεν ισχυρίζομαι ότι εμείς είμαστε αλάθητοι η αθώοι. Θεός φυλάξει, αντιθέτως. Άλλα αυτοί είναι μουλωχτοί στην υπεροψία κατάλοιπο της μεταπολεμικής Ευρώπης. Κάθε λαός και ηγεσία του αλληλοκατοπτρίζονται. Και τα κύρια ιστορικά χαρακτηριστικά του διαιωνίζονται. Με βάση αυτή την θέση τολμώ να πω ότι ο Γερμανός δεν έχει αποβάλλει από τον οργανισμό του το ναζιστικό γονίδιο (και για τους ορθολογιστές και μοραλιστής διευκρινίζω: ούτε ο Κύπριος ακροδεξιός έχει αποβάλλει το φασιστικό από μέσα του ούτε ο Ελλαδίτης ακροδεξιός έχει αποβάλλει την βασιλική λατρεία κοκ – απλά είναι αριθμητικές αναλογίες, άλλο να έχεις ογδόντα εκατομμύρια ναζιστικά γονίδια και άλλο μερικές εκατοντάδες. Ποιος έχει περισσότερες πιθανότητες να πράξει το κακό η το μοιραίο;).

Ο Γερμανός δεν έχει πάθος ζωής: μπορεί να έχει πάθος αναγκαστικά κρυμμένο βαθειά μέσα του να εξολοθρεύει ζωές αλλά πάθος ζωής δεν έχει. Είναι μουνόπανο.
Ο μύθος που κυριαρχεί ότι ο Γερμανός είναι ευθύς δεν υφίσταται. Δεν θα πει ποτέ αυτό που σκέφτεται κατάμουτρα αν μπορεί να στην φέρει πισώπλατα. Εδώ είναι η λεπτή διαφορά με άλλους λαούς: αν έχει την δυνατότητα επιλογής να σε μαχαιρώσει πισώπλατα η κατάφατσα θα διαλέξει το πισώπλατα για να ισχυριστεί μετά ότι δεν είχε επιλογή.

Πρόσφατο παράδειγμα από γνωστό μου Γερμανό, που έρχεται να επιβεβαιώσει και δικές μου εμπειρίες οι οποίες δεν είχαν την τιμή να αποκορυφωθούν όπως αυτό. Στο κολυμβητήριο που πάμε για προπόνηση κολυμπούμε σε στυλ μπάτε σκύλοι αλέστε, γιατί δεν ανήκουμε σε έναν όμιλο και τις ώρες λειτουργίας ο κάθε άσχετος με μεγάλη πιθανότητα πνιγμού μπορεί να μπει στην πισίνα και να μας εμποδίσει από την προπόνηση. Υπάρχουν και κάποιες ώρες που οι υπάλληλοι βάζουν κάποιες διαδρομές (όχι για μας τα δελφίνια αλλά για τις χαζομαμάδες που θα ρθουν μετά με τα τσιριχτά τους προϊόντα χρυσοπληρώνοντας μια ώρα διδασκαλίας).
Γι αυτή την κίνηση υπάρχει μια νομική προδιαγραφή. Σ αυτή την διαδρομή είναι λοιπόν μια ομάδα από γρήγορους ερασιτέχνες κολυμβητές και για να μην υπάρχει φυσική σύγκρουση γίνεται μια σιωπηλή συμφωνία να κολυμπούν σε κύκλο. Είναι μια πράξη ελεύθερης βούλησης. Αλλά λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο: μια γρια τσατσά αποφάσισε με το έτσι θέλω ότι ήθελε να κολυμπήσει σαν χελώνα ανάμεσα τους ενώ είχε δει ότι πρόκειται για δεινούς κολυμβητές. Και μπήκε σαν καβλί στην μέση τους. Όπως ήταν φυσιολογικό, κανείς από τους αθλούμενους δεν σταμάτησε να προπονείται κανονικά, αν και με δυσκολία, λόγω της τσατσάς. Και αυτό επειδή, αυτό είναι αλήθεια, βρεχόταν από τους κολυμβητές μέσα στην πισίνα απαίτησε από τον επιτηρητή και κάλεσε την αστυνομία κάνοντας παράπονο παρενοχλημένης. Ένας από τους κολυμβητές πλήρωσε την νύφη και φακελαρίστηκε από την μοντέρνα Γκεστάπο. Ναι λοιπόν, αυτή είναι η γερμανική νοοτροπία.

Ελάτε στην Ευρώπη του 2011.

Ρεαλιστικές Συνειδητοποιήσεις (1)

2011-05-25T00:19:00.003+02:00

Ορισμένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται γρήγορα την ζωή, τις αλήθειες τις. Άλλοι πιο αργά συγκριτικά, άλλοι αργότερα κι άλλοι πότε.
Ο υποφαινόμενος ανήκει κατά κύριον λόγο σε αυτούς που την αντιλαμβάνονται αργά, είναι με άλλα λόγια πετρελαιοκίνητος σε σημείο που θες σαν φίλος του να κτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Ευτυχώς δεν έχω φίλους κι έτσι δεν αγχώνομαι ότι είμαι υπεύθυνος για την υγειά τους...

Τουτέστιν είμαι αργόστροφος όσον αφορά τις πραγματικότητες της ζωής. Το οποίον μπορεί να ναι και καλό αλλά και κακό: καλό γιατί μπορώ να ζω ακούσια στον κόσμο μου και κακό γιατί κατά την διάρκεια της προσγείωσης παθαίνω πατατράκ μέχρι να αντιληφθώ από που μου ήρθε.

Στο μεγάλο πατατράκ των τελευταίων χρόνων έγινα μάρτυρας πολλών συνειδητοποιήσεων: Αναρωτιέμαι αν αυτές οι συνειδητοποιήσεις ήρθαν αργά στην ζωή μου όποτε επιβεβαιώνεται η αργόστροφη φύση μου η αν όντως ήρθαν στην μέσο όρο ορθή χρονική στιγμή. Άγνωστη η απάντηση άλλα όχι πια σημαντική.

Η πρώτη συνειδητοποίηση είναι ότι μεγαλώνω.

Όχι σε όγκο η βάρος (γίνεται κι αυτό περιοδικά και το καταπολεμώ περιοδικά) αλλά σε ηλικία. Όχι ότι πρωτύτερα δεν το ήξερα. Μόνο που τώρα όχι μόνο το ξέρω αλλά και το πιστεύω. Το πιστεύω όχι γιατί το βλέπω, να ναι καλά το μποτοξ και το υαλουρικον, αλλά γιατί το χωνεψα. Την ηλικιαν φυγείν αδύνατον!
Πριν από κάποιους μήνες πήρα ένα ημεηλ από έναν άγνωστο και μου ζητούσε να τον περιλάβω στην λίστα των αγαπημένων μου μπλοκ έτσι ώστε να αποκτήσει αναγνωστικό κοινό. Πράγμα που δεν έπραξα για ευνοήτους λόγους. Δεν τον ήξερα, δεν ήξερα τι έγραφε η το πόθεν έσχες του. Και χρυσές σελίδες δεν έγινα ακόμα. Η περιέργεια μου όμως με έσπρωξε να διαβάσω το μπλοκ του για να δω περί τίνος πρόκειται. Και το διάβασα. Και έπεσα σε μεγαλύτερη από την ήδη υπάρχουσα κατάθλιψη. Πρέπει να ήταν ένας εξηντάρης εξηνταπενταρης, ίσως και μεγαλύτερος που ζούσε ανέκαθεν μια διπλή ζωή: με την γυναίκα του στο προσκήνιο και στα ξεχασμένα απ τον χρόνο σινεμά πορνό, στα σκοτεινά πάρκα και στα βρώμικα δημόσια αποχωρητήρια στο παρασκήνιο αναζητώντας τους άντρες που δεν μπορούσε να κοιτάξει με θάρρος κάτω από το φως του ήλιου. Και τώρα στο λυκόφως της ζωής του έγραφε σαν άγνωστος ανώνυμος (ΑΑ) τις εμπειρίες του ξαναζώντας τες και αναζητώντας τες μέσα στις αναμνήσεις του σαν τελευταία προσπάθεια ενός ύστατου, άυλου, κρυφού οργασμού. Από τα απλά, με απειρία χαρακτηρισμένα γραφόμενα του αναδυόταν έντονα η νοσταλγία για την ζωή που δεν έζησε καθώς δεν είχε το θάρρος να εναντιωθεί στην κοινωνία που τον ανάθρεψε. Περιόρισε τις αναμνήσεις του στο απαγορευμένο και βασικά έμεινε σε μια εθελοντική μελαγχολία κι απομόνωση όλη την ζωή του.

Μελαγχόλησα όταν τελείωσα τα λίγα άρθρα του. Ξύπνησαν μέσα μου οι φόβοι της μοναξιάς, άρχισα να βλέπω πιο ξεκάθαρα που οδηγεί η ηλικιακή φθορά: στην διατήρηση της ζωής μας μέσα από μακρινές αναμνήσεις, στην πικρά της πραγματικότητας του να γερνάς (Τανια Τσανακλιδου Μαμά Γερνάω, προφητικό), στον θάνατο της ομορφιάς, της έλξης, στην μοναξιά, στο τέλος.
Οου φακ, εισήλθα σε πανικό. Η φωνή μέσα μου έλεγε ότι έτσι θα καταντούσα κι εγώ, με έβλεπα αλήθεια να γίνομαι ένας γέρος παράξενος κι ανήμπορος να ζω μοναχός με τις αναμνήσεις μου, να μη θέλει πια να μ αγγίξει κανείς (κλασσική η σκηνή με την Μπάρμπαρα Στάνγουικ στα “Πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας” να φωνάζει στον Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν – δεν ήξερε στο έργο ότι στην πραγματικότητα ήταν κι αυτός καραδελφη – ότι ακόμα ποθεί κι ότι είναι φυλακισμένη στο γερασμένο σώμα της), φτωχός και στερημένος να περιμένω να πεθάνω κάπου ξεχασμένος. Σε ένα από τα γραφόμενα μου είχα αναρωτηθεί: ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου τελικά; Να περάσω ασήμαντος ένα μονοπάτι για να πεθάνω σαν ανύπαρκτος χωρίς μια σημασία; Κι όμως αυτή είναι μια συνειδητοποιημένη πραγματικότητα.

Η επόμενη συνειδητοποίηση είναι η επαγγελματική πραγματικότητα. Διαβάζοντας ένα άρθρο στην New York Times και συζητώντας το τελευταίο διάστημα με γνωστούς ένιωσα τις εμπειρίες μου να δικαιώνονται ως προς την φύση τους. Η επαγγελματική μου ιστορία είναι μια από τις αμέτρητες ατομικές επαγγελματικές εμπειρίες και ακόμα μια πραγματικότητα που δυστυχώς δεν αφορά μια μειονότητα αλλά το μεγαλύτερο μέρος των ακαδημαϊκών απόφοιτων του σήμερα: Χημικός μηχανικός εξασκεί το επάγγελμα του μπάρμαν, θεωρητικός δουλεύει σε τηλεφωνικό κέντρο και φιλόλογος ιταλικών σπρώχνει καλαθάκια σε σουπερμάρκετ. Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα του σήμερα Τα ποσοστά εργοδότησης πέφτουν κατακόρυφα την τελευταία δεκαετία μαζί με τους αρχικούς μισθούς και το χειρότερο είναι ότι οι μισές από τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας δεν απαιτούν καν ακαδημαϊκό πτυχίο. Φαινόμενα που μέχρι τώρα πίστευα ότι γίνονται μόνο στην Κύπρο η στις μικρές κωμοπόλεις στην Γερμανία που κάνω εγώ τις εμπειρίες μου ξαφνικά είναι φαινόμενα παγκόσμια: απόφοιτοι λιγότερων ελίτ σχολίων με λιγότερα προσόντα και πτυχία βρίσκουν καλύτερες θέσεις εργασίας από τους αντίθετους τους, είτε γιατί ήταν τυχεροί είτε γιατί είχαν κάποια γνωριμία (συνήθως το δεύτερο).
Ο έλικας της πτώσης συνεχίζεται γιατί οι ακαδημαϊκοί κατέχουν σταδιακά τις θέσεις που θα έπαιρναν οι μη προσοντούχοι όποτε δημιουργείται μια συνεχής μετατόπιση την ανεργίας παράλληλα με την αύξηση της. Από την μια πλευρά, κάνοντας δουλειές του ποδαριού δεν υποβοηθάει καθόλου την ποιότητα του βιογραφικού, από την άλλη η ποιότητα του βιογραφικού σαν σκοπός και ελπίδα μόνο για μια καλύτερη εργοδοτική δεν πληρώνουν τα καθημερινά και βασικά έξοδα. Με λίγα λόγια, τώρα ξέρω γιατί την έχω βάψει ολοκληρωτικά! Ακόμα και οι εμπειρικές έρευνες δείχνουν ότι αν μέσα σε πέντε χρόνια δεν κάνεις το μεγάλο βήμα, το βάψιμο είναι γεγονός. Αρα Γκρήκστορης....σκάσε και κολύμπα!

Είναι βασικό τα μάθει κάποιος να αφήνει τα όνειρα του να ναι αυτό που είναι: όνειρα. Να ξέρει πότε να σταματήσει να ονειρεύεται, να μάθει πότε να σταματήσει να ελπίζει, ο Kαντ (γυναικείο αιδοίο ήταν ο άτιμος;) δεν ήταν αυτός που είχε γράψει ότι η θρησκεία και η ελπίδα είναι το όπιο του κοσμάκη?
Άδικο δεν είχε πάντως χοντρά χοντρά. Το να δεχτείς πραγματικότητες δεν είναι τόσο άσχημο όσο νόμιζα. Σίγουρα δεν είναι και μέθη από νέκταρ, αλλά είναι οπωσδήποτε ένα βήμα προς την ισορροπία, όχι βέβαια η ισορροπία καθ αυτή. Πριν από δυόμιση μήνες έκανα μεγάλα κατς (σταματήματα, σταθμούς, κλεισίματα) μετά από πολλά χρόνια: άρχισα να αρχίζω να αφήνω τον Σσιάτς να φεύγει σιγά σιγά για κάποια λεπτά η ώρες της μέρας απ το μυαλό μου. Συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι κάτι ξεχωριστό κι ότι η κοινωνία δεν πρόκειται χωρίς τίμημα να μου δώσει τις προοπτικές να ζήσω μεγάλες κι απερίγραπτες επιτυχίες, γιατί εξ άλλου; Επειδή τον παίρνω; Κανένας δεν αμείφθηκε ειλικρινά γι αυτό..
Ακόμα καλύτερα (χειρότερα) συνειδητοποίησα αυτό που έγραφαν οι New York Times: σπουδασεις δεν σπουδασεις, αν δεν έχεις τον Θεό μπάρμπα, εβίλλισες την. Έτσι έκατσα κι εγώ στο μυαλό μου την μάππα χαμέ και μου έδωσα το στάτους του λούζερ. Και ιδού: από κείνη τη χρονική στιγμή νιώθω καλύτερα. Δεν έχω αξιώσεις απέναντι στον εαυτό μου η από τη ζωή μου. Ζω. Είμαι βασικά αναγκασμένος να ζω, δεν ήταν δίκη μου επιλογή. Είναι βέβαια δίκη μου επιλογή να τελειώσω την ζωή μου, αλλά προς το παρόν δεν έχω τ αρχίδια και είμαι κάπου κι εθισμένος λίγο στο όπιο. Είναι όμως μια επιλογή. Σίγουρα όταν σταματήσει να υπάρχει η οικογένεια μου βιολογικά. Αλλά προς το παρόν είμαι δειλός (εκτός από μαλάκας). Παρεμπιπτόντως σήμερα 20 Μαΐου είναι τα γενέθλια της Αννη Σμιτ, μια Ολλανδής συγγραφέα παιδικών βιβλίων, από τις μεγάλες προσωπικότητες της μεταπολεμικής Ολλανδίας, που παράλληλα έγινε σύμβολο της ευθανασίας καθώς μια μέρα μετά τα γενέθλια της σε ηλικία ογδόντα τεσσάρων χρόνων έθεσε τέρμα στην ζωή της στην παρουσία των πιο στενών της φίλων καταναλώνοντας αρκετή ποσότητα αλκοόλ και υπνωτικών. Αυτό λέω αρχίδια.
Σσιαπώ!

Κλ(ε)ισ(ί)ματα (2)

2011-03-24T23:28:00.000+01:00

Είπα ελευθερία… ναι, μια ανεξήγητη ελευθερία. Μέχρι τώρα δεν ήμουν και πολύ πεπεισμένος ότι ήξερα τι είναι ελευθερία. Ζεις, επιζείς, αναπνέεις και δρας σε μια κοινωνία και θεωρείς την ελευθερία δεδομένη, υπαρκτή, περιορίζεσαι στο βλέπεις τον όρο ελευθερία μόνο σαν θεωρία και δεδομένο συνάμα. Δεν κάνεις σκέψεις αν είσαι πραγματικά ελεύθερος. Από τα δέσμια που δημιουργούνται καθώς βαδίζεις τον δρόμο της ζωής. Δέσμια από την διαπαιδαγώγηση απ’ το σπίτι μέχρι τους ηθικούς, κοινωνικούς και θρησκευτικούς φραγμούς που σου εμφυτεύουν όλοι οι παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την αγωγή σου, δέσμια που δημιουργούν οι προσωπικές σου σχέσεις, οι φόβοι σου, οι ανασφάλειες σου, με λίγα λόγια η φυσική σου ατέλεια. Ίσως φτάσεις σε κάποια φάση στη ζωή σου που θα αναγνωρίσεις τα δεσμά σου και θα προσπαθήσεις να αποτινάξεις όσα μπορείς από αυτά, ίσως να μην αναγνωρίσεις ποτέ ότι δεν είσαι ελεύθερος κι ίσως να το δεις αλλά να μην θέλεις να το αλλάξεις, γιατί ως γνωστό, τι πιο δυνατό από μια γαμημένη συνήθεια και ρουτίνα και τι πιο φοβερό απ το άγνωστο.

Είναι άγνωστο σε πιο βαθμό μπορεί να αναγνωρίσεις το επίπεδο της ελευθερίας που θα ήθελες να κινηθείς. Αλλά και τα απλά πράγματα είναι σημαντικά. Οι καθημερινές συνήθειες υποσυνείδητα σε καταπιέζουν γιατί δεν είναι τίποτε άλλο από εξαναγκασμοί, συνήθειες που δεν ξέρεις γιατί τις έχεις υιοθετήσει. Άρχισα να προσπαθώ να μην επιστρέφω στο σπίτι πάντα σε συγκεκριμένη ώρα γιατί δεν είναι αναγκαίο. Δεν υπάρχει σκυλί, δεν υπάρχει άνθρωπος να περιμένει. Αλλά και να υπήρχε αναρωτιέμαι αν αντιλαμβανόμαστε τι εξαναγκασμούς μας δημιουργεί αυτή η ανείπωτη υποχρέωση να επιστρέψω στο σπίτι γιατί είναι κι ο άλλος εκεί. Και τι έγινε; Ας είναι. Όταν μου σηκωθεί θα επιστρέψω.

Οι πάντα συγκεκριμένες ώρες που πάω γυμναστήριο αντιλήφθηκα ότι με πίεζαν. Γιατί να πάω δηλαδή στις δυο το απόγευμα και να μην πάω στις οκτώ το βράδυ; Γιατί να μην βγαίνω οικειοθελώς από την ρουτίνα μου, γιατί να φοβίζει και να με απωθεί το άγνωστο; Που μένει το αίσθημα της περιπέτειας, η γοητεία του αγνώστου; Γιατί το μόνο γοητευτικό άγνωστο να είναι ο επόμενος εραστής κι όχι η αλλαγή στην ρουτίνα; Άρχισα να την αλλάζω αυτή την ρουτίνα. Αναμένω να δω αν είναι επιτυχημένη η αλλαγή. Είναι ένα είδος ελευθερίας, να μπορείς να εξουσιάζεις τον χρόνο σου, τον χώρο σου, να μπορείς να κάνεις ότι θέλεις χωρίς αυτούς τους εξαναγκασμούς που δημιουργούνται σαν συνέπειες τόσων πολλών παραγόντων.

Είμαι τόσα χρόνια στην Γερμανία και δεν έζησα πότε μόνος κι ούτε υπήρξα ελεύθερος. Ζούσα σαν ένας κλέφτης στα ερωτικά μου, σαν ένας καταπιεσμένος σύντροφος στα προσωπικά μου και σαν υπεύθυνος ιδιοκτήτης σκύλου και πότε μα πότε ελεύθερος σαν Γκρηκστόρης. Δεν είναι ότι δεν νοσταλγώ τον Σσιατς ή ότι δεν μου λείπει το σκυλί. Ο πόνος που ζω γι αυτή την καινούργια κατάσταση είναι ακόμα μεγάλος και πότε πότε ανυπόφορος. Δεν θα φύγει επίσης ποτέ. Θα μάθω απλά με τον χρόνο να ζω με τον πόνο μέχρι να τον θεωρώ αυτονόητο, μέχρι που δεν θα ξέρω πια πως είναι να ζω ανώδυνα. Παράλληλα όμως μέσα απ’ το αρνητικό βγαίνει και το θετικό: μαθαίνω να γίνομαι ελεύθερος. Αν θα γίνω ποτέ είναι κάπως αδύνατο να ξέρω τώρα. Αλλά το γεγονός ότι γεύομαι ένα είδος ελευθερίας είναι πολύτιμο. Καινούργιο άνοιγμα.

Συνειδητοποιώ ότι μετά από τόσα χρόνια σ’ αυτή την χώρα δεν υπάρχει τίποτε μετά τον Σσιάτς που να με κράτα δέσμιο εδώ. Στα αλήθεια ίσως με την πάροδο του χρόνου ο μοναδικός εμφανής λόγος που έμενα εδώ ήταν ο Σσιάτς και οι αφανείς λόγοι ήταν οι δικές μου αδυναμίες. Τώρα ο Σσιάτς δεν υπάρχει να με κρατά πάρα μόνο οι δικές μου αδυναμίες που ακόμα με διέπουν σαν αθάνατες Ερινύες. Με την διαφορά ότι έχουν κάπως αρχίσει να γίνονται μικρότερες, πιο αδύναμες από πριν.

Η διαδικασία της συνειδητοποίησης είναι μια μεγάλη και χρονοβόρος διαδικασία που προκαλεί πολύ πόνο και πολλά δάκρυα. Δεν ξέρω πότε θα τελειώσει. Μα κατάλαβα ξανά και ίσως πιο συνειδητά ότι δεν ανήκω πια εδώ ή ότι δεν έχω τίποτε πια να με κρατά εδώ. Αναγνώρισα ότι ουσιαστικά με κρατώ δέσμιο κάπου που ήρθα ελευθερόβουλα και έμεινα επίσης ουσιαστικά εκούσια. Και τώρα ήρθε η στιγμή εκούσια να αποφασίσω να φύγω από αυτή την χώρα. Εγώ αποφασίζω ξανά για ένα καινούργιο άνοιγμα. Πότε και που θα δείξει. Νομίζω ότι βρήκα την κατεύθυνση. Το απόβλητο αυτής της σκέψης είναι ο φόβος που έχει ριζώσει μέσα μου: φοβάμαι την αλλαγή, φοβάμαι το καινούργιο, φοβάμαι την περιπέτεια χωρίς δεκάρα στην τσέπη που θα με έκανε πιο αισιόδοξο ίσως και φοβάμαι την καινούργια ίσως αποτυχία που κακά τα ψέματα, είναι το ίδιο πιθανή όπως και μια πιθανή επιτυχία. Αλλά και να αποτύχω σ' ένα πιθανό καινούργιο ξεκίνημα, τι χειρότερο μπορεί να γίνει που να ναι χειρότερο από το τώρα; άντε θα χάσω κάποιους γνωστούς, άντε θα χάσω μια καθημερινότητα που μου σπάει τ' αρχίδια άντε να χάσω και τους σχετικά μεγαλόπεους Γερμανούς.. Ε και; Πιο μπατίρης δεν πρόκειται να βγω γιατί δεν υπάρχει πιο μπατίρης από μένα. Άρα θα μου μείνει η καινούργια μοναξιά σε μια καινούργια χώρα που τουλάχιστον θα ήθελα να είμαι. Ναι, νομίζω ότι θα πραγματοποιήσω ένα όνειρο κάποτε στο μέλλον και θα πάω σε μια μεγάλη χώρα με τεράστια έρημο, με τεράστιους ωκεανούς με τεράστια φύση και με μια άλλη, τεράστια, καινούργια, γαμάτη ζωή. Ποιος ξέρει; ίσως εκεί να ανακαλύψω κι άλλα στοιχεία από μένα που είμαι ανήμπορος να βρω τώρα κι εδώ.

Αυτά περί ανοιγμάτων και κλυσμάτων. Προς το παρόν ασχολούμαι με την ανεργία και την απενταρία. Και με την προσπάθεια ακόμα να αποδυναμώσω τον Σσιάτς και τις συνέπειες από τις πληγές που άφησε στην ψυχή μου.

Κλ(ε)ισ(ί)ματα (1)

2011-03-15T23:24:00.002+01:00

(Revised)
Από πού τόχω δεν θυμάμαι και πάσχω να βρω την προέλευση της γνώμης μα στέκεται αδύνατο. Όπως και να χει μου 'μεινε το νόημα χαραγμένο στην μνήμη: πως για να ελευθερωθείς ολοκληρωτικά από τους ζυγούς μιας ζωής που σε βασανίζει, για να αποτινάξεις τα δεσμά και τις αλυσίδες που είτε μόνος σου θελητα κι αθέλητα έβαλες είτε έμμεσα επιτρέποντας σε εξωγενείς παράγοντες να σε σκλαβώσουν, πρέπει να φτάσεις στον πυθμένα της απελπισίας, της κατάνυξης, να σ΄ έχει πνίξει η θλίψη και να σ΄ έχει καταβάλει η προοπτική του αδιέξοδου τόσο πολύ που να έχεις φτάσει με τα πάντα στο αμήν, να μην σ ενδιαφέρει πια αν ζεις η αν πεθαίνεις γιατί είναι και τα δυο τα ίδια. Τότε έχοντας ζήσει για κάποιο χρόνο στο μηδέν και σαν μηδέν, γίνεται στο μυαλό σου ένα κλικ σαν να ανοίγει μια πόρτα η να κλείνουν πολλές ανοικτές μαζί και ακούς τη φωνή σου να λέει «ε και τι εγινε;…δεν πα να πηδηχτούν ολοι;…χεστηκα και για τα δήθεν και τις προσδοκίες και τα προδομένα όνειρα και τις ελπίδες και τα πρέπει, άμα δεν μπορώ δεν μπορώ, τέλειωσε. Δεν υπάρχει βαθύτερος πυθμένας, δεν υπάρχει μεγαλύτερο άγχος δεν έχει εντονότερο φόβο. Τα χειρότερα τα ζεις. Αρά βαλε λοιπόν σε όλα ένα τέλος.»

Τότε αρχίζεις να βάζεις ένα τέλος. Τέλος στα πράγματα που σε πιέζουν, στις καταστάσεις που σε καταβάλλουν, στα όνειρα που δεν σε βγάζουν πουθενά, στην ελπίδα για κάτι καλύτερο που δεν έρχεται ποτέ, στις διαδικασίες επιβίωσης με τα πρέπει μιας καθωσπρέπει πορείας, στον αγώνα της καθημερινότητας που δεν σε βγάζει πουθενά, στα πάντα, στα πάντα εκείνα που σου πνιγούν τη ζωή και σε σένα μαζί. Τα κάνεις όλα στάχτη, τα εξαϋλώνεις, τα αφανίζεις από την ζωή που σου έμεινε και κάνεις μια τελευταία προσπάθεια να την πάρεις και να κάνετε μαζί μια καινούργια αρχή, από ένα καινούργιο, καθαρό, παρθένο μηδέν. Κάνεις τα απαραίτητα κλεισίματα και βρίσκεις μια άλλη αρχή.

Βρίσκομαι (νομίζω) σ΄ αυτή την φάση. Τονίζω το νομίζω. Γιατί οι πλάνες μου ήταν μέχρι τώρα τόσες πολλές που δεν τολμώ να ξαναπώ τίποτε με σιγουριά. Προς το παρόν βρίσκομαι σ΄ αυτή την φάση. Κάνω κλεισιματα… και ανοίγματα. Γιατί το κάθε κλείσιμο ακόλουθη απαραίτητα ένα άνοιγμα και αντίστροφα.

Κλείνω τις ανούσιες επαναλήψεις με εραστές της δεκάρας: Ξυλάγγουρο: τέλος. Δεκαέξι εκατοστά: τέλος. Λοιποί άλλοι ανάξιοι αναφοράς: επίσης τέλος. Τέλος στις επαναλήψεις. Αναζητούσα μέσα από τις επαναλήψεις την συνέχεια του πρώτου ενθουσιασμού και καλλιεργούσα υποσυνείδητα μια αδαή ελπίδα αποδοχής, αναζητούσα ίσως να βρω ένα ίχνος αποδοχής και αγάπης όπως αυτά τα είχα πλάσει στο μυαλό μου η όπως έμαθα καλώς η κακώς ότι έπρεπε να είναι. Το αποτέλεσμα ήταν ψυχοφθόρο και αναλώσιμο. Έκανα να δω το Ξυλάγγουρο καιρό, μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες που το συνάντησα τυχαία σένα πάρτη. Τον είδα και αναρωτήθηκα: «Γκρηκστόρης, το στο καλό του έβρισκες; Χειρότερα δεν γινόταν;». Βεβαία γινόταν και χειρότερα αλλά για τον τότε καιρό ήταν το χειρότερο που μου κάτσε. Όπως παροδικοί είμαστε από την ζωή έτσι παροδικοί είναι και οι ενθουσιασμοί και οι έρωτες. Όταν έτρωγα ξυλάγγουρο ήταν για μένα το μάννα απ τον ουρανό. Απ' τον κορεσμό και μετά… ξύδι. Όλα είναι θέμα σκέψης και κορεσμού. Το τέλειο της αρχής είναι η φρίκη του τέλους.

Προχθές το βράδυ ήρθε για δεύτερη φορά μετά από τρεις μήνες ο Φουτη2000. Έτσι διάλεξε να τον λένε. Δικό του θέμα. Συμπαθητικούλης αλλά μέχρι εκεί. Ούτε και στο κρεβάτι είναι για να κτυπιέσαι. Δεν έχει και το εργαλείο των δέκα μέτρων. Ένα πουλάκι όπως όλα τ΄ αλλα. Αλλά συμπαθητικούλης… την πρώτη φορά. Την δεύτερη φορά… τάκανε σκατά. Είμαστε σε φάση προπαιγνιακή κι΄οι δυο με τις ανάλογες εμφανείς στύσεις. Τονίζω: φάση προπαιγνιακή. Και με ρωτά κατά την διάρκεια αυτής της φάσης καθώς με φιλούσε και προσπαθούσε να εισχωρήσει: πως κάνεις στ΄αληθεια κλύσμα; … Στύση αντίο. Και μαζί της κι η όρεξη. Τον πέταξα δίπλα, του είπα να ντυθεί και τον έστειλα στην μαμά του. Τέλος.

Η πρωτοχρονιά με βρήκε καβάλα πάνω σ’ έναν Ολλανδό. Το βράδυ νωρίτερα το είχα σχεδόν περάσει μόνος σ’ ένα μεταίχμιο μεταξύ αυτολύπησης και προσποιητής ψιλοδιασκέδασης με άσχετους γνωστούς σ’ ένα στρέητ μπαρ (είπαμε εγώ δεν πάω σχεδόν ποτέ σε γκέι μέρη). Είχα καταναλώσει αρκετά (το κοψα το ρημάδι το ποτό εδώ και δέκα εβδομάδες αφού το εξαφετο που είχα είχε γίνει εξάδιπλο – τώρα ξαναμπήκα στα καλά μου), γνωριζόμαστε εξ όψεως μήνες τώρα, δεν μιλήσαμε ποτέ. Ήταν μόνος του όπως κι εγώ και κάναμε μια αναγκαστική συμβίωση για το βράδυ στο μπαρ. Του πρόσφερα τον καναπέ μου για το βράδυ η ότι έμεινε απ’ αυτό, για μην οδηγήσει στην κατάσταση του. Πήγαμε μαζί λοιπόν στο σπίτι, δεν είμαστε τύφλα όμως, είπαμε κάτι ψιλά και άσχετα και μετά… μετά μου ρίχτηκε, δεν το αρνήθηκα, περάσαμε καλά. Κάθε τρία λεπτά βεβαία με επιβεβαίωνε ότι ήμουν ο πρώτος άντρας που πήγαινε μαζί του αλλά δεν ήταν πειστικός: ήταν προετοιμασμένος εκεί που έπρεπε να ήταν και οι χειρισμοί του κάθε άλλο από απειρία πρόδιδαν. Δεν με απασχόλησε όμως, δικό του θέμα. Δεν πήγαινα για γάμο. Όμως δεν ήθελε να το παίξουμε ξανά γνωστοί στο μπαράκι που συχνάζουμε, γιατί φοβόταν μην υποψιαστεί κάνεις κάτι. Δεν το συζήτησα. Καμία επανάληψη με τον Ολλανδό και… τέλος. Κλείσιμο κι αυτός.

Επαγγελματικά είναι χρόνια που δεν τα πάω καλά. Γιατί να το κρύψω ; Είναι μια έτσι και μια αλλιώς. Τις περισσότερες φόρες αλλιώς παρά έτσι. Οι λόγοι διάφοροι, ο κυριότερος είναι ότι ήμουν ελεύθερος επαγγελματίας σε μια χώρα που δεν στηρίζει χρηματοοικονομικά τον μικρό ελεύθερο επαγγελματία. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και η κατάσταση του Σσιάτς που δεν μου άφηνε περιθώρια να σκεφτώ και να δράσω ανάλογα στον έντονα ανταγωνιστικό χώρο της εργασίας. Δεν ρίχνω την ευθύνη στον Σσιάτς, υπεύθυνη ήταν η εύθραυστη μου ψυχοσύνθεση, οι προσωπικές μου αδυναμίες και η μεγάλη μου ηττοπάθεια. Δεν κατάφερα ποτέ να κάνω καριέρα όπως προετοιμαζόμουν ακαδημαϊκά. Αλλά πάντα δούλευα, ποτέ δεν τα ΄ξυσα. Με την σκέψη ότι είναι καλύτερη η δουλεία παρά το τμήμα ευημερίας γαμήθηκα στην οποιαδήποτε φτηνοδουλειά που έβρισκα. Έζησα την ταπείνωση, την γελοιότητα, την αναξιοκρατία, όλα που θα μπορούσε να ζήσει κι ένας υπάλληλος με μια διαφορά: εγώ δεν είχα ποτέ ένα τμήμα προσωπικού για να αποταθώ σε τέτοιες περιπτώσεις με αποτέλεσμα η ψυχική μου φθορά να αυξάνεται. Σε τέτοιες φάσεις μπαίνεις αναγκαστικά σε έναν αναλογισμό του παρελθόντος, τι έκανες, τι επίτευξες και ανασκοπείς το παρόν και αντιλαμβάνεσαι κάθε μέρα ότι δεν έχει σημασία πόσο καλός ήσουν στο πανεπιστήμιο, πόσα πτυχία έχεις και τι τίτλους κουβαλάς, το μόνο που έχει σημασία είναι ποιον ξέρεις, ποιος σε ξέρει, και τι προσφέρεις εσύ με την μορφή του συμφέροντος και του κέρδους σε αυτόν που προτίθεται να σε ταΐσει. Αν το ωφέλιμο συμφέρον που προσφέρεις είναι βασικά ασήμαντο και μπορεί να βρεθεί σε κάθε γωνία τότε μάλλον θα πεινάσεις έκτος κι αν κάτσεις να σε πηδήξει ο άλλος που κι’ αυτό ακόμα δεν είναι εγγύηση ότι δεν θα πεινάσεις. Είδα στην σημερινή αγορά εργασίας ανείπωτες καταστάσεις. Δεν παραδόθηκα όμως στην απραξία γιατί έκτος από τα αναφερθέντα ντρεπόμουν κιόλας να αποταθώ κι εγώ στο τμήμα εργασίας για στήριξη σαν άνεργος, η περηφάνια μου ήταν μεγαλύτερη από τις επαγγελματικές κακουχίες που περνούσα.

Όπως επίσης ότι οι φτηνοδουλειές ενεργούν σαν όπιο: έχεις ένα συμβόλαιο, το διεκπεραιώνεις, πέφτει το οποιοδήποτε χρήμα και έτσι καταφέρνεις ίσα ίσα να κρατηθείς στην επιφάνεια του νερού πληρώνοντας τα τρέχοντα έξοδα σου, το φαγητό σου και κανένα έξω. Τα υπόλοιπα στα δίνει η μάνα σου η ο αδελφός σου η και οι δυο. Έτσι έχεις την ψευδαίσθηση ότι κάνεις κάτι, και ναρκώνεσαι με την προσωρινότητα της απασχόλησης και ξεχνάς να ψάξεις για κάτι πιο μόνιμο, αφοί οι λογαριασμοί πληρώνονται και ζεις την ψευδαίσθηση ότι πας καλά. Ξέρεις ότι η δουλειά είναι σκατά άλλα είσαι ναρκωμένος από την προσωρινότητα και έτσι μπαίνεις στην αιωνιότητα του επαγγελματικού τίποτε που κάνει ο καθένας που δεν έχει εμπεδωθεί. Κι έτσι αρχίζει ο κατήφορος...

Κάποτε η ψυχή φώναξε ένα δυνατό «στοπ». Πριν από δυο εβδομάδες παρέδωσα τα όπλα, έτσι κι αλλιώς δεν είχα άλλες προσφορές συμβολαίων, και αποτάθηκα στο γραφείο εργασίας σαν άνεργος. Για πρώτη φορά μετά από αμέτρητα χρόνια και αμέτρητες επαγγελματικές εμπειρίες. Έκλεισα το κεφάλαιο φτηνοδουλειές και είπα ενδόμυχα «στ’ αρχίδια μου» (αλήθεια γιατί δεν έχει αυτή την λέξη στο λεξικό του Word;), δεν πάει άλλο. Σταμάτησα να κρύβομαι πίσω απ’ το δάκτυλο μου, έκανα σκόνη και θρύψαλα τις επαγγελματικές ψευδαισθήσεις σύμφωνα με τις δίκες μου αξιώσεις και προσδοκίες και αποτάθηκα στο κράτος που το χρυσοπλήρωσα μέχρι τώρα. Δεν έχω ιδέα τι θα προκύψει και πως θα ζήσω από δω και μπρος. Αλλά σίγουρα δεν επιστρέφω στα κάτεργα. Όχι θεληματικά. Κλείσιμο και εδώ. Απόφαση που ενώ με φοβίζει με κάνει να νιώθω μια ανεξήγητη ελευθερία. (συνεχίζεται)

Ιστορίες της Nύχτας

2011-03-09T00:53:00.000+01:00

Τίποτε δεν άλλαξε στους μήνες που παρήρθαν. Ήρθαν, έφυγαν, ο χρόνος στάσιμος, άλλαζε μόνο το όνομα του μήνα. Η ζωή μου στάσιμη με τον χρόνο. Διάκρινα κάποιες ανεπαίσθητες ρυτίδες κάτω απ τα μάτια μου. Δεν ξέρω αν είναι της ηλικίας η απλά από την ψυχική εξάντληση. Απ ότι και νάνε το έλυσα προσωρινά το πρόβλημα μ' ενα καινούργιο κονσιλερ της Κλινικ. Και επισφραγιστική πούδρα. Μόνο μια φορά χρησιμοποίησα το καμουφλάζ σε κάποια γενέθλια που ήμουν καλεσμένος και οι φωτογραφίες έδειξαν ενθαρρυντικό αποτέλεσμα, άξιζαν τα λεφτά της επένδυσης για τις ώρες της νύχτας. Την μέρα πως λύνω το πρόβλημα; Κάτι θα σκεφτώ και γι' αυτο όταν κάποτε αρχίσει να παίρνει ξανά στροφές το μυαλό μου. Τώρα βρίσκομαι ακόμα και συνέχεια σε λήθαργο: λήθαργο ζωής, λήθαργο ψυχής, λήθαργο σκέψης.

Οι ώρες μου άρχισαν να ναι νυχτερινές και διαδικτυακές. Απ' την ώρα που ξυπνώ μέχρι την ώρα που θα παραδοθώ στο ζάναξ, αφαιρώντας τις ώρες στο κολυμβητήριο και μετά στο γυμναστήριο τρέχει το ίντερνετ με όλα τα δυνατά: Gay Social Networks και Facebook, ελληνικές εφημερίδες, ηλεκτρονικά ταχυδρομεία, Σκαϊπ, Οοβοο η πως διάολο το λένε, όλα που ξελογιάζουν την μοναξιά, την αυτολύπηση και την μελαγχολία.

Ναι αληθινή είναι η εντύπωση ότι η ζωή μου γυρίζει σ' έναν τροχό χωρίς ικανότητα αποκεντρωτικής δύναμης, ανίκανη εκτόξευσης σε κάτι άλλο από τον ίδιο πάλαι ποτέ ρυθμό στο ίδιο σημείο, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, στον ίδιο χώρο που λέω εδώ και χρόνια ότι θα εγκαταλείψω αλλά ακόμα δεν το έκανα, στον ίδιο κοινωνικό πολιτισμό που έχω σιχαθεί όσο δεν μπορεί άνθρωπος να σιχαθεί έναν μοντέρνο πολιτισμό, στην ιδία κοινωνική δομή που με αποκαθηλώνει ανίκανο να πράξω οτιδήποτε πραττόμενο, διατηρώντας ακόμα την έντονη γκρίνια και παράπονα που χαρακτηρίζουν έμενα τα τελευταία αμέτρητα χρόνια, την τελευταία ατελείωτη αιωνιότητα. Το μόνο καινούργιο είναι ένα ερώτημα, φρεσκοδημιοιυργημένο, ω! Έκπληξη, κάτι καινούργιο στο μουχλιασμένο σταματημένο μου μυαλό που τρέφεται μόνο από τις αναμνήσεις των νεκρών παρελθόντων μου: Ποιος είναι άραγε ο σκοπός της ζωής μου σαν ζωντανό παράδειγμα τρανταχτής αποτυχίας και μιζέριας; Κάποτε ίσως να ασχοληθώ να βρω την απάντηση, αν και οι κάποιες προσπάθειες μέχρι τώρα έπεσαν στο γνωστό κενό. Το ερώτημα αναλογεί βασικά εξίσωσης δευτεροβάθμιας γιατί έκτος απ' το δικό μου άγνωστο μπαίνει και η μεταβλητή του ποιος είναι γενικά ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Αν αποκλείσω και το αποκλείω κατηγορηματικά σαν έκφραση υπερθετικής μαλάκυνσης εγκεφάλου, ότι σκοπός της ζωής για τον μέσο άνθρωπο είναι να βρει κάποτε τον Θεό μέσα του (ουαο για σκοπός κι αυτός) η να αναθρέψει τα παιδιά του, ο οποίος σκοπός είναι δεκτός γι αυτούς που έχουν κατασκευάσει αυτά τα τσιριχτά δείγματα ζωής που θα είναι μάλλον στο μελλοντικό τους πιθανά θύματα κατανάλωσης ναρκωτικών, χρεωπιστωτικών καρτών και πιθανότατα ανεργείας, για τους υπόλοιπους που είχαν την ελάχιστη λογική και ωριμότητα να ασχοληθούν με την δική τους εγωιστική επιβίωση, ποιος είναι ο υπέρτατος σκοπός της ζωής τους; Να πεθάνουν; Δηλαδή έχουμε γεννηθεί και φτύνουμε αίμα στην επιβίωση για να πεθάνουμε εξαντλημένοι από την αιώνια απογοήτευση, άγχος, αποτυχία και απόλυτη ανωνυμία, χωρίς καμιά ομάδα να επωφεληθεί και να αναγνωρίσει την συμμέτοχη μας σ' αυτή την ζωή, γιατί ήταν απλά αυτό; ακόμα μια βιολογική ζωή χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Κι' αν είναι αυτό και μόνο που θα κάνει η ζωή σε μας, γιατί την ζούμε και δεν δίνουμε ένα τέλος όσο ακόμα μπορούμε συνειδητά να αποφασίσουμε;...Είμαι περίεργος να βιώσω τις απαντήσεις σ' αυτα τα ερωτηματικά.

Η νύχτα στον καναπέ μου με τον υπολογιστή στα γόνατα άρχισε να ναι μια αλλαγή. Χάνομαι στο ίντερνετ και γνωρίζω ακόμα πιο έντονα τις ψυχοπάθειες και κοινωνικοπάθειες των χρήστων που τις ζουν αχαλίνωτα μέσα από την ανωνυμία του μέσου. Γνωρίζω πολύ κόσμο, με τους μισούς καταλήγω για κάποιες στιγμές ανάπαυλας στο κρεβάτι, άλλους τους απορρίπτω όπως απορρίπτουν οι περισσότεροι έμενα κι αναρωτιέμαι αν αυτή η ακραία απόρριψη που ζούμε μέσα από τις πύλες της κοινωνικής δικτύωσης είναι τελικά καταστροφικοί καταλύτες της ψυχικής μας αντοχής που μας βάζει στο δρόμο του κοινωνικού εγκλήματος με την μορφή της πραγματικής βίας τις ώρες που βρισκόμαστε στην αντικειμενική ζωή. Είναι τόσο μεγάλη η μαζική απόρριψη που μπορεί να ζήσει κάποιος στα κέντρα κοινωνικής δικτύωσης που η ερώτηση τίθεται στ' αλήθεια για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην ψυχική ισορροπία του χρήστη, ειδικά αν χρήστες ζουν την απόρριψη και στην πραγματική τους ζωή. Με παρακολουθώ όταν με πληγώνουν αφάνταστα οι απορρίψεις που τρώω στην μάπα καθημερινά στο ίντερνετ, κι ενώ προσπαθώ να κρατηθώ στα ίσια μου, στην οποιαδήποτε ισορροπία μου, δεν μπορώ να παραγνωρίσω την απογοήτευση που με το έτσι θέλω μου φυτεύει ο κάθε άγνωστος την ώρα που προσπαθώ να κάνω μια γνωριμία. Τυχαίνει κάποιες φορές και εντελώς τυχαία αργότερα μέσα από άλλες συγκυρίες να γνωρίσω αυτούς τους αγνώστους σκληρούς δήμιους στην πραγματική ζωή και ξαλαφραίνω γιατί βλέπω μπροστά μου αδύναμα ανθρωπάκια, μικρά, ελεεινά, μαλάκια που βγάζουν απλά και μόνο τα απωθημένα τους πίσω από την αυλαία της ανωνυμίας, αλλά ακριβώς αυτό είναι για τους ευάλωτους ένα σπρώξιμο προς την αλλοφροσύνη, όταν αυτοί είναι πλακωμένοι από την μοναξιά και την απελπισία. Γινόμαστε όλοι έμμεσοι εγκληματίες στην ηλεκτρονική κοινωνική διαδικτύωση αλλά συνάμα δεν μπορούμε πια να ζήσουμε χωρίς αυτή. Είναι αυτή η διαδικτύωση τελικά που μας αποξενώνει κοινωνικά, που μας κάνει κοινωνικά αναπήρους, γιατί μας αφαιρει την ικανότητα της πραγματική επικοινωνίας, την ικανότητα της πραγματικής, αρχέτυπης επιβίωσης στην έκτος υπολογιστή κοινωνία. Γινόμαστε ξανά τα κτήνη της προϊστορίας με μια μεταμοντέρνα προσωπίδα.

Κι όμως ακόμα κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή μη ξέροντας τι ακριβώς προσμένω, τι είναι αυτό που κρυφά ελπίζω ότι θα βρω. Ένας άγνωστος που κτύπησε την πόρτα μου και ήθελε κουβέντα και σύμπτυξη. Χωρίς πολλά πολλά μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα να τον βρω. Έκανε ψοφόκρυο πάλι ή ακόμα αλλά έπρεπε να βγω απ το σπίτι μετά από εικοσιτέσσερις ώρες κλεισούρας. Μου άνοιξε την πόρτα κι ενώ είχα δει την φωτογραφία του πριν στο ίντερνετ, η φωτογραφία δεν ακτινοβολούσε την θηλυπρέπεια του. Δεν εκνευρίστηκα κάτι που θα έκανα μέχρι πρόσφατα γιατί άρχισα να μαθαίνω να μην περιμένω τίποτε καλό. Τον χαιρέτισα ανταποκρινόμενος στον καλωσόρισμα του και τον ακολούθησα στο σαλόνι του. Δεν έφυγα αμέσως κάτι που θα έκανα μέχρι πρόσφατα γιατί είχε κάτι η έκφραση του που με έσπρωξε να μείνω έστω για λίγο γιατί δεν ήθελα να τον απογοητεύσω. Κάτσαμε δίπλα δίπλα στον καναπέ τα γόνατα μας να εφάπτονται μεταξύ τους το καθ ένα αλλά το κάθε ζευγάρι χωριά απ το άλλο, και το κάθε ζευγάρι χεριών σφραγισμένο μεταξύ τους στην οπή των γονάτων, σαν παρθένες μιας άλλης εποχής στο πρώτο ραντεβού τους και βλέπαμε στο άπειρο, κλέβοντας όμως ματιές με την άκρη των ματιών μας. Έκανε μια κίνηση μικροσάλτου μορτάλε και ήρθε πιο κοντά μου κάνοντας με να θέλω να πεταχτώ απ’ το παράθυρο. Πήρα βαθειά αναπνοή και βρήκα το θάρρος να ανοίξω το στόμα μου και να του πω ότι δεν ψήνεται τίποτε. Η έκφραση του έμεινε εκείνη μιας κυρίας με αξιοπρέπεια θέτοντας την ερώτηση απελπισίας με σκοπό μια απόκρυφη ελπίδα αναθεώρησης της απόρριψης, ρωτώντας με τι δεν μου ταιριάζει. Ήμουν βάσει εμπειρίας ετοιμόλογος δίνοντας την κλασσική απάντηση ότι δεν είχε σχέση με την εμφάνιση του αλλά ήταν απλά θέμα χημείας: ακόμα και στο σεξ υπάρχει μια σχετική διπλωματία αν θέλεις να σαι συμφιλιωμένος με την συνείδηση σου και περιμένεις τον ίδιο σεβασμό απέναντι σου σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις όταν το θύμα είσαι ο ίδιος. Με είδε κάπως απορημένος αλλά του έδωσα να αντιληφθεί ότι το θέμα έληξε εκεί. Κυριάρχησε μια σιγή για λίγες στιγμές που την έσπασε μια τσιριχτή φωνή λέγοντας μου καλημέρα στα γερμανικά. Τρόμαξα λίγο και χαμογέλασε δείχνοντας μου πίσω απ την πλάτη μου ένα ανοικτό κλουβί με έναν τεράστιο γκρι κόκκινο με τα πούπουλα στην όρθια παπαγάλο. Σηκώθηκα ενθουσιασμένος φιλόζωος ων. Πήγα κοντά του και τον θαύμασα από κοντά. Άρχισε να μου σφυρά και να μου λέει συνέχεια καλημέρα κι εγώ δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του, ήταν μια φτερωτή γλύκα. Κοίταξα την οικοδέσποινα με αυθεντικό ενθουσιασμό.

Μου εξήγησε την προέλευση του εξωτικού φτερωτού. Ήταν δώρο από τον πρώην σύζυγο του: δώδεκα χρόνια γάμου εξανεμίστηκαν σ ένα θυελλώδες διαζύγιο με στόχο την περιουσία και μετά … μετά μοναξιά, ξεριζωμός, καινούργια αρχή, πελάγη θλίψης και μελαγχολίας.
Τον κοίταξα με αληθινά ζεστό βλέμμα, τον άγγιξα στον ώμο, τον έσφιξα με την παλάμη μου. Τον ένιωθα και του το έδειξα και του το είπα, τον ένιωθα ίσως πολύ περισσότερο απ όσο θα ήθελα γιατί έβλεπα τον Σσιάτς να φεύγει μακριά και ήξερα πως ήταν μένεις πίσω και να αρχίσεις να κουβαλάς όλο το βάρος της μοναξιάς χάνοντας την γη κάτω απ τα πόδια σου. Το ήξερα ακόμα έντονα δεκαεννέα μήνες μετά, ήταν σαν ένα χτες.

Του έδωσα το θάρρος να πάμε οπότε είχε χρόνο για καφέ γιατί ένιωσα ότι ήταν μονός. Ήξερα ότι δεν θα γινόταν καμιά φορά κι ούτε το θελα πραγματικά αλλά ένιωσα ότι έπρεπε να το πω, ίσως σαν ένα συγγνώμη που δεν καταλήξαμε στο κρεβάτι, ίσως και γιατί δεν είχα κανέναν να νιώσει την δική μου μοναξιά κι ήθελα έτσι να με συγχωρήσω που ζούσα τις δίκες μου κραιπάλες. Κι έφυγα άγνωστος όπως άγνωστος ήρθα.

Ο εραστής του έλληνα Αξιωματικού (2)

2010-12-02T22:43:00.002+01:00

Ντυθήκαμε στο άψε σβήσε και βγήκαμε για ένα πότο. Είχε πάει ήδη έντεκα και δεν έλεγε να φύγει. Καταλήξαμε γι αλλαγή στην Τανγκεντε, στο μπαράκι που είμαι πια μόνιμος θαμώνας. Εκεί συνάντησα τον Πόπαϋ, ένα γνωστό μου γερμανό με το παρατσούκλι Πόπαϋ, όνομα και πράμα και την Ίνγκριντ, μια γερμανίδα γνωστή μου εδώ και μια δεκαετία. Η Ίνγκριντ ερχόταν στο σπίτι μας σαν πελάτισσα του Σσιατς και αναπτύξαμε μια σχετική αμοιβαία συμπάθεια. Ήταν μια όμορφη γυναίκα με έναν καρκίνο στο παρελθόν της που την χάραξε στην ζωη της. Ζούσε σε μια σχέση που δεν την γέμιζε αλλά αυτή η συνήθεια... Και πηδιόταν στα κρυφά με τον Πόπαϋ... Τώρα πόσο κρυφό μπορούσε να μείνει αυτό αφού συχνάζει κάποιος σ' αυτό το μπαράκι άλλο θέμα. Η διακριτικότητα εκείνο το βράδυ ήταν τόσο σημαντική γι αυτούς που τυχαία πήγαν κι οι δυο στην τουαλέτα ταυτόχρονα και τυχαία έμειναν κι οι δυο κάπου τρία τέταρτα εκεί μέσα. Ούτε δυσκοίλιοι να ήταν.

Πριν εξαφανιστούν για τα δήθεν εντερικά τους γνώρισαν τον αξιωματικό και άρχισαν αυτόματα οι ερωτήσεις σωρηδόν, σ αυτόν στα σπασμένα αγγλικά και σε μένα στα γερμανικά: είμαστε μαζί, ζευγάρι, πόσο καιρό, είναι γοητευτικός και παρόμοια. Η Ίνγκριντ φανατική οπαδός του Σσιατς προσπαθούσε να με πείσει ότι ακόμα υπήρχε ελπίδα μεταξύ μας. Ένας κόμπος έκλεισε τον λαιμό μου, την κοίταξα με ένα απροσδιόριστο βλέμμα και άλλαξα θέμα. Σπάσαμε την πλάκα μας μαζί τους και με τον σύνοδο καμουφλάζ της Ίνγκριντ που ήταν πιο χαμηλών τόνων και κάπως φευγάτος από το ποτό.

Κατά τα μεσάνυχτα ο αξιωματικός αποφάσισε επιτέλους να φύγει. Ήταν ένα πολύ όμορφο βράδυ για να μαι ειλικρινής και παρόλο που ψιλογκρινιάζω ήταν μια πολύ καλή παρέα. Ήξερα σίγουρα ότι θα ξαναβρισκόμασταν και ήξερα επίσης σίγουρα ότι δεν θα ξανακάναμε σεξ.

Αποχαιρετιστήκαμε απλά προς απογοήτευση όλων των θαμώνων και έμεινα να τελειώσω το τρίτο ποτήρι κρασιού που έπινα για να την κάνω κι εγώ μετά. Εκεί ήταν ο Τούαν, βιετναμέζος με βουλγαρική υπηκοότητα κι άγνωστης φοιτητικής ταυτότητας με πρόσωπο τσιουάουα και κόμμωση ιροκί, πελάτης κι αυτός του Σσιατς, η Κάτια, μια σγουρή κοκκινομάλλα με σώμα μπαλαρίνας και πρόσωπο με φακίδες που της πρόσδιδαν ένα μαγνήτη έλξης βραζιλιάνικης καταγωγής που ξεχάστηκε να δουλεύει στην Τανγκεντε την τελευταία δεκαετία, η Νούλα, πρώην πελάτισσα του Σσιατς, ελληνίδα και ψιλογκρινιάρα, αιώνια ανικανοποίητη, ο Πούγια, ιρανός ή πέρσης, το ίδιο μου κάνει, αγνώστου ποιόντος αλλά ευχάριστος στην παρέα του, ήταν μια απαρτία ενός μεγάλου κύκλου στην Τανγκεντε εκείνο το βράδυ, αρκετά μεγάλη ώστε το πρακτορείο Ροϋτερ να ωχριά από ανικανότητα και ερασιτεχνία μπροστά τους.

Το μπαράκι είχε στιγμές που θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω γοητευτικό. Κι αυτό το βράδυ ήταν γοητευτικό. Ο νέον φούξια φωτισμός του με τις αποχρώσεις του πορτοκαλιού, η ξάστερη νύκτα, τα γνωστά πρόσωπα διασπαρμένα σ' όλο το μπαρ, η κεφάτη μουσική ήταν στοιχεία που έκαναν το βράδυ γλυκό, ένιωσα κάπως ξέγνοιαστα, δεν το ένιωθα πολύ συχνά τελευταία αυτό το αίσθημα και κείνες τις ώρες ήμουν στ' αλήθεια ευγνώμων για κείνες τις στιγμές της χαλάρωσης και της αμνησίας.

Όταν έφυγε ο αεροπόρος, τράβηξε το παράνομο ζευγάρι στην τουαλέτα, τυχαία όπως είπαμε, κι έμεινα στη γωνιά του μπαρ μόνος μου με τον συνοδό καμουφλάζ. Στο τρίτο ποτήρι κρασί είμαι γενικώς άχρηστος, δεν μπορώ ούτε να κρίνω ούτε να αποφασίσω αλλά απ' ότι μπορούσα να δω ήταν ένας γοητευτικός τύπος. Μου χαμογέλασε διακριτικά, σήκωσα το ποτήρι μου προς το μέρος του, κι έκανε ένα σχόλιο για τους δυο που φύγαν στα υπόγεια. Με ρώτησε αν ο αεροπόρος ήταν στ' αλήθεια μόνο γνωστός μου και του απάντησα καταφατικά. Κάτι μου είπε και δεν τον άκουσα καλά, οι αισθήσεις μου ήταν περιορισμένες στο ελάχιστο κι έτσι έσκυψα προς το μέρος του να τον ακούσω καλύτερα. Όπως ήμουν σκυμμένος με το πρόσωπο στο αυτί του ένιωσα κάτι υγρό να με αγγίζει. Δεν αντιλήφθηκα τι ήταν και τραβήχτηκα κοιτάζοντας τον κατάματα. Με κοιταξε μ' ένα ύφος παιδικό, αθώο κι' ένοχο μαζί, με πήρε με τα δυο του χέρια και πέρασε την γλώσσα του σαν τρυπάνι στο στόμα μου και άρχισε να με φιλά με όλη εκείνη την αχαλίνωτη όρεξη που έλειπε από τον αξιωματικό, με πάθος ενός διψασμένου για έρωτα άντρα, με την δύναμη ενός άντρα, ενός άντρα που χρειαζόμουν εκείνη την στιγμή ξανά, εκείνο το βράδυ, στην ζωή μου εκείνη. Δεν αντιστάθηκα καθόλου (αυτό έλειπε κιόλας) ξεχνώντας ότι βρισκόμουν στην Τανγκεντε κι ότι η Τανγκεντε είναι ένα στρέητ μπαρ.

Τον άφησα να με παρασύρει στο πάθος του κι έγινα απλά ένα άβουλο κορμί στα χέρια του (και το απολάμβανα). Με φιλούσε ασταμάτητα όπου έβρισκε, ένιωθα τα χέρια του να ψαχουλεύουν το κορμί μου, να μπαίνουν παράνομα στο παντελόνι μου, μπροστά πίσω ψάχνοντας ότι υπήρχε για να ψάξει κι έπαιρνα κι εγώ θάρρος να κάνω το ίδιο, αψηφώντας τον χώρο που είμαστε. Ο Ποπαϋ και η Ίνγκριντ ήταν ακόμα στις τουαλέτες, εγώ κι ο άγνωστος σ' έναν χορό, μια λαίλαπα με τα κορμιά μας να εμποδίζονται μόνο απ τα ρούχα που τα κάλυπταν και... όλη η Τανγκεντε να παρακολουθεί το ζωντανό πορνό που εξελισσόταν παρουσία όλων των θαμώνων. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι κάναμε γιατί για μένα ήταν ο τρόπος ζωής μου, εκτός μόνο από το γεγονός ότι δεν είμαι δημόσιος τύπος, δεν υπήρξα πότε δημόσιος τύπος, μου άρεσε η ιδιωτική μου σφαίρα. Αλλά το έρημο το κρασί έφταιγε για όλα. Έφταιγε που ξεπαρθένεψα την Τανγκεντε, το μπαράκι από την παράδοση του στρεητιλικιού δεκαετιών και έζησε το πρώτο γκέι μπαλαμούτιασμα στην ύπαρξη της.

Γύρω στις μια το πρωί τελείωσε το πανηγύρι. Ο άγνωστος, Φλο τον έλεγαν (ίσως να πήγαζε απ το Φλώρος κάτι που δεν τον αντιπροσώπευε η απ το Φλιπ Φλοπ), με έκανε Θεό με τα λόγια του, μου έταξε τον κόσμο όλο, ήθελε να με έχει για πάντα δίπλα του αλλά... χρειαζόταν κάποιο λίγο διάστημα να επεξεργαστεί τον χωρισμό με...την γυναίκα του. Παρόλο το κρασί αυτό το είχα πιάσει: γυναίκα του. Ούτως και εστιν ότι δεν θα τον ξανάβλεπα έστω κι αν ορκιζόταν ότι δεν θα με έχανε γιατί ήμουν κάτι το ιδιαίτερο. Ήμουν απ αυτά τα ιδιαίτερα που την επόμενη θέλει ο άλλος να ξεχάσει γιατί βασικά είναι στρεητ. Έχω φάει εγώ τέτοιους με το κουταλάκι...

Το βράδυ ολόκληρο ήταν μια φανταστική εμπειρία: η γνωριμία με τον ελληνα αξιωματικό, η εμπειρία μου μαζί του, ο Φλο με το στόμα και τα χέρια του...
Την επόμενη όλη η Ποντστρασσε ήταν ενημερωμένη για το συμβάν. Δεν χρειάστηκε να πω τίποτε. Κατά το απόγευμα πέρασα μαζί του από κει με κατεύθυνση την πλατεία και ήταν όλοι εκεί και άλλοι μαζί και περίμεναν το θέαμα... Αυτή είναι η Τανγκεντε, αυτό είναι το χωριό που είμαι θάφτηκα για ένα μπουκάλι αδειανό, για έναν Σσιατς...(λίγο μελό χρειάζεται...)

Η εμπειρία μου ήταν ανεκτίμητη. Τον αξιωματικό τον ξανάδα λίγες φόρες, κάναμε αρκετά μαζί άλλα ποτέ ξανά σεξ. Λίγες μέρες αργότερα έφυγε για την Ελλάδα κι ο Φλο εξαφανίστηκε σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Η ζωή στο Άαχεν πήρε ξανά τον κανονικό της ρυθμό. Και οι αναμνήσεις ξαναζωντάνεψαν σαν μην είχαν φύγει ποτέ...Τα πάντα ρει...

Ο εραστής του έλληνα Αξιωματικού (1)

2010-12-02T00:34:00.001+01:00

Κοίταξα την ημερομηνία της τελευταίας ανάρτησης και εκπλάγηκα από το χρονικό διάστημα που έχει περάσει από τότε.
Ενώ το μπλοκ είναι αναπόσπαστο μέρος της σκέψης και της επικοινωνίας μου προς τα έξω κάτι άλλο πιο δυνατό απ την επιθυμία της επικοινωνίας με καθηλώνει ανήμπορο να συγκεντρωθώ να γράψω αυτά που ζω, αυτά που νιώθω δημιουργικά: η ενδογενής κατάθλιψη μου. Απ' την τελευταία μου ανάρτηση μέχρι σήμερα έζησα ξανά μια φάση ακινησιακής κατάθλιψης που με καθήλωσε με όλη την έννοια περίπου τρεις βδομάδες σαν κολόνα άλατος αδύναμος να καν να σκεφτώ και να δω εκτός απ' το σκοτάδι του μυαλού μου.
Μετά που έφυγε ο Σσιατς απ τη ζωή μου οι φάσεις της μανίας και της θλίψης έχουν πολλαπλασιαστεί. Είχα χρόνια να ζήσω τέτοια συχνότητα, ίσως και από τότε που πολεμούσα φανατικά σαν Ταλιμπάν την σεξουαλικότητα μου. Είναι εξαντλητικό όταν ζω αυτές τις περιόδους, σταμάτα η ζωή και παράλληλα φεύγει ο χρόνος αχαλίνωτα γερνώντας με, χάνοντας κάθε ευκαιρία να ανακτήσω έλεγχο της ζωής μου. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, συνειδητοποιώ πόση δύναμη χρειάζομαι να συγκεντρωθώ και να βάλω τις σκέψεις και τις αναμνήσεις σε μια συνοχή γιατί βρίσκομαι πάλι σε παρόμοια φάση. Οι αναμνήσεις, οι εικόνες απ' τα περασμένα, καλά η κακά ξαναβγαίνουν πάλι στην επιφάνεια και με κυριαρχούν. Δεν με παραλύουν όπως πριν από μήνες η όπως την αρχή άλλα μου δημιουργούν μια μελαγχολία, μια πεθυμιά για τα περασμένα, για την μοναδική ζωή που είχα, καλή η κακή. Τελικά όλοι ζώα μιας συνήθειας είμαστε, και την λατρεύουμε την συνήθεια όσο κι αν μας γαμά αυτή...

Τα πάντα ρεί, τελείωσε και κείνη η φάση, άρχισε η άλλη, περνώ την επόμενη άλλα στέκομαι, είμαι όρθιος και περπατώ, είναι κάτι κι αυτό...
Τις μέρες της ανάρρωσης κάθισα σχεδόν αυτονόητα πια στο ίντερνετ και σκότωνα την ώρα μου έχοντας μη άλλο δημιουργικότερο να κάνω. Κι εκεί, στην αναζήτηση δολοφόνου της ανίας μου τον βρήκα, ένα προφίλ ελληνικό μη γερμανόφωνου εδώ στην περιοχή μου να αναζητά παρέα.
Κοίταξα το προφίλ, δεν είχε φωτογραφία προσώπου πάρα μόνο του μισού σώματος του και δεν ήταν ευκαταφρόνητο.
Αρχίσαμε συζήτηση, γενικά και χαλαρά, δεν έψαχνε σεξ, ούτε κι εγώ, κι έτσι η επικοινωνία μας δεν ήταν φορτισμένη από την πίεση της υπέρμετρης τεστοστερόνης που κάνει το αρσενικό ανίκανο να σκεφτεί ρεαλιστικά και αντικειμενικά.

Δεν λέγαμε και τίποτα ουσιώδες, ήταν μια ευχάριστη επαφή και χωρίς να το αντιληφθώ πέρασε αρκετή ώρα. Κλείσαμε την κουβέντα γιατί είχε ήδη πάει αργά και κάναμε ένα ραντεβού για την επόμενη το απόγευμα στο Άαχεν. Δεν είχα δει ακόμα την φωτογραφία του προσώπου του και σεβάστηκα την επιθυμία του να μείνει αρχικά άγνωστος γιατί η εργασία του στη στρατιωτική βάση του Νατο που είναι στην περιοχή μου δεν επέτρεπε τέτοιου είδους περιπέτειες. Αν και έχω ήδη ξεπεράσει την ηλικία και τον ενθουσιασμό που προκαλεί σε μας τους γκέι η στολή παντός είδους (τι φετίχ κι αυτό πια) δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι δεν μου κίνησε την περιέργεια και την φαντασία. Το 'χουμε αυτό εμείς: δος μας στολή και πάρε μας την ψυχή. Πρότυπο που δημιουργήθηκε όταν μεσουρανούσε η ντίσκο από τους Village People αλλά και τα πλέον γραφικά σκίτσα του Τομ οφ Φίνλαντ, όλοι από τότε κληρονομήσαμε ένα γονίδιο που μας κάνει φανταζόμαστε κάθε στολή σαν τον γαμίκουλα του αιώνα...

Επόμενη το απόγευμα. Πήρα μήνυμα του ότι πάρκαρε στο πάρκο δίπλα απ το διαμέρισμα μου. Ήταν ένα από τα ηλιόλουστα απογεύματα του ααχενέζικου φθινοπώρου κι' ένα από τα τελευταία ίσως γι αυτή την εποχή. Ήταν λίγο ψύχρα αλλά με ένα καλό μακρομάνικο, ένα σακάκι εποχής και γυαλί ηλίου ήμουν εξοπλισμένος για έναν καφέ στην κεντρική πλατεία του Άαχεν. Κατέβηκα απ' το σπίτι με τα πόδια προς το πάρκο. Δεν ήξερα πως να τον αναγνωρίσω άλλα έχοντας το κινητό μαζί μου δεν πανικοβλήθηκα. Όπως προχωρούσα τον δρόμο προς τα κάτω στο πάρκο είδα μια οπτασία να έρχεται από απέναντι μου, ο Τομ Κρουζ από σκηνή του Τοπ Γκαν, κατεβαίνοντας από το πολεμικό αεριωθούμενο φορώντας τα κλασσικά πια γυαλιά Ρέι Μπαν και το επίσης κλασσικό μπουφάν πιλότου. Για ακόμα μια φορά μου πιάστηκε η αναπνοή. Κτυπήσαμε εξάρι του λόττο Γκρηκστορης. Πήρα ύφος Κελλυ ΜακΓκιλλις, κουλαριστός, αυστηρός αλλά φιλικός και προχώρησα στον Τομ, περίεργος αν κι από κοντά ήταν τόσο εντυπωσιακός όσο απ την απόσταση. Φτάνοντας σε απόσταση αναπνοής μου άπλωσε το χέρι και με χαιρέτισε. Νοτ μπαντ, σκέφτηκα, καθόλου μπαντ μάλιστα. Είχε ένα ύποπτο χαμόγελο διάρκειας σχηματισμένο στο πρόσωπο του, τόσο συνεχόμενο και διαρκές που αναρωτήθηκα σε μια στιγμή αν είχε κάνει περισσότερο μπότοξ από το επιτρεπόμενο και του 'μεινε αήπην. Όμως καμμιά σχέση η σκέψη με την πραγματικότητα. Προχωρήσαμε μαζί προς την πλατεία, ένας περίπατος δέκα λεπτών. Σε αυτά τα δέκα λεπτά με κυριάρχησε μια διάροια λόγου από την αμηχανία και τον περιέλουσα με αναρίθμητες ερωτήσεις. Ένιωθα παράλληλα πολύ βλάκας που έκανα αυτόν τον σχεδόν μονόλογο με ρυθμό πολυβόλου αλλά είναι κάτι που με καταβάλει πάντα όταν νιώσω υπέρμετρη αμηχανία λόγω απίστευτης τύχης! Αυτός συνέχιζε στωικά να χαμογελά μέχρι που σκέφτηκα να τον χαστουκίσω για να του φύγει το διαρκές χαμόγελο αλλά παραμέρισα κι αυτή την σκέψη. Δεν ήταν ότι το χαμόγελο ήταν άσχημο, αντίθετα ήταν πολύ αρρενωπό και γοητευτικό αλλά πόση ώρα κι αυτό πια. Ήταν κλάσματα στιγμών που είχα την εντύπωση ότι μιλούσα σ' ένα κέρινο ομοίωμα της Τυσσώ αλλά μετά βλέποντας ότι τουλάχιστον τα δάκτυλα του αποδύκνειαν μια κίνηση που έφευγε ξανά αυτή η λανθασμένη εντύπωση.

Καθίσαμε στην πλατεία έξω, με το ήλιο να βρίσκεται στην δύση του και ήταν στα αλήθεια μια απ τις ωραίες στιγμές του Άαχεν σ' αυτήν την πλατεία κι αυτή την εποχή. Πλατειάζαμε κουβεντιάζοντας κι ανάμεσα στα' άλλα μου φανέρωσε ότι ήταν αξιωματικός της ελληνικής αεροπορίας και βρισκόταν εδώ σε μια εκπαίδευση. Επιβεβαιώνοντας την υποψία μου, ίσως και την κρυφή μου ελπίδα ότι ήταν στρατιωτικός και μάλιστα αξιωματικός ... ερεθίστηκα. Αμάν ρε Γκρηκστορης, αφού είπαμε ότι εσύ δεν ανήκεις στα κλισέ, ηρέμησε πια. Αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα. Είχα να μπαλαμουτιαστώ με στολή από τον καιρό που την φορούσα εγώ, νομίζω τουλάχιστον, κι όσο να μην ανήκω στα κλισέ, ένα βαθμό ερεθισμού τον έφερνε μαζί της η στολή, ανάθεμα τα μου μου ε.

Έκανα φοβερή προσπάθεια να μην έρθει η συζήτηση στο θέμα σεξ. Ήταν κάτι διαφορετικό να κουβεντιάσω πρώτα με κάποιον πριν πηδηχτώ μαζί του. Στις πλείστες περιπτώσεις βρισκόμαστε, αρπαζόμαστε, πηδιόμαστε και μετά γίνεται η γνωριμία: αυτό δεν είναι κλισέ ούτε σκηνή από έργο άλλα μια πικρή η και πικρόγλυκη ακόμα πραγματικότητας της ζωής μας. Με έπιασα στα πράσα να απολαμβάνω την απλή συζήτηση γιατί κατά κύριο λόγο μου είχε λείψει εκείνη την εποχή κάπως μια επαφή με ελληνόφωνα γκέι, με κάποιον του ίδιου είδους ζωής που να μην είναι αμοιβάδα (άλλο κι αυτό τώρα) άλλα και μια κουβέντα χωρίς θεματοφυλάκιο. Αναζήτησε παρέα χωρίς θεματοφυλάκιο και την βρήκε μαζί μου και ήταν μια εμπειρία σχεδόν πρωτόγνωρη για τα δεδομένα μου. Τον παρατηρουσα ολη την ωρα διακριτικα και δεν μπορουσαν να αποφασισω αν μ' αρεσε η οχι. Ειχε κατι παιδικο στο προσωπο του, και στην εμφανιση του, του ελειπε η αντρικη αγριαδα του στρατιωτικου, η επιβλητικη παρουσια, η εντονη προσωπικοτητα. Τον εβρισκα γοητευτικο αλλα και αδιαφορο, ηταν ενδιαφερον αλλα και παλι ανιαρος, καπου χαιρομουν που βρεθηκαμε ετσι απλα χωρις το βαρος της ευθυνης ενος πηδηματος. Η περιεργεια υπηρχε βεβαια αλλα δεν ηταν κατευθυντηρια δυναμη. Ηταν απλα εκει και ουδετερη.

Καθίσαμε αρκετή ώρα, είχαμε ακόμη θερινό ωράριο και το απόγευμα της Ευρώπης είναι μεγάλο και φωτεινό (αν έχουμε τύχη της ηλιοφάνειας). Είχε πάει εννιά το βράδυ και έπρεπε να φύγω αλλά λυπόμουν να τον αφήσω μόνο του, δεν έδειχνε κιόλας σημάδι ανυπομονησίας να φύγει (γαμώτο – είναι κι αυτό ένα άλλο χαρακτηριστικό: γνωρίζω τον άλλο πλατωνικά και δεν με εξιτάρει μετά η οποιαδήποτε προοπτική να κάνω κάτι μαζί του γιατί γνώρισα πρώτα την ανθρώπινη του πλευρά κι 'όχι την ενστικτώδη συμπεριφορά του στην αναπαραγωγή. Τι λόξα κι αυτή...). Τον κάλεσα να 'ρθει μαζί στο σπίτι αφού έπρεπε να δουλέψω για κανένα μισάωρο με την προοπτική μετά να συνεχίσουμε για ένα πότο. Δεν αρνήθηκε (πάλι γαμώτο...ψιλοβαριόμουνα, πόση κουβέντα πια φτάνει) και με ακολούθησε στο σπίτι.

Ξάπλωσε στον τρίμετρο μου καναπέ, έβγαλε πρώτα τα παπούτσια, επιτέλους είχε βγάλει και το γυαλί και το διαρκές χαμόγελο κάπου έγινε μια σταθερά στο πρόσωπο του και τον άφησα να ακούει μουσική ενώ είχα πάει στο δωμάτιο δίπλα με τον υπολογιστή για να δώσω κάποια δεδομένα. Δεν ένιωθα πολύ άνετα, μου έβγαινε το φιλοξενικό μου και τον ρωτούσα κάθε τρία δευτερόλεπτα αν ήταν εντάξει, αν χρειαζόταν κάτι κου λου που αλλά δεν ήθελε τίποτε, ήταν πολύ ολιγαρκής. Άρχισε να με κυριαρχεί η περιέργεια πως θα ήταν στο κρεβάτι. Ήταν και κάπως παράξενο να μην ήθελε σεξ... του πούστη δηλαδή, υπάρχει γκέι που να μην θέλει πότε σεξ μ έναν άγνωστο; Αν υπάρχει θέλω να τον γνωρίσω...

Τελείωσα την δουλειά μου και πήγα στο σαλόνι, κάθισα δίπλα του και συνεχίσαμε την κουβέντα. Πόση κουβέντα πια. Έβγαλε μαλλί η γλώσσα μου. Πότε θα με πηδήξει επιτέλους; Κι επιτέλους με πλησίασε, μου χάιδεψε το κεφάλι και κόλλησε τα χείλη του στα δικά μου. .....Αυτό ήταν; Που ήταν το σκίρτημα που έπρεπε να νιώσω καθώς ο Τοπ Γκαν με χάιδευε και με φιλούσε; Που ήταν το πάθος του φιλήματος, η μανία, η αχαλίνωτη όρεξη; Όλα αυτά δεν ήταν εκεί, που ηταν δεν ξερω παντως εκει οχι. Το μόνο που ήταν εκεί ήταν ένα ξενέρωμα. Τι να έκανα; Ήταν φιλοξενούμενος μου κι έλληνας... δεν μπορούσα να του φερθώ όπως σ 'έναν Γερμανό. Θυσιάστηκα λοιπόν στον βωμό της φιλοξενίας και πηδήχτηκα μαζί του. Αν διάβαζα κατά την διάρκεια του πηδήματος Τολστόι θα ήταν πιο οργασμικό από το να τον αφήσω να με πηδήξει. Από την άλλη ήταν γλυκός, ήταν τρυφερός και η παρέα του ήταν πολύ ευχάριστη. Δεν ήταν ανάγκη να ήταν και το σεξ καλό (δεν αντιπροσωπεύω αυτή την πεποίθηση βέβαια φανατικά αλλά να λέμε). Τελειώσαμε με χίλια ζόρια (τι βάσανο) και τον επαίνεσα για την απόδοση του (εδώ έπρεπε να πέσει κεραυνός να με κάψει). Πάνω στον έπαινο παραδέκτηκε με μια αθωότητα ότι είναι γενικά γνωστό ότι είναι θερμόαιμος κι εκεί πια το βούλωσα γιατί δεν υπήρχε τίποτε άλλο να προσθέσω.

Κακό σεξ η καθόλου σεξ;

2010-08-09T16:22:00.004+02:00

Δυο εβδομάδες τώρα άρχισε μια αποξυλαγγουροποίηση. Οι συγκυρίες είναι έτσι που προς το παρόν δεν μπορούμε να βρεθούμε. Κάτι οι εντάσεις που έχει με τον σύντροφο του, κάτι η καινούργια του δουλειά, κάτι ότι είναι και κάπως αργόστροφος να την η σαλάτα της αποξυλαγγουροποίησης.

Γεγονός είναι ότι ακόμα δεν ξέρω κατά πόσο το Ξυλάγγουρο θέλει το ίδιο από μένα όπως εγώ από αυτόν, βασικά αν έχει την ίδια καύλα με μένα όπως εγώ γι αυτόν. Προσπαθώ να με πείσω πως έτσι είναι αλλά αν αληθεύει η όχι μόνο το Ξυλάγγουρο το ξέρει. Έτσι η απουσία του έκανε τον πόθο μου ακόμη μεγαλύτερο, δηλαδή η κατάσταση στο κεφάλι μου αλλά και στο κορμί μου έγινε αφόρητη.

Έχω πάθει εγκεφαλικό και σεξουαλικό τραλαλά γιατί από τον τότε που γεύτηκα ξυλάγγουρο δεν θέλω τίποτα η σχεδόν τίποτα άλλο στο διαιτολόγιο μου έκτος από το ζαρζαβατικό. Η απουσία του όμως με έχει στείλει, η αποτοξίνωση είναι πολύ άσχημη.

Έβαλα σε ισχύ το σχέδιο Β, δηλαδή ξέσκισμα με άλλους για να κατευνάσω τον εθισμό μου. Όταν όμως αναζητείς κάτι τόσο έντονα, τόσο παθιασμένα συνήθως πετυχαίνεις μόνο το αντίθετο αποτέλεσμα. Αυτή η άποψη είναι κάπως μοιρολατρική είναι όμως κι εμπειρικά αποδεδειγμένη. Μπήκα στην λαίλαπα της αναζήτησης προσωρινής ικανοποίησης για να ξεχάσω προσωρινά το Ξυλάγγουρο. Όσο αναζητούσα τόσο δεν έβρισκα. Μοιρολατρικό η όχι αυτό ήταν γεγονός.

Άρα μπρος στο ίντερνετ και στα πάρκα προς κατάσβεση πυρκαγιάς. Το ίντερνετ ήταν μάλλον αδιάφορο για τις ανάγκες μου. Ξαφνικά και χωρίς λόγο έγινα για τον καθένα αδιάφορος. Καθόμουν με τις ώρες μπροστά στην οθόνη και περίμενα μήνυμα πρώτα από το Ξυλάγγουρο, που μου απαντά κάθε πέντε ώρες μια φορά και μετά από τον οιονδήποτε που είχε υποθετικά τις ίδιες ανάγκες με έμενα. Αλλά προφανώς σε ολόκληρο τον διαδικτυακό κόσμο ήμουν ο μοναδικός που είχε καύλες.

Τις ώρες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή τις περνούσα για δυο λόγους: αφ ενός γιατί έγραφα αιτήσεις και έψαχνα για δουλειά λόγω του ότι είμαι ξαφνικά άνεργος άδω και μια εβδομάδα (το ένα καυλί μετά το άλλο στην ζωή μου) και αφ ετέρου γιατί τρωγόμουν λόγω του Ξυλάγγουρου. Κι όσο δεν απαντούσε το Ξυλάγγουρο τόσο έμενα εγώ κολλημένος μπροστά από την οθόνη περιμένοντας πηνελοπηκώς. Κάθε τρία λεπτά έκανα ανανέωση της σελίδας μήπως έχανα κάποιο μήνυμα του. Έφτασα στο σημείο να πηγαίνω για καφέ η για ποτό στην Τανγκέντε με το iPhone συνέχεια αναμμένο και με τον ίντερνετ να τρέχει μήπως μου στείλει κανένα μήνυμα και δεν ήμουν πάρων για την παραλαβή. Μου μιλούσαν οι φίλοι και γνωστοί με τους οποίους είχα κανονίσει να βρεθώ και κάθε τρία δευτερόλεπτα κοιτούσα το μαραφέτι για να ελέγξω αν είχα μήνυμα. Τόσο ακοινώνητος και χωριάτης είχα να γίνω από τον καιρό που έφτυνα αίμα για τον Σσιάτς. Δεν μπορούσα να αντέξω τον εαυτό μου άλλο πια. Έγινα αφόρητος, τόσο για μένα όσο και για τους άλλους που ήταν γύρω μου. Με απεχθανόμουν. Αλλά πάνω από όλα ίσχυε το Ξυλάγγουρο. Ξυλάγγουρο ούμπερ άλλες όπως και οι αγαμίες.

Αφού με το ζόρι κρατιόμουν πίσω να μην κάνω ιντερνετικές σκηνές ζηλοτυπίας, άφηνα το ίντερνετ να τρέχει να κόμβος του Σι Εν Εν και αμολήθηκα στα πάρκα, λάθος, στο πάρκο, γιατί ένα το έχουμε όλο κι όλο κι ένα νεκροταφείο είναι πιο ζωντανό απ αυτό το πάρκο. Αλλά καλοκαίρι εποχή ίσως κάποιος μεθυσμένος να παραπατήσει καθ οδών προς στο σπίτι του...
Ένα βράδι, μετά από μια σειρά βραδιών εντεταμένης ξηρασίας φάνηκε να μου χαμογέλα η τύχη. Εκεί στο περίφημο πάρκο, δίπλα απ το σπίτι μου (μετά τον χωρισμό κάποιους μήνες μετακόμισα στο διπλανό κτίριο κι αρά έμεινα στην ίδια περιοχή, κάτι όχι και τόσο σοφό) ξεχάστηκε μια σκιά, κι αυτή να περιμένει πηνελοπηκώς κάποιον σπαρκωμένον για να αποπιεστεί.

Έτριψα τα χέρια μου διαβολικά νοητικώς για το θήραμα κι αφού έβαλα ύφος κυνηγού και τα γνωστά που τα χουμε πει τόσες φόρες τώρα, πλησίασα την απελπισμένη σκιά. Μετά το αρχικό ψαχούλεμα, έπεσε στα γόνατα της και άρχισε εργολαβία. Αλλά ωιμέ! Τι την ήθελε την εργολαβία; Και ρωτώ: Αφού άνθρωπε μου δεν ξέρεις να χρησιμοποιείς το στόμα σου με τις γνωστές προδιαγραφές, γιατί το χρησιμοποιείς ολωσδιόλου; Γίνεσαι έτσι δημόσιος κίνδυνος, ευάλωτος για αγωγή λόγω επίθεσης και σωματικής βλάβης. Γιατί η σκιά δεν ήξερε να καλύψει τα δόντια της με τα χείλη της και κατά την διάρκεια της αφοσιωμένης της εργολαβίας μου έκανε το μόριο σαν κιμά από τις εκδορές. Του είπα λίγες φορές «όχι με τα δόντια» αλλά αυτός το βιολί του. Όταν έγινε η κατάσταση αφόρητη, τον άφησα κακήν κακώς, του είπα για την μάνα του στα ελληνικά για να μην κάνω βραδιάτικα καβγά και πήγα στο σπίτι εκνευρισμένος και προ πάντων σαν θύμα μάχης. Έπεσε μπετατίν καταρράκτης και κάθισα στον τρίμετρο μου καναπέ να ηρεμήσω από την πολύ άσχημη εμπειρία της νύκτας.

Με το ηθικό πεσμένο άρχισα την ίδια διαδικασία απ την αρχή λίγες μέρες μετά. Το ένα μπουκάλι μπετατιν είχε αδειάσει, η κατάσταση καλυτέρεψε, σχεδόν επήλθε ίαση, αγόρασα για ασφάλεια ένα δεύτερο μπουκάλι μπετατιν και βγήκα ξανά στην πιάτσα. Λίγο μετά την είσοδο μου στο παρκάκι της γειτονιάς είδα κάποιον να κοντοστέκεται κάτω απ το φως της λάμπας. Η εμφάνιση ανδροπρεπέστατη και σωματική του διάπλαση κάτω από το φως της λάμπας επίσης προκλητική. Με είδε, δηλαδή την σκιά μου κι ότι φαινόταν απ τις παρυφές του φωτός καθώς στεκόμουν μισός στο σκοτάδι και μισός στο φως, μου έκανε ανεπαίσθητο μήνυμα με τα μάτια να τον ακολουθήσω και ούτως έπραξα. Έπεσε πάλι το κλασσικό ψαχούλεμα. Άνοιξε το παντελόνι και μαζί του το κουτί της Πανδώρας. Τι καντεμιά ήταν αυτή; Ολόκληρος άντρακλας, σωματάρα σκέτη και με έναν εξοπλισμό κατάλληλο μόνο για παιγνίδι νηπιαγωγείου. Έδινε καινούργια σημασία στην λέξη φίφα: φιφάρα! Σαν να ήταν επιδημία αυτές τις μέρες το γονάτισμα άλλα σε αυτή την περίπτωση και λύτρωση από την αφή της φιφάρας, έπεσε αυτόματα στα γόνατα και άρχισε την επεξεργασία. Ξανά ωϊμέ! Αυτός ήταν χειρότερος από τον προηγούμενο τις προάλλες. Αυτός βρισκόταν στην φάση του μασήματος τσίχλας. Δέκα δευτερόλεπτα μετά κατάφερε να καταστρέψει ότι θεράπευσε το μπετατιν τις προηγούμενες μέρες. Του έπιασα το κεφάλι με τα δυο χέρια, σχεδόν οξύθυμα, τον απομάκρυνα με το ζόρι από κοντά μου. Κουμπώθηκα κι έφυγα έτοιμος να πλακώσω στο ξύλο τον επόμενο που θα βρισκόταν μπροστά μου. Η ατυχία μου δεν είχε όρια. Ξανά στο σπίτι, ξανά πλύσεις και επαλείψεις και ασυνουσίας συνέχεια.. Άρχισα να πετώ πέτρες. Αυτή δεν ήταν καντεμιά, ήταν πια ελληνική τραγωδία.

Δυο τρεις μέρες μετά κι αφού οι ορμόνες μου ήταν πολύ πιο πάνω από το ζενίθ, ήμουν ξανά και ακόμα στο ίντερνετ όταν κάποιος μπάϊ (από το bisexual) άρχισε συνδιαλλαγή μαζί μου. Για τον ορισμό και μόνο, οι σημερινοί μπάϊς δεν είναι η εικόνα του τριτοκοσμικού, οθωμανικού, λατινοαμερικάνου η και Αφρικανού γαμιά, άγριου χωριάτη, βουκόλου που επειδή τη συγκεκριμένη στιγμή δεν έχει γυναικείο όργανο στην διάθεση του, διαλέγει μοιρολατρικά τον αντρικό πρωκτό , που με άγριες ή και με άτσαλες κινήσεις σε βάζει κάτω και σου αλλάζει τα φώτα σε στυλ βιασμού. Αυτή η εικόνα είναι περισσότερο ένα μύθος, που ίσως να δημιουργήθηκε και εθελοντικά από εμάς τους γκέι με κάποιον ευθυποθισμό, σίγουρα βασισμένος σε κάποιες μεμονωμένες ιστορικές πραγματικότητες άλλα δεν είναι η γενική και η αντιπροσωπευτική εικόνα του μπάϊ. Ο σημερινός μπαϊ είναι δήθεν: καταπιεσμένος γκέι ή γκέι της ντουλάπας, που ακόμα έχει πάρε δώσε σεξουαλικό με γυναίκες γιατί είτε κρύβει εθελοντικά την σεξουαλικότητα του είτε ακόμα δεν την έχει δεκτή συνειδητά. Υπάρχει και η εκδοσή του μπάϊ που έχει ήδη παντρευτεί, έκανε παιδί βρίσκεται στον χωρισμό η μόλις έχει χωρίσει. Στο ψάξιμο του συμπεριλαμβάνει και τους γκέι αλλά περισσότερο με την μορφή του θηλυπρεπούς γκέι η ακόμα και τραβεστί, γιατί θέλει οπτικά ακόμα να ξεγελά τον εαυτό του ότι του αρέσουν οι γυναίκες. Το αποτέλεσμα είναι σε όλες τις μορφές το ίδιο: σε κάποια στιγμή δέχονται όλοι την σεξουαλικότητα τους. Η αμφισεξουαλικότητα στους άντρες είναι ένα παροδικό φαινόμενο, με την ομοφυλοφιλία να υπερισχύσει τις πλείστες φόρες την μεταβατική φάση. Ενώ στις γυναίκες είναι η αμφισεξουαλικότητα μια εντελώς διαφορετική άλλα αυτόφωτη φάση που μπορεί και να συνυπάρξει με την ετεροφυλόφιλη τους πλευρά.

Ένας τέτοιος μου μίλησε στο ίντερνετ. Αφήνω τα προκαταρκτικά ανείπωτα, γιατί είναι σχεδόν πάντα τα ίδια. Μέτα από μια σύντομη συνομιλία αποφασίστηκε συνάντηση. Για στατιστικούς λογούς αναφέρω ότι του συγκεκριμένου μπαϊ του μίλησα με το επίσημο μου προφίλ στο ίντερνετ και με απόρριψε λέγοντας μου ότι του είμαι πολύ αρρενωπός. Μου μίλησε ο ίδιος στο ας το πούμε fake προφίλ μου, που έχει πολύ πιο αρρενωπές και macho φωτογραφίες και αυτό δεν τον εμπόδισε από το να επιθυμεί συνάντηση. Άβυσσος οι καύλες του αρσενικού!
Ευτυχώς έμενε σε απόσταση δευτερόλεπτων από μένα έτσι βρέθηκα σε χρόνο ντε τε κοντά του. Μου άνοιξε την πόρτα και συνειδητοποίησα ακόμα μια φορά πως ζούμε όλοι μέσα στο ψέμα. Η σωματάρα της φωτογραφίας είχε ήδη χαλαρώσει και το ύψος είχε κάπως μειωθεί.

- Γκρηστόρης, σκέφτηκα, σκάσε και κολύμπα. Έχεις υπέρμετρες ανάγκες.

Με υποδέχτηκε φορώντας την ρόμπα του μπάνιου και κρατώντας μια μπίρα στο χέρι. Καθίσαμε στον καναπέ, άνοιξε την ρόμπα… και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ακόμα μια φιφαρα με περίμενε θριαμβευτικά γυμνή και φρεσκοπλυμένη. Δεν άντεχα άλλο πια αυτή την κατάρα που με κυνηγούσε. Γιατί εμένα; Γιατί;

Αντί να προσπαθήσει να μου προσφέρει τη φιφάρα του, ξάπλωσε χωρίς κουβέντα αφού προηγούμενα με έγδυσε και πρόσφερε το στόμα του για τα περαιτέρω. Έκλεισα τα μάτια και περίμενα ούτε κι εγώ ξέρω τι. Κι άρχισε ξανά το βασανιστήριο με τα δόντια. Δεν το πίστευα. Είχαν όλοι έξοδο απ τον ζωολογικό κήπο; Ήταν όλοι πεινασμένοι; Είχε στο Άαχεν επίσκεψη αντιπροσωπείας καννιβάλων και ζουλού; Τι στο καλό είχα πάνω μου σαν μαγνήτη και έλκυα όλους του άσχετους στα στοματικά; Δεν ήταν δυνατόν, άλλα όντως πραγματικό! Άγγιξα τα όρια της σχιζοφρένειας. Τον παράτησα κι αυτόν, κουμπώθηκα ξανά ακόμα μια φορά κι έκανα να φύγω. Εκεί με σταμάτησε και άρχισε να μου εξιστορεί ότι μόλις χώρισε απ την γυναίκα του, έχει ένα τετράχρονο παιδί κι ότι είμαστε και οι δυο ενεργητικοί και γι αυτό δεν ταιριάζουμε. Δεν ήμουν σίγουρος αν αυτό που άκουσα ήταν αποτέλεσμα της σχιζοφρενικής φάσης που μόλις μπήκα ή πραγματικότητα. Ότι και να ταν πάντως ήταν ότι χρειαζόμουν για να κλείσω την βραδιά με αξιοπρέπεια χωρίς οπωσδήποτε να προσβάλω τον απέναντι μου.

Πήγα σπίτι με απάθεια. Αντιλήφθηκα ότι αυτό ήταν. Δεν έχει πια κάλο σεξ, δεν έχει άλλο Ξυλάγγουρο, υπάρχει μόνο κακό σεξ. Μου ήταν ασαφές τι ήταν χειρότερο: κακό σεξ η καθόλου σεξ; Αναλογίζοντας τις ψυχοσυναισθηματικές μου αντιδράσεις ολόκληρης της βδομάδας που έζησα έφτασα στο συμπέρασμα ότι καθόλου σεξ είναι πιο υγιές τόσο από νευρολογικής όσο κι από σωματικής άποψης. Το κακό σεξ μπορεί να σπρώξει σε φόνο. Αν όχι φόνο σίγουρα να προκαλέσει σωματική βλάβη στον απέναντι. Άρα αποφασίστηκε αποχή. Αν όχι δια παντός τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος γαμιάς. Έχει γίνει κι αυτός σπάνιο είδος.

Ή έγινα εγώ απλά σκυλοπαράξενος.... ;

Το Ξυλάγγουρο (3)

2010-07-24T10:36:00.004+02:00

(Η φωτογραφία είναι αφίερωση στον Κυπρολέων που τον επιάσαν τα κλάματα μες το αεροπλάνο)

Μετά από δυο βδομάδες έφτασε η στιγμή να μπει ένα τέλος στην διαδικτυακή επικοινωνία και να έρθει η ώρα της πραγματικής συνάντησης. Όλες αυτές τις μέρες ανέβαλα την συνάντηση με προφάσεις μόνο και μόνο για να εμπεδώσω τον πόθο του, να κάνω πιο δυνατή την φαντασία του. Με παραξένευε το γεγονός ότι δεν ζήτησε να δει το πρόσωπο μου άλλα δεν τον έσπρωχνα να ζητήσει φωτογραφία. Φαινόταν ότι δεν είχε έντονη την απορία να με δει στο πρόσωπο, είτε γιατί τα υπόλοιπα του έφταναν και δεν τον ενδιαφέρει η φάτσα είτε γιατί είχε την εντύπωση ότι είχε ήδη δει το πρόσωπο μου. Ότι και να ταν μου ήταν αδιάφορο.

Προγραμματίσαμε συνάντηση στο κέντρο της πόλης, ελάχιστα λεπτά απ το σπίτι μου, στην πηγή των θειούχων και ιαματικών νερών απ όπου τα ψηλά κοινωνικά στρώματα προηγούμενων εποχών έρχονταν να πιουν και να κάνουν τα θεραπευτικά τους μπάνια. Πήγα μέχρι ένα σημείο με το αυτοκίνητο γιατί ο Κυπραίος μέσα μου δεν έχει πεθάνει και πάω έστω και πενήντα μέτρα με το αυτοκίνητο και την υπόλοιπη απόσταση την έκανα με τα πόδια. Φορούσα μια χακί βερμούδα, σνικερς, ένα χαλαρό μπλουζάκι που άφηνε όμως το γυμνασμένο μου σώμα να διακρίνεται χωρίς αμφιβολία σε τόνους του μπλε όπως τα σνικερς και μαύρο γυαλί Αρμάνι του ήλιου, σχέδιο δεκαετίας πενήντα με εξήντα. Ένιωθα κάπως αλλά προσπάθησα να πάρω ύφος άνετου και προ πάντων με την βεβαιότητα της εκδίκησης. Αν δεν πετύχαινε το πείραμα θα έπαιρνα εκδίκηση με το να του πω τον λόγο της φάσης και αν πετύχαινε τότε θα είχα μια ικανοποίηση του εγωισμού μου. Ότι και να γινόταν θα ήμουν κερδισμένος στο παιγνίδι του εγωισμού και της γκέι εγκεφαλικής μαλακίας.

Καθόταν στα σκαλοπάτια του νεοκλασικού κτιρίου που περιέκλειε τα ιαματικά νερά και με περίμενε. Τον είδα από μακρυά και αναρωτήθηκα προς στιγμή τι ήθελα βασικά απ αυτόν. Είχε ύφος ενός ακόμα ανθρώπου, απλού, αφανούς, ασήμαντου. Ακόμα ένα φτωχαδάκι στα τόσα άλλα, ακόμα ένας σαν κι εμένα. Τι στο καλό ήθελα σε τελευταία ανάλυση; Δεν ήμουν σίγουρος τι ήθελα. Αλλά αυτή ήταν κι όλη μου η αναζήτηση: να ανακαλύψω τι ήθελα απ τη ζωή μου, απ την καθημερινότητα μου, απ το μέλλον, αν είχα ένα κάποιο μέλλον. Άρα δεν ήταν η σωστή στιγμή να με ρωτήσω τι ήθελα. Άφησα τις βαθυστόχαστες σκέψεις για μια άλλη στιγμή και προχώρησα, άνετος, χαμογελώντας και τον χαιρέτισα.

Αν το σαγόνι του ήταν σαν του Αλαντίν θα είχε πέσει εφτά φορές στο έδαφος και πίσω. Με ρώτησε έκπληκτος τι έκανα εκεί. Του απάντησα εξηγώντας του ποιος ήμουν. Έμεινε αποσβολωμένος. Του ήταν απίστευτο. Με ρώτησε ξανά τον λόγο. Ήμουν όμως ήδη απογοητευμένος από την αντίδραση του. Δεν ήξερα τι περίμενα και τι δεν περίμενα. Κάπου υποψιαζόμουν ότι θα αντιδρούσε με απογοήτευση για να πω το ελάχιστο άλλα και κάπου έλπιζα για κάτι διαφορετικό. Του εξήγησα τους λόγους. Με άκουσε προσεκτικά κοκκινίζοντας από κάποια ντροπή. Είχα δίκιο. Όση ανωνυμία και ευκαιρία για ξέσπασμα δίνει το ίντερνετ δεν συμπεριφέρεται κάποιος έτσι ακόμα και σε μια γνωριμία της στιγμής. Ιδιαίτερα όταν με αυτή την γνωριμία μοιράστηκες και τα υγρά σου. Πες ένα αντίο ειρηνικό, πες δεν ταιριάξαμε άλλα ήταν όμορφα που σε γνώρισα, βρες μια μαλακία να πεις άλλα όχι κρύο λουτρό μετά το μπαϊράμι. Όχι με τον Γκρηκστόρης στην μετά-Σσιάτς-περίοδο.

Προχωρήσαμε για λίγο μαζί προς το αυτοκίνητο. Αφού ξεκαθαρίστηκε το παρελθόν του έδωσα το πράσινο να φύγει. Πήρα την εκδίκηση μου και φάνηκε ότι είχε εκτόπισμα. Ικανοποιήθηκα και δεν απαιτούσα περισσότερα, τα έλπιζα άλλα χωρίς προσμονή. Πήγα να τον αποχαιρετίσω και με κοίταξε απορημένος. Τον κοίταξα περισσότερο απορημένος πίσω.

– Τι θα φύγεις τώρα; με ρώτησε
– Ναι, τι να κάνω; Αφού κατάλαβα ότι δεν γουστάρεις να συνεχίσεις παρακάτω μαζί μου μετά το σημερινό.
– Δεν ήταν και ο καλύτερος τρόπος να γνωριστούμε αλλά τώρα είμαστε εδώ μαζί και νομίζω θα ήταν κάλο να κάναμε ότι καλύτερο γίνεται από την κατάσταση.
– Δηλαδή; ρώτησα με ακόμα πιο μεγάλη απορία στο πρόσωπο μου.
– Αφού είμαι που είμαι εδώ, δεν με καλείς για τον καφέ που λέγαμε στο σπίτι σου; είπε και χαμογέλασε διακριτικά πονηρά.
– Θες να πάμε σπίτι μου; ρώτησα χωρίς να πιστεύω τι είχα ακούσει να μου λέει.
– Ναι άμα θες κι εσύ γιατί όχι.

Προσπάθησα να μείνω κουλ, αλλά μόνο κουλ δεν ένιωθα. Αναρωτιόμουν που το έπαιρνε, που πήγαινε η φάση. Δεν πέρασε απ το μυαλό μου σοβαρά η πιθανότητα ότι θα ήθελε στα αλήθεια να ξαναπηδηχτεί μαζί μου. Μου είχε ταΐσει χυλοπίτα ιντερνετική και μόλις τον είχα μπουγελώσει. Ήταν εκτός πιθανοτήτων να κατέληγε αυτή η διακριτική μάχη στο κρεβάτι. Από την άλλη...υπάρχει πάντα η πρώτη φορά.

Πήγαμε στο σπίτι με το αυτοκίνητο. Τον έβλεπα κλεφτά με την άκρη του ματιού μου και δεν ήξερα τι να νιώσω. Σίγουρο ήταν ότι πηδούσα νοερά απ τον ενθουσιασμό μου. Και ίσως σύντομα να πηδούσε πάλι αυτός έμενα. Αποκορύφωση!

Του έκανα καφέ απ την De Longhi. Κάθισε στη μέση του τρία επί ενάμιση καναπέ (αυτός δεν ήταν καναπές που αγόρασα για το καινούργιο σπίτι, ήταν αεροδρόμιο) κι εγώ στην άκρη του αεροδιάδρομου. Κάναμε εξαναγκασμένη ψιλοκουβέντα, έχοντας παράλληλα άγχος για το τι θα ήταν η επόμενη πρόταση. Αναγνώρισα το ίδιο άγχος και σ αυτόν. Μιλήσαμε λίγο αόριστα, ρουφούσε τον καφέ του αμήχανα.

Άφησε το φλιτζάνι μια στιγμή αργότερα στο τραπέζι του καναπέ, άπλωσε το κορμί του στον υπόλοιπο καναπέ κι άρχισε να χαιδεύεται. Αυτό ήταν.
Μπαλαμουτιαστήκαμε με πάθος και μανία. Έμεινα έκπληκτος. Τον είχα ρουφήξει με τα μάτια και με το σώμα μου και δεν τον χόρταινα. Τελειώσαμε την φανταστική μας μάχη εξουθενωμένοι και τον είδα να χαμογελά, σχεδόν να γελά από ικανοποίηση. Είχα την ίδια αντίδραση γιατί τον ικανοποίησα. Σαν να ήταν ο σκοπός μου να τον ικανοποιήσω.

Γυμνοί στον καναπέ μιλήσαμε λίγο χαλαρά. Είχα τα υγρά και των δυο μας πάνω μου και για πρώτη φορά σε όλη μου την καριέρα δεν με ενοχλούσε. Ήμουν ικανοποιημένος. Τον έβαλα να μου υποσχεθεί ότι θα κρατήσουμε την επαφή έστω και χωρίς σεξ. Μου το υποσχέθηκε άλλα δεν ήξερα αν το πίστευα ή όχι. Μέτα από λίγο έφυγε με ένα γλυκό χαμόγελο για αντίο. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι τον ήθελα ξανά και ξανά και ξανά.

Πέρασαν από τότε δυο μήνες. Τον συναντώ σταθερά σε εβδομαδιαία βάση. Βρισκόμαστε πάντα με την πρόφαση του καφέ, μιλάμε για λίγο, καφέ δεν πίνουμε και πάντα μετά από λίγα λεπτά μου ρίχνει ένα γλυκό, πονηρό χαμόγελο κι αρχίζουμε το χαμούρεμα. Όταν τελειώνουμε τον πεθυμώ αμέσως. Αλλά κρατιέμαι μέχρι την επόμενη βδομάδα. Ο χρόνος που μεσολαβεί είναι στην αρχή άνετος άλλα όσο κοντεύουν οι μέρες γίνεται η ανυπομονησία μου αφόρητη. Όταν σβήνονται οι φωτιές μας γυρίζουν ξανά όλα πάλι απ την αρχή. Έλειπε για τέσσερις μέρες, στο διάστημα που έπρεπε να βρεθούμε. Να ταν οι ορμόνες μου, να ταν σύμπτωση, τρελάθηκα μέχρι να τον ξανασυναντήσω σήμερα. Τον σκεφτόμουν συνέχεια, και ήταν κουλό, τι ήθελα απ αυτόν;

Δεν περιμένω τίποτε περισσότερα απ αυτό που είναι άλλα θα ήθελα κάτι παραπάνω. Έχει όμως σύντροφο. Δεν μπορώ μα και δεν θέλω να μπω ανάμεσα τους. Κάποιες στιγμές σκέφτομαι ότι δεν με πειράζει να μπω ανάμεσα τους, δεν λυπάμαι τον άλλο ούτε και θέλω να σεβαστώ την σχέση τους. Και μετά νιώθω ντροπή που κάνω αυτές τις σκέψεις και τις διώχνω μακριά μου σαν ανώριμες και παιδιάστικες που είναι. Με φτάνει η βδομαδιαία στιγμή μαζί του. Ούτως η άλλως δεν είμαι έτοιμος για σχέση ακόμα κι ούτε ξέρω αν θα είμαι σύντομα η ξανά ποτέ έτοιμος για σχέση. Ο Σσιάτς ζει έντονα μέσα μου κάθε στιγμή της μέρας. Η ανάμνηση του, η ύπαρξη του στην ψυχή μου είναι αναμφίβολη. Ποιος θα μπορέσει ποτέ να ανταγωνιστεί αυτή την έντονη παρουσία στον εσωτερικό μου κόσμο; Καλό είναι και το Ξυλάγγουρο έτσι όπως είναι τώρα.

Μόλις έφυγα από κοντά του. Δεν έκανα καν ντους, έτσι για να τον νιώθω ακόμα παντού, κρατάει η γεύση του μέχρι την άλλη βδομάδα. Έστω και με ντους σε λίγο.

Το Ξυλάγγουρο (2)

2010-07-22T23:08:00.002+02:00

Τελικά ήρθε το βράδυ του ραντεβού. Θα ήταν μόνο για ένα γρήγορο νούμερο στα πεταχτά γιατί δεν είχε πολύ χρόνο. Τι να γίνει. Ας ήταν κι αυτό. Στις έντεκα το βραδύ βρέθηκα στο σπίτι του που ήταν μόνο λίγα λεπτά απόστασης από το δικό μου. Βγήκα πέντε ορόφους απότομων σκαλοπατιών ενός τυπικού γερμανικού κτιρίου της μεταπολεμικής περιόδου, οι σκάλες του οποίου είχαν μια κλίση είκοσι τα εκατό. Τρίαθλο με λίγα λόγια μέχρι να βγει κάποιος τους πέντε ορόφους. Κι άντε και τους βγήκε, με ποια αντοχή να κάνει και σεξ; Τα εμπόδια της γκέι ζωής είναι ανυπέρβλητα.

Έφτασα στον πέμπτο με την ψυχή στο στόμα. Η πόρτα ήταν μισάνοικτη. Κτύπησα, άκουσα μια φωνή διακριτική να με καλεί μέσα και μπήκα. Με περίμενε στο χωλάκι του διαμερίσματος, χωρίς μπλουζάκι, φορώντας μόνο μια φόρμα για τρέξιμο και χωρίς παπούτσια. Αντίκρισα το πρόσωπο του. Προσπάθησα να να κρύψω την θετική μου έκπληξη καθώς μπροστά μου στεκόταν το θρυλικό Ξυλάγγουρο.

Ταχυπαλμία έκανε το στήθος μου να ανεβοκατεβαίνει σαν τρελό όχι πια από το λαχάνιασμα της σκαλοπατοανάβασης άλλα από την αχαλίνωτη καύλα που με κυρίευσε έχοντας το Ξυλάγγουρο απέναντι μου. Στιγμιαία πέρασαν αμέτρητες ερωτήσεις απ' το μυαλό μου με μια βασική να επαναλαμβάνεται συνεχώς: Θυμόταν ότι με έστειλε ανεπιστρεπτί πριν μήνες ή όχι: Και αν δεν, καλώς. Αν όμως θυμόταν, σήμαινε αυτό ότι ήμουν ένα απλά πήδημα ανάγκης κι' όχι έλξης: Ή θα με έστελνε πάλι από κει που ήρθα αν με θυμόταν;

Πέταξα τα ερωτηματικά σε μια άκρη του μυαλού μου και προσπάθησα να του αφιερωθώ. Ήδη το αθλητικό παντελόνι που φορούσε πήρε μια δυσαρμονική μορφή καθώς η δική του επιθυμία ήταν πια ανεξέλεγκτη.

Έχοντας ακόμα την γεύση του πάνω μου αποχαιρετιστήκαμε χαλαρά. Εγώ πετούσα τα σκαλιά τρία τρία προς τα κάτω από τον ενθουσιασμό μου. Τα κατάφερα. Κατάκτησα έστω και για λίγα λεπτά το Ξυλάγγουρο. Η πολύμηνη αναμονή είδε το τέλος της.

Λίγες μέρες μετά τον είδα στο Ρομεο. Του έστειλα μήνυμα που έμεινε αναπάντητο. Ακολούθησε δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, χι συν νι μηνύματα. Όλα χωρίς απάντηση. Και ξαφνικά είχε σβήσει το καινούργιο του προφίλ και άρχισε να χρησιμοποιεί το παλιό του. Του έστειλα κι εκεί άλλα τόσα μηνύματα, μέχρι που μου κόλλησε ένα εικονίδιο στο προφίλ μου που απεικονίζε την φράση ότι δεν είμαι ο τύπος του.

Στην αρχή τα έχασα τυφλωμένος ακόμα από τον ενθουσιασμό της παροδικής κατάκτησης. Κάπου ξανά πληγώθηκε το γαμημένο μου εγώ. Ηρεμώντας αντιλήφθηκα ότι είχα να κάνω με μια ακόμα κλασσική διαδικτυακή κατάσταση. Δεν είχε να κάνει με μένα το όλο θέμα. Άπλα έτσι ήταν το μείγμα της διαδικτυακής και της πραγματικής ζωής. Κάτι σαν Flashmob. Σε βρίσκω τυχαία, σε πηδώ συγκεκριμένα χωρίς τις συνέπειες μια επόμενης συνάντησης και άστα λα βίστα. Ως γνωστό είμαι αργόστροφος. Ενώ ήμουν χρόνια στο ίντερνετ δεν αντιλαμβανόμουν συνειδητά την πραγματικότητα της ψευδαίσθησης.

Σταμάτησα να τον ενοχλώ. Ένιωσα κι ενοχές ότι κάπου ίσως να τον ενόχλησα. Έτσι δεν ξανάκανα επαφή.

Λίγες μέρες μετά και χωρίς να έχω μόνο την υπόθεση Ξυλάγγουρο στο μυαλό αποφάσισα να κάνω κι εγώ αυτό που ήδη έκαναν χιλιάδες άλλοι: δημιούργησα ένα δεύτερο προφίλ στο Ρομεο, άλλαξα τα δεδομένα μου, έβαλα μια φωτογραφία δίκη μου χωρίς πρόσωπο, μόνο σώμα ημίγυμνο και χύθηκα στο κυνήγι της κοροϊδίας.

Εκεί που σχεδόν κανένας από το Άαχεν η από την Κολωνία δεν μου μιλούσε πια γιατί ήμουν ήδη συνηθισμένο φαγωμένο κρέας, έγινα αμέσως ενδιαφέρον για όλους εκείνους που ήθελα να ξανά είχα αλλά αυτοί δεν με ήθελαν πια όπως επίσης και για άλλους τόσους καινούργιους. Δεν προλάβαινα να απαντήσω τα μηνύματα. Όλοι ήθελαν να δουν περισσότερα από το φρέσκο κρέας η να το φάνε αμέσως χωρίς επιβεβαίωση προέλευσης η ποιότητας. Από τη μια διασκέδαζα αυτή την καινούργια φάση ενδιαφέροντος, από την άλλη ένιωθα πόσο αξιολύπητοι είχαμε καταντήσει όλοι μας.

Μίζερες υπάρξεις που προσπαθούσαμε όλοι μέσα από την ψευδαίσθηση, το ψέμα, την κοροϊδία να πάρουμε επιβεβαίωση του αρρωστημένου μας εγώ. Ενώ όλοι στην πραγματική ζωή κριτικάραμε την απαράδεκτη πραγματικότητα του ίντερνετ, κάναμε παράλληλα αυτό που καταδικάζαμε. Το ίντερνετ είναι πολλά θετικά πράγματα. Αλλά είναι επίσης και μια πολύ πιστή αντανάκλαση της παγκόσμιας κοινωνίας, της σκοτεινής της πλευράς, είναι ο καταλυτής της αποκάλυψης της σκοτεινής ανθρώπινης ψυχής. Το τρομακτικότερο όμως είναι ότι κάνεις δεν φοβάται αυτή την αποκάλυψη, κανείς δεν τρομάζει από αυτή την πραγματικότητα. Αντίθετα την επικροτεί ο καθένας άμεσα ή έμμεσα, γιατί σχεδόν ο καθένας είναι μέρος της. Περισσότερο ακόμα, ο καθένας την διασκεδάζει. Είναι μια περίοδος παράλληλη με την Ρώμη του Καλιγούλα. Οι εποχές απλά επαναλαμβάνονται με διαφορετικά φουστάνια.

Στη διάρκεια του παρορμητισμού της διασκέδασης παρέλαβα κι ένα εικονίδιο από το Ξυλάγγουρο που απεικόνιζε την λέξη σέξι. Σκέφτηκα μόνο λίγες στιγμές, αστραπιαία αποφάσισα να πάρω εκδίκηση. Πρωτόγνωρη απόφαση για μένα που συνήθως είμαι το βλήμμα της παθητικής αντίστασης α λα Γκάντι. Άλλα τα πάντα ρεί. Έτσι άρχισε να ρέει και η δική μου παθητική, βλημματική φύση κι άρχισα δειλά αλλά σταθερά να παίρνω εγώ για μένα αποφάσεις αντί να αφήνω έμμεσα τους άλλους να αποφασίζουν για την διάθεση μου, παίζοντας συνήθως εκ των υστέρων το μίζερο θύμα της κακίας και της εκμετάλλευσης. Αυτή η μικρή ακόμα αλλαγή ήταν ένα μέρος μιας μεγάλης αλλαγής που ακόμα ήταν στο γίγνεσθαι στην μετά-Σσιατς-περίοδο. Η εκδίκηση για το Ξυλάγγουρο ήταν στα σκαριά.

Διαβολικά άρχισα μαζί του μια εκτεταμένη επικοινωνία που κράτησε μέρες, ίσως και λίγες βδομάδες. Δεν βιαζόμουν. Αντίθετα ενώ δεν έχανα το σκοπό της εκδίκησης από τα μάτια μου, απολάμβανα την επικοινωνία μαζί του. Ανυπομονούσα να τον βρω στο Ρομεο και να μιλήσω μαζί του. Μιλούσαμε για όλα που έρχονταν αυθόρμητα στο μυαλό, κάποιες φορές με έντονα σεξουαλικά υπονοούμενα, κάποιες φορές μόνο κοινωνιολογικά, κάποιες άλλες μόνο κουβέντες του καφέ για να περάσει απλά η ώρα και η ανία μας. Όταν τελείωνε η συνδιάλεξη μας ήμουν απλά ικανοποιημένος. Γεμάτος ευχαρίστηση. Παρατηρούσα ότι αναζητούσε την επαφή, γεγονός που μ' έκανε να φτεροπετώ, να είχα πεταλουδίτσες στη κοιλιά σαν να μουν ερωτευμένος.

Το Ξυλάγγουρο (1)

2010-07-21T19:50:00.008+02:00

Το Romeo (Gayromeo) είναι η πλατφόρμα που σπαταλάμε την ζωή μας εμείς οι αιώνια διψασμένοι για κάτι γκέι. Συνήθως αυτή δίψα περιορίζεται στην μορφή πέους για τους πιο ειλικρινείς, γι αυτούς δε που ακόμα δεν μπορούν να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να δεχτούν την πραγματικότητα της γκέι ζωής παίρνει η δίψα την μορφή αναζήτησης για φίλους, κουβέντας, αγάπης, έρωτα χωρίς όμως να αντιλαμβάνονται ότι τελικά όλοι στον ίδιο παρονομαστή καταλήγουν, δηλαδή ένα πήδημα και τέλος.

Είναι σκληρός αυτός ο ορισμός αλλά τουλάχιστον είναι πραγματιστικός. Όλα στις γκέι πλατφόρμες επικοινωνίας στο διαδίκτυο καταλήγουν στο στην αρχέτυπη συμπεριφορά της ικανοποίησης της πρωτόγονης και πιο φυσικής ανάγκης της ανθρώπινης φύσης που στις μέρες μας έχει πάρει υπερφυσικές διαστάσεις: της καύλας.

Η αλήθεια της πλατφόρμας είναι σκληρή. Η εύκολη ανωνυμία προσφέρει έδαφος για να βγουν στην επιφάνεια τα αβυσσαλέα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ψυχής μας: κόμπλεξ, κακία, εκδίκηση, ψέμα, παραπλάνηση, παραισθησιακή εικόνα του εγώ, παρουσίαση ενός άλλου εγώ που θα θέλαμε να είμαστε αλλά δεν είμαστε, κοροϊδία, ικανοποίηση ανίας, χαιρεκακία, πάθος με μίσος, μίσος με πάθος. Με βοήθημα την ανωνυμία και την προστασία των τεσσάρων τοίχων και με βοήθημα όλα τα προηγούμενα γίνεται και κάτι πολύ πιο απλό: αυνανισμός μέσω συνδιάλεξης.
Έχει φτάσει ο σημερινός χομο σαπιενς στο σημείο να είναι ανίκανος κοινωνικής συμπεριφοράς και ανωνυμίας και αναζητεί μέσω της ανωνυμίας και αδυσώπητης ελευθερίας που έπεται της ανωνυμίας την τελειωτική, άψογη ικανοποίηση που εκ των υστέρων δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια παραίσθηση στο καθημερινό κενό.

Μέλος αυτής της επικοινωνίας είμαι κι εγώ. Λείπει ο Μάρτης που την Σαρακοστή; Υποθέτω ότι εγώ δεν κάνω τα περισσότερα από τα πιο πάνω. Αλλά υποθέτω ότι αυτό υποθέτουν και οι περισσότεροι. Ο καθένας υποθέτει την αλήθεια του. Η δική μου είναι ότι έχω ανία. Από την ώρα που μπαίνω στο σπίτι και έχω διεκπεραιώσει τα καθημερινά μου καθήκοντα, ανήκει στις καθημερινότατες μου δραστηριότητες και αυτό. Με έντονο το αίσθημα της αναζήτησης της επόμενης περιπέτειας. Είναι κάτι σαν δασούδι online.

Από το καιρό που ο Σσιατς δεν υπάρχει στην ζωή μου υπάρχει πολύ πιο έντονα το Ρομεο. Και πριν υπήρχε αλλά στην μετά-Σσιατς-περίοδο είναι ακόμη πολύ πιο έντονη η παρουσία του. Φυσικά αυτό είναι εποχιακό. Αμέσως μετά την εγκατάλειψη το έριξα στον θρήνο. Αυτό κράτησε μήνες και μήνες. Μετά τον έντονο θρήνο πέρασα σε έναν πιο έμμεσο όπου άρχισα να διαβάζω πολύ λογοτεχνία. Ακολούθως μπούχτισα με την λογοτεχνία και ένιωσα ότι είχα ξανά ανάγκες. Και έτσι ξαναβίασα το Ρομεο. Και ενώ δεν υπάρχει θεωρητικά γεωγραφικός περιορισμός, είναι αυτονόητο ότι η περιοχή της αναζήτησης περιορίζεται στο γεωγραφικό πλάτος Άαχεν Κολωνία Λιέγη. Το πιο βολικό βέβαια είναι να μένει η επομένη πιθανή περιπέτεια εκατό μετρά από το διαμέρισμα μου για μην χάνω μεγάλη ενεργεία μέχρι το χρονικό σημείο της συνάντησης. Μέχρι και τώρα, τόσους μήνες μετά τον χωρισμό δεν κάνω τίποτε και να μην σκέφτομαι κάθε στιγμή τον Σσιατς. Μόνο την ώρα του σεξ κάνω κλικ και τον σβήνω παροδικά για την μικρή περίοδο της ανάπαυλας. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτά σκέφτομαι γιατί τα γράφω. Αναζητώ ίσως μια εξιλέωση γι αυτό που κάνω ενώ δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος; Θα το ψάξω άλλη ώρα.

Δυο χρόνια πριν ανακάλυψα στο Ρομεο ένα συγκεκριμένο προφίλ. Είδα τις φωτογραφίες, υπέθεσα ότι είναι δικές του, και να για να μην δημιουργήσω σασπένς, ήταν δικές του οι φωτογραφίες, και κάτι μου έκανε κλικ μέσω οράσεως. Ο τύπος μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ. Ήταν πολύ γυμνασμένος άλλα πολύ λεπτός, σχεδόν ανορεξικός. Έχω μια αδυναμία για τα γυμνασμένα ανοξερικά. Ίσως να εξηγείται με την λαϊκή παροιμία όσα δεν φτάνει η αλεπού τα θεοποιεί. Όλοι οι μυς του ήταν εμφανείς σε αρμονική συμβίωση με τα εμφανή του κόκκαλα. Ήταν μια απερίγραπτη καύλα για μένα. Το σύνολο του Ξυλάγγουρου το ολοκλήρωνε ένα πρόσωπο πάνω κάτω ίδιο του David Bowie στα νιάτα του. Ένας άντρας όνειρο. Έχω πολλά όνειρα με πολύ διαφορετικές περιγραφές, ποικίλες εικόνες. Αυτός ήταν ένα από αυτά τα όνειρα. Τον έβλεπα στην φωτογραφία κι έλιωνα από πόθο.

Έγραφε μεν ότι είχε σταθερό σύντροφο άλλα ήταν και στο ψάξιμο. Του κτύπησα κάποιες φόρες άλλα με έγραψε εκεί που προφανώς είχε πολύ χώρο. Τον έβαλα κι αυτόν στα ακαταχώρητα και η ζωή συνέχισε με τον τότε της ρυθμό. Εξ άλλου τα συμβάντα του Ρομεο δεν είναι για να θεωρούνται σοβαρά αν κάποιος έχει τον απαιτούμενο αυτοσεβασμό (τώρα αυτό βέβαια έχει πολύ θολά σύνορα). Στα δυο χρόνια τον έβλεπα πολύ συχνά άλλα με παραγνώριζε παντελώς. Σε μια από τις φορές που είδε ότι επισκέφτηκα το προφίλ του, έβαλε κι ένα εικονάκι στο δικό μου προφίλ που έλεγε ότι δεν τον ενδιέφερα καθόλου. Τώρα όσο χοντρόπετσος και να σαι, όσο περπατημένος και να σαι σ' αυτά τα πράγματα, όσο πωρωμένος και να έχεις γίνει αυτό πονά. Πονά πολύ ιδιαίτερα αν έχεις αναπτύξει και μια αδυναμία για το πρόσωπο (ψυχασθενικό κι αυτό). Ο εγωισμός μου έγινε ράκος γιατί ήρθε μια αποτυχία ακόμα να προστεθεί στο πάνθεο των απορρίψεων που ζούσα απανωτά. Το κατάπια κι αυτό και το άφησα να περάσει.

Μήνες μετά, μες το φθινόπωρο του περασμένου χρόνου βλέπω ένα άλλο προφίλ με μια φωτογραφία πολύ ελκυστική άλλα σκοτεινή με ένα μη αναγνωρίσιμο πρόσωπο. Του κτυπώ μήνυμα και μου απαντά. Άρχισε ένα σχετικά καλό πήγαινε έλα. Μου έστειλε κι' άλλες φωτογραφίες του. Φτάσαμε στο σημείο να κλείσουμε ραντεβού. Οι φωτογραφίες που μου έστελνε ήταν γνώριμες άλλα δεν ήμουν και πολύ σίγουρος. Τις δικές μου πάντως τις είχε δει. Και προφανώς του άρεσαν γιατί δεν με έστειλε από κει που ήρθα. Οι δικές του όμως κάτι προσπαθούσαν να μου πουν. Το πρόβλημα ήταν τι.

Περιμένοντας παρέα…

2010-07-16T17:12:00.006+02:00

Έκανα μήνες όπως είναι εμφανές να εμφανιστώ… Μου στοίχισε μήνες να συνέλθω. Βρίσκομαι τώρα στον εντέκατο μήνα μετά τον χωρισμό από τον Σσιατς. Δεν μπορώ να ξέρω αν θα τελειώσει ποτέ αυτός ο Γολγοθάς, αυτό το κεφάλαιο στην ψυχή μου.
Ο χρόνος έχει απαλύνει κάπως την πληγή αλλά δεν ξέρω αν κλείσει ποτέ… Είναι κάτι σαν το Έιτζ… Αν τύχει να κολλήσεις τον ιό σήμερα στην Ευρώπη, το καλύτερο που θα σου τύχει είναι να τον κουβαλάς μια ζωή με τον φόβο ότι μια μέρα θα ξεσπάσει σε θανατηφόρα ασθένεια. Πιθανότατα να μην τύχει αυτό ποτέ με την φαρμακευτική αγωγή που υπάρχει αλλά η πραγματικότητα είναι ανάλλαχτη. Όπως και το κεφάλαιο Σσιατς: Μου έτυχε και σημάδεψε ανεπιστρεπτι όλη μου την ψυχοσύνθεση και μνήμη. Ότι και να κάνω δεν φεύγει, εκεί μένει ανεξίτηλο, αιώνιο.

Σαν ανάπαυλα, σαν θεραπεία, ξανακατέβηκα κάποιες φορές στο νησί. Τόσο που το βαρέθηκα, όσο βαρέθηκα και πλείστα άλλα καθημερινά. Βρίσκομαι σε φάση που ξαναεφευρισκω τον εαυτό μου και την ζωή μου. Μάλλον θα κρατήσει μια ζωή…

Ξανακατέβηκα και πάλι στο Όρος της αμαρτίας. Και πάλι τα ίδια πρόσωπα να ξετρελαίνονται στο πάνω κάτω. Αυτή την φορά η κίνηση ήταν ελάχιστη, σχεδόν ανύπαρκτη. Βρισκόμουν στο μεταίχμιο της όρεξης. Ήθελα, δεν ήθελα …δεν μπορούσα να καταλάβω τι έκανα εκεί. Από τη μια ήθελα την περιπέτεια κι από την άλλη ήθελα να ήμουν στο κρεβατάκι μου αρακτός να ξεκουράζομαι. Αυτή όμως η ελεεινή η αναζήτηση της επιβεβαίωσης, αυτή η αιώνια ανάγκη για ακόμα έναν οργασμό, αυτό το αιώνιο άγνωστο για το ποιο και πως θα είναι το επόμενο πέος, αυτή η ατελείωτη αναζήτηση ακόμα μιας ευχαρίστησης, αυτή η ατελείωτη δίψα για ακόμα μια ικανοποίηση…

Είδα από μακριά μια φιγούρα και σαν να μου φάνηκε γνωστή. Με πλησίασε με ύφος αιλουροειδούς έτοιμο να χιμήξει τη λεία του. Σε απόσταση επίθεσης στάθηκε, έκανε μια τελευταία αναγνώριση του υποψήφιου θύματος, αποποιησε από πάνω την επιθετική στάση και στρίγγλισε:
- Ου μα εσου είσαι ραααα;
- Ουξις τζιαι ξερος μαλακισμενε που εννα με πεις τζιαι ρα. Εσσιεις να με δεις τοσα χρονια τζιαι το πρωτο που εσσιεις να πεις εν ρα;
- Ε καλα ρε ξερεις ηνταλως το εννοω…

Έκανα χρόνια να τον δω, παλιός κάλος γνωστός από την άγρια δεκαετία του ενενήντα. Δεν είχε αλλάξει καθόλου, και να είχε αλλάξει, στο ημίφως του δασουδιου δεν μπορούσα να αναγνωρίσω τα σημάδια που ίσως να του είχε αφήσει ο χρόνος. Μιλήσαμε για λίγο στην τσίτα αφού όλες οι αισθήσεις μας ήταν αλλού κατευθυμένες και παρατήρησα ότι διατήρησε την ίδια αθωότητα που είχε και τότε, την ίδια παιδικότητα και την ίδια απορία για την κομπλεξική συμπεριφορά εμάς των γκέι. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ, ανεξάρτητα από το γεωγραφικό πλάτος και μήκος της ζωής μας.

Όπως μιλούσαμε πέρασε ένα κορμί από απόσταση ορατότητας (κορμί όπως το λέμε στα κυπριακα, κορμαλιας) και από το περπάτημα του έδειχνε να ανήκε στην κατηγορία των μαγκεψάμε κορμί. Άφησα τον παλιόφιλο σύξυλο και ακολούθησα το κορμί. Περπατούσε με γοργό βήμα σαν να του είχαν βάλει νεφτιν εις τα οπίσθια. Κι εγώ ξωπισων να τον προλάβω.

Σε όλη την διάρκεια του σχεδόν τζόκιν δεν γύρισε μια φορά πίσω να κοιτάξει αν κάποιος τον ακολουθει, κατι που ξεφεύγει από τους κανόνες καλής συμπεριφοράς στο δασουδι. Κάποια αισθητά χιλιόμετρα μετά εξαφανίστηκε στους θάμνους της αμμουδιάς, που κάθε σαιζόν γίνονται και λιγότεροι στον αριθμό. Επιτέλους μετά από μισό κιλό άμμο στα ντήζελ σνικερς που φορούσα σταμάτησε, έσπασε την λεκάνη όπως κάνουν οι μάτσο, με το ένα χέρι μέχρι τον καρπό στην μια τσέπη του στενότατου τζην που κάλυπτε στην μέση το στενότατο μπλουζάκι που φορούσε για να δείχνει το πολύ γυμνασμένο του σώμα και με το άλλο κρατούσε ένα ήδη αναμμένο τσιγάρο. Έβλεπε την θάλασσα χωρίς να μαι και πεπεισμένος ότι καταλάβαινε τι έβλεπε, σημαντικό ήταν να δει έμενα.

Αφού έμεινε για κάποια λεπτά ακίνητος σαν την Αφροδίτη της Μύλου (χωρίς το καβλι που έβαλαν οι σκατογερμανοι για τα χρέη της Ελλάδας στο περιοδικό Φοκους) αποφάσισα να κάνω κίνηση αιφνιδίασης. Προχώρησα σαν τον ροζ πάνθηρα και δειλά άλλα αποφασισμένα έβαλα την παλάμη μου στο στήθος του. Ακίνητος η Αφροδίτη, κόκκαλο. Το χέρι μου έκανε μια ημικυκλική κίνηση και προχώρησε προς τα κάτω, νότια κατεύθυνση φερμουάρ. Εκεί σταμάτησε για λίγο, έκανε κυκλική και ελαφρά πιεστική κίνηση για να πάρει γεύση του υποτιθέμενου όγκου που κάλυπτε το τζην, άλλα το τελευταίο αποδείκτικε χοντρό για την εποχή και δεν άφησε τον όγκο να προδοθεί, Αφού η Αφροδίτη παρέμεινε κόκκαλο για ακόμα λίγο επιτέλους έδειξε σημεία αναπνοής και ομιλίας , είπε με βαριά αρρενωπή φωνή:
- Περιμένω παρέα φιλέ μου.

Και συνέχισε να παρακολουθεί την θάλασσα χωρίς να καταλαβαίνει τι έβλεπε. Την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια, όχι γιατί πίστεψα ότι περίμενε παρέα άλλα γιατί αναγνώρισα ότι βρισκόταν στο πολύ λεπτό όριο αγώνα μεταξύ αναζήτησης ικανοποίησης και αγωνίας, μάλλον νεοσύλλεκτος στον μαραθώνιο της γκέι ζωής.

Περπάτησα τα χιλιόμετρα πίσω. Η κίνηση ήταν ακόμα σε απελπιστικά επίπεδα και η ελπίδα για μια συνάντηση γινόταν όλο και μικρότερη καθώς η νύχτα προχωρούσε ακάθεκτα στις πρωινές ώρες. Ανέβηκα τα λοφακια, κατέβηκα στο εκχύλισμα του χειμάρρου που διασχίζει το δασουδι, έψαξα κάθε κορμό και κάθε θάμνο άλλα κανένα ίχνος ζωής δεν υπήρχε σε απόσταση όρασης και ακοής. Ξανανέβηκα το κεντρικό λοφακι. Εκεί στεκόταν ξαφνικά μια σκιά που μπαλαμουτιαζοταν μόνη της, κάτι σαν ανοικτή πρόσκληση του είδους μπατε σκύλοι αλέστε. Πήγα κι εγώ να αλέσω βοηθώντας την στην προσπάθεια. Και ίδου αναβλυζόμενο από το σκότος της νύχτας το κορμί που περίμενε παρέα, να στέκεται σε απόσταση ασφαλείας, να παρακολουθεί εμάς στο μπαλαμουτιασμα και να χαϊδεύεται διακριτικά. Και η παρέα που περίμενε;

Η σκιά ήταν για τις δικές μου ανάγκες εντελώς αδιάφορη. Την άφησα να βολοδέρνει μόνη της και ξανακατέβηκα στο φωτισμένο δρομάκι. Το κορμί έφυγε κι αυτό αφού σταμάτησε το θέαμα και πηρέ κατεύθυνση ΚΟΤ. Σκέφτηκα ότι θα έφευγε αφού δεν είχε ψυχή πια στην περιοχή. Μετά από ώρα είδα ξανά τον γνωστό μου με ύφος άδικης κατάρας να βολοδέρνει κι αυτός τα μονοπάτια της μοναχικής απελπισίας μια ανικανοποίητης αν-επαφής Μιλήσαμε για λίγο. Ανάφερα το κορμί που περίμενε παρέα και παρακολουθούσε αργότερα έμενα και την σκιά. Ο δικός μου τα πήρε:
- Μα ποιος περίμενε παρέα γιε μου; Τώρα επερνετουν ποτζει που εν ο ΚΟΤ με τον Βούλγαρο.
- Ατε ρε
- Ναι ρε αφού είδα τον
- Καλά..τζιαι ποιος ποιον;
- Ε ..το κορμί τον Βούλγαρο…

….Να φύγουν οι ξένοι από τη Κύπρο. Τελεία και παύλα.

9 ½ Μήνες (2) - Το αντιο μιας ζωης (3)

2009-12-22T23:33:00.005+01:00

Φθινόπωρο 2009: Οι διακοπές στην Κύπρο μου βγήκαν ξινές. Περισσότερο από τέσσερις με πέντε ώρες δεν κοιμάμαι. Και ξυπνώ γιατί καθώς κοιμάμαι με πνιγούν τα δάκρυα και δεν παίρνω οξυγόνο. Η κάθε μου κίνηση, η κάθε μου σκέψη , η κάθε μου στιγμή είναι ο Σσιάτς. Τα πάντα είναι ο Σσιάτς. Κι’ εγώ το τίποτε που δεν έχει σκοπό ζωής… Προσπαθώ να βρω ελπίδα… ξέροντας ότι είναι μάταιο, ποιος να κάνει κάτι στο δικό μου δράμα; Όταν γύριζε καταματωμένος στους δρόμους δεν το μάζεψε κανένας, ποιος να μαζέψει έμενα τώρα… Διαβάζω τα άστρα στο ίντερνετ διψασμένος για ένα σημάδι αναπτέρωσης αλλά ξέρω ότι κι’ αυτό μάταιο είναι. Έχασα τον σκοπό της ζωής μου, η ύπαρξη μου έχασε το νόημα της. Γιατί;

Οι καινούργιοι του ενοικιαστές είναι αυτοί οι ίδιοι που πέρσι έτσι καιρό τον έδιωχναν κλωτσηδόν απ’ την πόρτα του μαγαζιού τους όταν αυτός μέσα στο μεθύσι του δεν ήθελε παρά μόνο λίγη προσοχή, μια κουβέντα, έναν καλό λόγο. Αντ’ αυτού τον έδιωχναν με άγριες βρισιές σαν ένα κοπρόσκυλο κι’ εγώ πνιγμένος στα δάκρυα του γοερού κλάματος προσπαθούσα να τον απομακρύνω απ’ τους βαρβάρους βρίζοντας τους. Τώρα Ο Σσιατς νοικιάζει από κοντά τους το καινούργιο διαμέρισμα κι’ αυτοί δεν θέλουν καν να μου μιλουν γιατί τους χαρακτήρισα ακοινώνητα γουρούνια. Που μένει η αξιοπρέπεια;

Τα συναισθήματα μου είναι σαν ρολλερ κοουστερ. Αυτή η διαδρομή με έχει πηδήξει, με έχει εξαντλήσει. Αναρριχηθήκαν στην επιφάνεια όλα τα τραύματα και οι θύμησες που ήταν καλά θαμμένα μες την ψυχή μου για δεκατρία χρόνια όταν με άφησε χωρίς να μου το ανακοινώσει ο τότε σύντροφος μου, ο Χάρης. Εγκατάλειψη, μοναξιά, απελπισία, τάσεις αυτοκτονίας, κλάμα γοερό μέχρι εξάντλησης, δάκρυα στον ύπνο ασυνείδητα, ξύπνημα στην νύκτα από ταχυπαλμία, απώλεια κατεύθυνσης στην ζωή, έλλειψη σκοπού ύπαρξης, άδειο περιεχόμενο ψυχής, ανυπαρξία. Τώρα ξανά τα ίδια. Παραπονιόμουν, δεν ήμουν ευτυχισμένος με τον όρο της ευτυχίας όπως μας τον έχουν μάθει, έλεγα θα τον αφήσω αλλά δεν το έκανα, γιατί δεν έμαθα ποτέ να εγκαταλείπω. Μένω εκεί μέχρι θανάτου. Αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα με σκότωνε ο άλλος για τον όποιο εγώ θυσιάστηκα. Περίμενα εγώ να πεθάνει αυτός για να φύγω. Λανθασμένη άποψη ζωής, Πρέπει να μάθω να σκέφτομαι διαφορετικά, να δεχτώ ότι η αγάπη έρχεται και η αγάπη φεύγει, ότι τα συναισθήματα γεννιούνται και πεθαίνουν κι’ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι φεύγουν όταν γίνουν αυτά, δεν περιμένουν εκεί στωικά για ένα καλύτερο αύριο. Πρέπει να ξαναμάθω την ζωή απ’ την αρχή. Μα που να βρω το σθένος να ξαναπερπατήσω;

Οι αξίες που μάθαμε δεν αρμόζουν στην σημερινή κοινωνία γιατί η κοινωνία δεν είναι πια η ίδια, η δομή της άλλαξε, η φύση της. Σήμερα δεν υπάρχει σιγουριά, δεν υπάρχει μονιμότητα γιατί ποτέ δεν υπήρχαν, ήταν εξαναγκασμένες αξίες από αρρωστημένες ηθικές. Αυτά άλλαξαν δομικά αλλά αυτά που μας γαλούχησαν χαρακτηρίζουν το είναι μας, πώς να μάθω να σκέπτομαι διαφορετικά όταν έμαθα σαν δόγμα ότι η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ. Κι’ όμως πεθαίνει, η αγάπη αλλάζει, φθείρεται, φεύγει, για τίποτε δεν υπάρχει εγγύηση. Αυτό γιατί μου ξέφυγε; Δεν είμαι κι’ ο μόνος που την έπαθε απ αυτή την αφέλεια. Σκέπτομαι τον φίλο μου τον Κώστα, την ψυχή του έδωσε και δίνει για τα παιδιά του. Κι όμως αυτά ποτισμένα απ το ξύδι της χωρισμένης μάνας τους δεν θέλουν να το ξέρουν. Αυτός ο άνθρωπος τι αμαρτία έκανε περισσότερο από το να αγαπήσει τα παιδιά του; Κι αυτόν δεν τον προετοίμασε κανένας ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει την πορεία της.

Όλα είναι απρόσμενα, τίποτε προβλέψιμο. Όλοι τραβάμε τελικά έναν σταυρό που κάνει τον σταυρό της αγίας γραφής να φαίνεται φτιαγμένος από χαρτί. Τι Γολγοθάς και π… μπλε; Αυτοί είναι σταυροί για θρησκείες που ξεφτίζουν. Χριστούγεννα; Τι Χριστούγεννα και μαλακιες; Ξοδεύοντας του κόσμου τα λεφτά για να πειστούμε οι ίδιοι ότι αγαπιόμαστε; Χριστούγεννα ευκαιρία για κρίση, καυγά, σκότωμα. Κι όμως παράξενο, ο Σσιατς κι εγώ δεν είχαμε παρά μόνο μια φορά κρίση τα Χριστούγεννα. Δεν είχαμε ποτέ κρίση στις διακοπές μας. Είχαμε ξεφύγει απ αυτα τα κλισέ. Αλλού ήταν τα προβλήματα μας. Στις παιδικές στερήσεις, στην έλλειψη γονικής αγάπης , στα ναρκωτικά , στο ποτό…

9 ½ Μήνες (2) - Το αντιο μιας ζωης (2)

2009-12-20T22:34:00.003+01:00

Ακινητοποιημένος στο κρεβάτι απ’ κλάμα και τον πόνο περνούσαν οι σκηνές μπροστά απ’ τα θολωμένα, κοκκινισμένα μάτια μου των τελευταίων μηνών: πως άρχισε να με παραγνωρίζει, να με αγνοεί, πως άρχισε να παίρνει αποφάσεις για τα κοινά χωρίς εγώ να έχω λόγο. Πως άρχισα να διαμαρτύρομαι χωρίς αποτέλεσμα, πως άρχισα να καυγαδίζω μαζί του, πως έλεγα ότι δεν αντέχω άλλο την κατάσταση και πως μου έλεγε να περιμένουμε και ίσως καλυτερέψουν τα πράγματα. Το έλεγε, ίσως και να το θελε αλλά η κατάσταση πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. Στέγνωσε ο ίδιος απ’ το αλκοόλ και τα χάπια και έλπιζα ότι ο χρόνος που ακολουθούσε θα ήταν για μας παράδεισος. Επιζήσαμε τα χειρότερα, εξακόσιες τόσες μέρες σε ψυχιατρεία, έκτακτες ανάγκες, νοσοκομειακά, αστυνομίες και ερυθροί σταυροί να τον φέρνουν μισοπεθαμένο στο σπίτι, πνιγμένο στο αίμα των πληγών του και την θολούρα του αλκοόλ, επιζήσαμε έναν Γολγοθά που καμιά θρησκεία ούτε για αστείο δεν περιγράφει. Έλπιζα για ένα καλύτερο αύριο. .. Κι’ αυτός το ίδιο… Χωρίς έμενα όμως…

Ακινητοποιημένος στο κρεβάτι απ’ κλάμα και τον πόνο περνούσαν οι σκηνές μπροστά απ’ τα θολωμένα, κοκκινισμένα μάτια μου των τελευταίων μηνών: Καλοκαίρι 2008, στην έξαψη του ευρωπαϊκού κυπέλλου. Ο Σσιατς έπαιρνε τρεις εβδομάδες τα αντί-αλκοολικα χάπια, τα περίφημα Καμπραλ, αλλά τον έβλεπα σε μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση. Τα φάρμακα δεν του κάθονταν και η εικόνα του, το σχεδόν παραμορφωμένο από τα χάπια πρόσωπο του δεν με έπειθε ότι το θέμα αλκοόλ τέλειωσε. Είχαμε πάει στο καφέ τον ένιωθα και τον έβλεπα ότι ήταν ανήσυχος. Δεν το άφηνα από τα μάτια μου. Το ένιωθε. Κάποια στιγμή είπα να φύγω. Ήθελε να μείνει. Δεν μου άρεσε. Έφυγα και ξαναγύρισα μετά από ένα τέταρτο για τον δω να κρατά ένα ποτήρι μπύρα. Ο κόσμος μου ξαναγύρισε ανάποδα. Ένιωσα το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Άρχισα τις φωνές αλλά με έβλεπε απλά ξαφνιασμένος και τρομαγμένος. Το μόνο που κατάφερε να με ρωτήσει ήταν γιατί του κάνω έλεγχο. Έφυγα απελπισμένος τραβώντας τα ψιλοκουρεμένα μου μαλλιά και ένιωθα την ταχυπαλμία να με κυριαρχεί γιατί ήξερα το έργο που θα άρχιζε από την αρχή ήδη πολύ καλά.

Ένα βράδυ με ξύπνησε το έντονο γαύγισμα του Μπέννυ. Ήταν δυο το πρωί. Άνοιξα και αντίκρισα μπροστά μου κάποιους νοσοκόμους και έναν καταματωμένο Σσιατς να μην με βλέπει καν. Ήταν τραυματισμένος στο πρόσωπο, στο κεφάλι, στα χέρια και βρεγμένος, με κοψίματα στα πόδια και τα αίματα να τρέχουν ποτάμια. Τα μάτια του ήταν μελανωμένα από κάποια κτυπήματα και πρησμένα, απ’ τα φρύδια του έτρεχαν αίματα, η μύτη του είχε διαλυθεί. Με ρώτησαν αν έμενε εδώ. Τους είπα ναι. Μου τον άφησαν πακέτο κι έφυγαν. Τους φώναξα να τον πάνε νοσοκομείο και μου απάντησαν ξερά ότι ο Σσιατς τους είπε με δυο κόμμα εφτα μονάδες αλκοόλ στο αίμα ότι δεν ήθελε να πάει νοσοκομείο. Και μένοντας σύξυλος μου τον άφησαν κι έφυγαν. Αργότερα του ήρθε κι ένας λογαριασμός για ογδόντα ευρώ επειδή τους είπε μεθυσμένος ότι δεν ήθελε να πάει νοσοκομείο. Αν τους έλεγε ναι και τον έπαιρναν η βόλτα θα ήταν ανέξοδη. Αλλά για να βγάλουν ογδόντα ευρώ επιπλέον άκουσαν ένα μεθυσμένο πτώμα. Για να μην σκέπτεστε εσείς που είστε στην Κύπρο ή στην Ελλάδα ότι μόνο εκεί έχει σκατοσυστήματα και σκατοκοινωνία. Ο Ναζί άλλαξε μόνο προσωπείο και τακτική, η ουσία έμεινε ανέγγιχτη.

Τον έβαλα να καθίσει, και τον καθάρισα, του φρόντισα τις πληγές του και τον έβαλα στο κρεβάτι να κοιμηθεί ενώ πήγα στο σαλόνι να κλάψω ένα κλάμα αθόρυβο και γοερό. Τον είχα βρει στο πάρκο που γίνεται ψωνιστήρι και καθώς ήταν τύφλα έπεσε και σκοτώθηκε. Τον έσωσαν δυο φοιτητές και τηλεφώνησαν στο νοσοκομειακό…

Στο τώρα… Φθινόπωρο… Περνώ κάποιες φορές μπροστά από το καφέ Αλεξ και κάθε φορά που περνώ νιώθω τα γόνατα μου να λύνονται, να παραλύουν και οι εικόνες εκείνης της μια μέρας έρχονται τόσο ζωντανές μπροστά μου που ακόμα κι αν σκοτωθώ και πέσω στον αιώνιο ύπνο δεν πρόκειται να σταματήσουν να με κατατρέχουν. Έλειπε απ το σπίτι τριαντα εξη ολόκληρες ώρες. Ήμουν πια σε μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση. Δεν ήξερα, ζούσε, κτυπήθηκε ξανά, πέθανε, δεν είχα ιδέα. Συνήθως ερχόταν στο σπίτι για λίγο, άλλαζε, με έψαχνε μέσα στη θολούρα του να σιγουρευτεί ότι υπάρχω και είμαι εκεί, και ξανάφευγε μόνος με το συγχυσμένο του μυαλό να συνεχίσει την αναζήτηση του μέσα στην ομίχλη του. Αυτή τη φορά δεν ήρθε στο σπίτι στα ενδιάμεσα. Τρελάθηκα. Τον πήρα τηλέφωνο. Κτύπησε αρκετές φορές μέχρι να το απαντήσει και αφού με άκουσε και κατάλαβε ότι ήμουν εγώ κατάφερε με πολύ κόπο να μου πει στο περίπου που ήταν. Έφυγα σαν άνεμος απ’ το σπίτι να πάω να τον μαζέψω, να τον βάλω έστω για λίγο στο κρεβάτι να ησυχάσει πριν συνεχίζει την αλλοπρόσαλλη ζωή του. Πήγα και τον βρήκα μπροστά από την μπουτίκ φιλικής του οικογενείας. Γνωρίζονταν πάνω από είκοσι χρόνια, ήταν αμοιβαίοι πελάτες και φίλοι, όσο φίλοι μπορούν να ναι οι Γερμανοί μεταξύ τους. Δεν αντιλήφτηκα την πρώτη στιγμή τίποτε μέχρι που τον πλησίασα. Προσπαθούσε παραπατώντας να μπει στο μαγαζί αλλά δεν έμπαινε. Ήταν παρόλο του το χάλι συγυρισμένος κι αν δεν ήξερα δεν θα καταλάβαινα ότι ήταν πιωμένος. Μέσα απ’ το μαγαζί ακουγόταν μια βραχνιασμένη φωνή, φωνή της νύχτας περισσότερο, γνωστή μου φωνή, τη ιδιοκτήτριας και φίλης του, να του φωνάζει « φύγε από δω μεθύστακα, δεν θέλω να σου μιλήσω». Έπαθα σοκ, έμεινα ξαφνικά αποσβολωμένος, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι του μιλούσε με αυτό τον τρόπο, Τον ήξερε, ήταν φίλος της, ήταν ο κομμωτής της εδώ και δεκαετίες. Αυτός έλεγε ψευδίζοντας « μα να σου πω μόνο για λίγο» μ’ ένα ύφος που έλεγε ότι δεν καταλάβαινε γιατί τον απόπαιρνε, γιατί τον έβριζε, δεν έκανε σε κανέναν κακό, κανέναν δεν έβλαψε, δεν έβρισε, δεν κακοποίησε, λίγη προσοχή ήθελε μόνο. Αυτή συνέχισε να τον βρίζει κοπρόσκυλο και μόλις με είδε άρχισε να φωνάζει πιο πολύ « παρ’ τον μεθύστακα τον φίλο σου από δω τον μαλακά, τον χαμένο και εξαφανιστείτε, δεν θέλω να σας βλέπω στην πόρτα του μαγαζιού μου, τρομάζει τους πελάτες, κατάλαβες; Παρ’ τον και φύγετε.». Οι λυγμοί με κυριάρχησαν, το κορμί μου σπαρταρούσε απ’ το κλάμα, το βρίσιμο αυτής, η κατάσταση του Σσιατς, κι’ όλα αυτά στον πιο πολυσύχναστο πεζόδρομο του Άαχεν. Ένιωθα να λιποθυμώ, να χάνω τις δυνάμεις μου. Αγκάλιασα τον Σσιατς και προσπαθούσα να τον απομακρύνω. Με έβλεπε απορημένος και με ρωτούσε γιατί κλαίω και μετά μου έφευγε λέγοντας μου να περιμένω μισό λεπτό ήθελε να της μιλήσει. Αυτή χωρίς κανένα ίχνος εμπάθειας και συμπόνιας συνέχισε να τον βρίζει. Εμφανίστηκα σαν μαινόμενος κέρβερος στην είσοδο του μαγαζιού και της φώναξα όσο μπορούσα, όσο απολίτιστο και να ήταν αυτό «σταματά επιτέλους να τον βρίζεις σκατοναζι γουρούνι. Δεν σου έχει κάνει τίποτε. Κι’ ενώ ξέρεις ότι έχει πρόβλημα με το ποτό, τον ποτίζεις εδώ και δυο μέρες στο σπίτι σου γαϊδούρι. Τι απάνθρωπο κτήνος είσαι; Δεν βλέπεις τι του έχεις κάνει; Γιατί το κάνεις αυτό; Γουρούνι!». Στ΄ αληθεια ο Σσιατς ηταν στο σπίτι της τις τελευταίες δυο μέρες όπου αυτή κι ο άντρας της τον πότιζαν συνεχεία, έπιναν κι’ αυτοί μαζί του ενώ ήταν θολωμένοι από χάπια έκσταση και άλλα ναρκωτικά.

Πήρα έναν τότε φίλο μου Κροάτη τηλέφωνο και του ζήτησα να’ έρθει να με βοηθήσει να μαζέψω τον Σσιατς. Δεν είχα την δύναμη να αντιμετωπίσω την κατάσταση άλλο. Οι περαστικοί μας έβλεπαν με ύφος υποτιμητικό, το ίδιο φαντάζομαι που οι προγονοί τους έβλεπαν τους Εβραίους να πηγαίνουν σαν τα σκυλιά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αγκάλιασα τον Σσιατς και προσπάθησα να τον απομακρύνω από την είσοδο του μαγαζιού. Άρχισε να αφήνεται δειλά στην δύναμη μου κι’ όπως τον αγκάλιασα από την μέση ένιωσα το Τζην του να ναι βρεγμένο. Τον ψαχούλεψα απ’ την μέση μέχρι κάτω και αντιλήφτηκα ότι ήταν κατουρημένος. Ένα κύμα λυγμών έφερε σπασμούς στο κορμί μου και ο Σσιατς με έβλεπε αβοήθητος και με ρωτούσε γιατί κλαίω. Σχεδόν έτοιμος να καταρρεύσω έφτασε ο Κροατης. Τον έπιασε από την μια πλευρά, εγώ από την άλλη, αναρωτήθηκε γιατί ήταν βρεγμένος και του εξήγησα, εκεί τον θαύμασα, δεν έδειξε έκφραση αηδίας ή αποτροπής, τον πιάσαμε και οι δυο μαζί και σιγά τον πήγαμε στο καφέ Αλέξ.

Καθίσαμε ενώ βρισκόμασταν σε μια κατάσταση έξαλλη και του παρήγγειλα έναν καφέ. Διαμαρτυρήθηκε έντονα και άλλαξε την παραγγελία σε μπύρα. Δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Το ήθελα άλλα δεν μπορούσα, ήταν φύσει αδύνατο. Όπως ήμασταν εκεί προσπαθώντας να ηρεμήσω και να τον πάω σπίτι, με έβλεπε να κλαίω με λυγμούς με ύφος απορημένο, αβοήθητο. Άρχισε να μου μιλά: «πρέπει να το πάρεις απόφαση να με αφήσεις να φύγω Σσιατς. Δεν είμαι καλός για σένα, πρέπει να με αφήσεις να φύγω, να βρω τον δρόμο μου και εσύ τον δικό σου. Πρέπει να με αφήσεις να φύγω. Πρέπει να μάθεις να αφήνεις. Άφησε με να φύγω».

Όσο άκουγα αυτά τα μεθυσμένα του λόγια τόσο πνιγόμουν στους λυγμούς, δεν μπορούσα να καταλάβω πως ήταν σε θέση να μου λέει τέτοια λόγια. Πως ήταν δυνατόν να διανοηθώ να τον αφήσω φύγει. Αυτός ήταν το νόημα της μαλακισμενης μου ζωής. Αυτός και κανένας άλλος.

Από μακριά μας είδε η Αγγέλικα. Ήρθε κι’ έκατσε κοντά μας ρωτώντας για την κατάσταση. Η Αγγελικά ήταν το ίδιο χρονικό διάστημα με τον Σσιατς τρόφιμος της κλειστής ψυχιατρικής κλινικής άλλα με πολύ περισσότερο χρόνο παραμονής. Υπήρξε στις καλές της μέρες επιτυχημένη επιχειρηματίας, πολύ πλούσια, με έντονη παρουσία. Ξαφνικά την κτύπησε βαρεία καταχθονικη κατάθλιψη, την άφησε σχεδόν φυτό στο κρεβάτι για μήνες ολόκληρους. Έχασε τα πάντα, υλικά και ανθρωπινά, δεν της έμεινε τίποτα, καμιά ελπίδα ούτε επιστημονική ούτε ανθρωπινή. Ήταν ένα φυτό στο κρεβάτι του ψυχιατρείου. Οι γιατροί στην απόγνωση τους αποφάσισαν να δοκιμάσουν την relaunched θεραπεία του ηλεκτροσόκ. Κι’ ενώ κανένας δεν μπορούσε να πει με σιγουριά αν το αποτέλεσμα θα ήταν θετικό την δοκίμασαν σαν τελευταία λύση πριν περάσει σ’ ένα θερμοκήπιο για να ζήσει μέχρι την στιγμή της απόπνοιας της. Και όπως ο φοίνικας απ’ την στάχτη έτσι και η Αγγελικά αναστήθηκε μετά από δέκα θεραπείες με ηλεκτροσόκ.
Όταν την είδε ο Σσιατς ξέχασε αυτά που μου έλεγε και άρχισε να επαναλαμβάνει σαν αυτιστικός ότι ήθελε κι αυτός θεραπεία με ηλεκτροσόκ. Η Αγγελικά του μιλούσε συνεχεία δίνοντας μου θεληματικά τον χρόνο να συνέλκω, ο Κροατης ήταν εκεί και την στήριζε στην συνομιλία της με τον Σσιατς , στηρίζοντας με και οι δυο με την παρουσία τους και την προσπάθεια τους. Με τα πολλά δυο ώρες μετά τον πήγαμε ξανά στο νοσοκομείο για να κάνει δήθεν θεραπεία με ηλεκτροσόκ. Εκεί αρχίσαμε άλλον μαραθώνιο που τέλειωσε τέσσερις ώρες μετά αφού τελικά πειστήκαν να τον κρατήσουν μέσα. Έφυγα για το σπίτι εξαντλημένος. Δεν θυμάμαι πως συνέχισα να ζω. Άλλα δεν είχα εναλλακτική λύση. Ήταν η ζωή μου.

Περνώ κάποιες φορές μπροστά από το καφέ Αλεξ και κάθε φορά που περνώ νιώθω τα γόνατα μου να λύνονται, να παραλύουν και οι εικόνες εκείνης της μια μέρας έρχονται τόσο ζωντανές μπροστά μου που ακόμα κι αν σκοτωθώ και πέσω στον αιώνιο ύπνο δεν πρόκειται να σταματήσουν να με κατατρέχουν.

9 ½ Μήνες (2) - Το αντιο μιας ζωης (1)

2009-12-20T00:18:00.006+01:00

Είμαι στο τώρα… στον παρόν, σ’ ένα παρόν που με γαμά πολύ περισσότερο απ’ ότι με ξέσκισαν οι εξακόσιες τριανταπέντε μέρες πανούκλας του Σσιάτς. Παραπατώ έχοντας χάσει τον προσανατολισμό μου, είμαι χαμένος σ’ ένα παρόν, σε μια πραγματικότητα που ενώ είναι δική μου δεν την αναγνωρίζω, σαν την μάνα που δεν αναγνωρίζει το παιδί της. Κι’ όμως τούτη η πραγματικότητα που ζω είναι το δικό μου παιδί, ο δικός μου βλαστός και ξέρω ότι πρέπει να την δεχτώ αλλά ακόμα δεν μπορώ...

Η αλλαγή ήρθε μουλωχτά κι’ απρόσμενα λίγο μετά τον καινούργιο χρόνο. Μπήκαμε στο 2009 ήρεμα, εξισορροπημένα κι΄ εγώ γεμάτος ελπίδες και προσδοκίες. Ο Σσιάτς συνέχιζε ακάθεκτα να΄ ναι στεγνός κι εγώ χαιρόμουν ξέφρενα το χαμόγελο που μου χάρισαν οι Θεοί του Όλυμπου, γιατί ήταν ένα χαμόγελο ψεύτικο και απατηλό, δεν ήταν να κρατήσει για πολύ, δεν ήταν χαμόγελο χαρισμένο από αληθινό Θεό...

Λίγο μετά άρχισε η αλλαγή να φαίνεται στην καθημερινή του συμπεριφορά. Υιοθέτησε μια στάση ζωής απαράδεκτη για μένα, όχι γιατί δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω αυτή την αλλαγή, αυτή την καινούργια νοοτροπία αλλά γιατί δεν ήμουν μέρος αυτής της αλλαγής.
Κάθε μέρα που περνούσε με απέκλειε από την καθημερινότητα του.

Γνώρισε καινούργιους ανθρώπους και άρχισε να κερδίζει τον οίκτο τους εξηγώντας τους την ιστορία του, περιληπτικά τον Γολγοθά μας σαν ένα καθαρά δικό του Γολγοθά. Ο καινούργιος κόσμος του άρχισε να με βλέπει παράξενα γιατί δεν άκουσε ποτέ ότι στάθηκα ακάθεκτος στο πλευρό του τόσες εκατοντάδες μέρες. Γι΄ αυτούς ο Σσιατς ήταν ένας ήρωας του εαυτού του κi΄ εγώ μια παραφωνία στον σκληρό του κόσμο που δεν πρόσφερα τίποτα. Με κάρφωναν με βλήματα επικριτικά κι εγώ δεν ήξερα το γιατί, στις εξιστορήσεις δεν ήμουν παρών.

Άρχισε, όπως και τότε που έπινε, να λείπει με τις ώρες απ’ το σπίτι, να είναι με τους καινούργιους του φίλους για καφεδάκι, να φεύγει απ’ το σπίτι χωρίς να μου λέει που πάει η καν να με ρωτήσει να ήθελα να πάμε μαζί για καφέ. Και μετά έφευγα κι εγώ απ΄ το σπίτι μόνος και λυπημένος να πάω να πιω καφέ μόνος μου για να τον συναντήσω τυχαία στο ίδιο καφέ με τους φίλους του και να νιώσω σαν ο μεγαλύτερος μαλάκας του κόσμου. Φυσικά μου έλεγε η μου έλεγαν να κάτσω μαζί τους αλλά ήταν σαν να μου έλεγαν για την μάνα μου. Η απελπισία μου δεν εξαφανίστηκε με το στέγνωμα του Σσιατς, απλά ξεκουράστηκε για λίγο στο παρασκήνιο και εμφανίστηκε στο προσκήνιο πιο δυνατή από ποτέ. Δεν μπορούσα, και γι αυτό ήμουν σε απόγνωση, να καταλάβω την παραγνώριση που μου έδειχνε ο Σσιατς. Ήταν ένας καινούργιος άνθρωπος που δεν γνώριζα, αυτός δεν ήταν ο Σσιατς που ζούσα μαζί του εδώ και δώδεκα χρόνια. Δεν ήξερα ποιος ήταν.

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,
πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;
(Γ. Ριτσος - Επιταφιος)

Έδινα στον εαυτό μου θάρρος καθώς σκεφτόμουν ότι ήταν μια φάση παροδική και θα περάσει. Με πλήγωνε γιατί έλπιζα ότι επιτέλους θα ανάσαινα κι εγώ μετά από τόσα χρόνια αλλά πνιγόμουν απλά περισσότερο. Οι καινούργιοι του φίλοι ήταν ξαφνικά το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή του κι ενώ ξέροντας τον ήξερα ότι είχα όλοι τους ημερομηνία λήξεως δεν άντεχα να βλέπω ότι αυτοί είχαν το προνόμιο να απολαμβάνουν έναν υγιή Σσιατς ενώ έπαιρνα μόνο τα απομεινάρια της κύρωσης. Ένιωθα αδικημένος, μ έπνιγε τούτο το άδικο γιατί ήταν απλά άδικο. Ίσως να μην πρέπει να προσδοκώ σε τίποτε, ίσως αυτό νάνε το σωστό, αλλά εγώ προσδοκούσα και περίμενα, ναι περίμενα μια ανταμοιβή για την στωικότητα και την υπομονή μου, για την δύναμη και την αντοχή που έδειξα. Αλλά αντ αυτών, αγγουριν ελαβον και μάλιστα Χλωρακης…

Ήρθα πίσω στην Γερμάνια γεμάτος ακόμα απ’ την πικρά του τελευταίου μας καυγά πριν τις διακοπές. Δεν είχα αντέξει άλλο το καινούργιο πρόσωπο του Σσιατς, το στεγνό, το αποτοξινωμένο, ήταν ένας άλλος Σσιατς τους τελευταίους μήνες, ένας ξένος, μια στήλη πάγου, ένας άγνωστος που κοιμόταν στο ίδιο κρεβάτι μαζί μου. Στην έξαψη του τελευταίου καυγά του είπα για πολλοστή φορά να φύγει απ’ το σπίτι, να τα μαζέψει και να φύγει, απ’ το σπίτι μου. Δεν το εννοούσα βέβαια, ήταν μια κουβέντα του καυγά, πόσες φορές δεν την είπα. Τούτη την φορά όμως ακούστηκε.

Έφυγα για την Κύπρο πικραμένος, χωρίς να πω ένα αντίο ενώ προσπάθησε κάπως να με αποχαιρετήσει, εγώ κράτησα ύφος κι’ έφυγα κάνοντας τον σκληρό. Και μέσα στις τέσσερις εβδομάδες διακοπών, ανάμεσα στα ψυχρά και κάποτε νερόβραστα τηλεφωνήματα ο Σσιατς για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια, βρήκε την δύναμη, το σθένος, βρήκε σπίτι, μάζεψε τα πράγματα του και μ’ εγκατέλειψε. Επειδή του είπα να φύγει. Πάνω στον καυγά. Επειδή πνιγόμουν απ’ την αδιαφορία του. Επειδή μ’ έπνιγε η αδικία της συναισθηματικής καταπίεσης. Επειδή, επειδή, επειδή… Όσα επειδή και να αναλογιστώ, τόφαγα το αγγούρι: και τα δώδεκα χρόνια τα 'φαγα στην μούρη, και τον εθισμό και την εγκατάλειψη. Κι’ έμεινα μόνος, σύξυλος, σ’ ένα διαμέρισμα άδειο, ερημωμένο, φορτισμένο μόνο με αρνητική ενέργεια κι’ εφιάλτες. Ο Σσιατς είχε φύγει, μ’ έσφαξε κι’ έφυγε αφήνοντας με να αιμορραγώ.

Πῶς μ᾿ ἄφησες νὰ σέρνουμαι καὶ νὰ πονῶ μονάχη
χωρὶς γουλιά, σταλιὰ νερὸ καὶ φῶς κι ἄνθο κι ἀστάχυ ;
(Γ. Ριτσος - Επιταφιος)

Σπαρτάρησα απ’ τον λυγμό, έχασα την δύναμη μου απ’ το κλάμα το γοερό, έπεσα στα γόνατα, παρακάλεσα, ικέτεψα, έπνιξα εγωισμό και περηφάνια αλλά ο Σσιατς δεν άκουγε άλλο, σταμάτησε να με ακούει εδώ και μήνες, του ήμουν πια άχρηστος, ολοκλήρωσα το καθήκον μου απέναντι του, τον βοήθησα να σωθεί απ’ το βούρκο του εθισμού και αποφάσισε να ζήσει μόνος του τον θρίαμβο της ίασης, της καινούργιας ζωής, εγκαταλείποντας ένα έρμαιο πίσω του, ένα ράκος. Γιατί;

Δεν ζήτησα τίποτε περισσότερο παρά μόνο να αγαπηθώ. Δεν πάλεψα για μια άλλη ανταμοιβή παρά μόνο για λίγη αγάπη, ένα λόγο γλυκό, μια αγκαλιά, ένα κοίταγμα του, ένα χαμόγελο του, δεν θέλησα ποτέ τίποτε περισσότερο. Δεν ήθελε όμως να μου τα δώσει. Αγάπη δεν είναι καταναγκαστικό έργο: είτε θέλει να αγαπήσει κάποιος είτε δεν θέλει. Ο Σσιατς δεν ήθελε άλλο να αγαπά. Εγώ δεν ήθελα να πιστέψω ότι δεν ήθελε να μ’ αγαπά. Πως ήταν δυνατό; Εγώ αγαπώ μέχρι τέλους, δεν σταματώ στη μέση γιατί κουράστηκα. Ναι, κάνω καυγά, θυμώνω, συζητώ αλλά δεν εγκαταλείπω τον άλλο σύξυλο. Τι είναι η ανθρωπινή καρδιά, σκουπίδι για πέταγμα μετά την ημερομηνία λήξης;

Σαν ζωντανός νεκρός τον έβλεπα να παίρνει τα τελευταία του πράγματα, κάθε μέρα και πιο λίγα, κάθε μέρα έφευγε και πιο πολύ.

Καὶ τώρα ποὺ θὰ κρατηθῶ, ποὺ θὰ σταθῶ, ποὺ θἄμπω,
ποὺ ἀπόμεινα ξερὸ δεντρὶ σὲ χιονισμένο κάμπο;
(Γ. Ριτσος - Επιταφιος)

Έφευγε κάθε μέρα, κάθε μέρα ανάπνεα και πιο λίγο. Φώναζα του Χάρου να ‘ρθει να με πάρει κι’ αυτός με κορόιδευε αφήνοντας με να ζήσω, να νιώθω με την ώρα έναν θάνατο να παίρνει το κορμί μου και να το μαστιγώνει αφήνοντας το σαν τιμωρία να ζήσει για υποφέρει ακόμα πιο πολύ. Έφευγε ο Σσιατς κι’ έφευγε μαζί του κι’ η τελευταία μου ελπίδα. Γιατί πάλεψα τόσα χρόνια; Γιατί με άφησα κάπου στον δρόμο μόνο δίνοντας του όλη μου την δύναμη; Για να με αφήσει μόνο, ξεροκλαδο στην ερημιά;
Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό; Πως μπόρεσε να πει ότι σταμάτησε να με αγαπά; Πως; Πως; Πως;

Μ᾿ ὅλα μου τὰ δάκρυα
Καὶ μὲ τὸ αἷμα μου ὅλο
Τοῦ ἔχτισα τὰ θέμελα,
Τοῦ σκέπασα τὸ θόλο

Κι ἂ φοβᾶσαι, ἀγάπη μου,
Νὰ μένῃς μοναχό σου,
Κάλεσε καὶ κράτησε
Μέσα στ᾿ ἀρχοντικό σου

Ὅλα τὰ ἐρωτόπλαστα
Καθὼς ἐσὺ βλάσταρια
Π᾿ ἄνθισαν κι ἀπόσβυσαν,
Μιᾶς χρυσαυγῆς καμάρια!
….
Γύρ᾿ ἐδῶ κι ἀκούμπησε
Καὶ μένε κι ὅλο μένε
Σιγαλὸς κι ἀσάλευτος,
Ὦ πολυαγαπημένε!

Ἂχ καὶ νἄταν νἄνοιωθα
Στὸ μάγουλό μου ἐπάνω
Τἁπαλό σου μάγουλον
Ὅσο ποὺ νὰ πεθάνω!
…
Ἄφκιαστο κι ἀστόλιστο
τοῦ Χάρου δὲ σὲ δίνω.
Στάσου μὲ τ᾿ ἀνθόνερο
τὴν ὄψη σου νὰ πλύνω.

Τὸ χρυσὸ τὸ χτένισμα
μὲ τὰ χρυσὰ τὰ χτένια,
πάρτε ἀπ᾿ τὴ μανούλα σας
μαλλάκια μεταξένια.

Μήπως καὶ τοῦ Χάροντα
καθὼς θὰ σὲ κυττάξει,
τοῦ φανεῖς ἀχάϊδευτο
καὶ σὲ παραπετάξει!
(Κ. Παλαμας - Ο Ταφος)

Γοργόνες και Μάγκες (2)

2009-08-11T10:32:00.003+02:00

Αντιλήφτηκα ότι η Γριά και η Γιολα ήταν εξαφανισμένες. Και κάτι μου έλεγε, το ένστικτο μου μάλλον, ότι ήξερα που θα τις έβρισκα. Πρόσω ολοταχώς για το νταρκ ρουμ. Για τους αδαης: νταρκ ρουμ ίσον δωμάτιο που λαμβάνει χώρα ξέσκισμα σε όλες τις παραλλαγές, χωρίς την υποστήριξη παντός είδους λαμπτήρα, με αλλά λόγια, η κυριολεκτική έκδοση του γαματε γιατί χανόμαστε.

Ανοίγω την πόρτα μπαίνω μέσα και παίρνω θέση με την πλάτη σ’ έναν τοίχο.
Μόλις συνήθισαν τα μάτια μου είδα τις δικές μου στον απέναντι τοίχο σε σχηματισμό Γιώτα Γάμμα,Γιώτα η Γιολα Γαμμα η Γριά. Αυτό ήταν το πτυχωμένο δόλωμα: καθώς αυτές οι δυο συνουσιάζονταν έπεφταν όλοι και «όλες» οι υπόλοιπες σαν τις μύγες πάνω στο μελί. Σε χρόνο κλάσματος είχε δημιουργηθεί στον απέναντι τοίχο και γωνία μια ατελείωτη αλλαξοκωλια αλυσιδωτής φύσεως που κανένας δεν ήξερε που ήταν το μπροστά και που το πίσω. Χαμογέλασα διασκεδάζοντας την εικόνα και βγήκα να συνεχίσω τον χορό μου. Δεν είναι ότι δεν είμαι οπαδός του νταρκ ρουμ αλλά αυτό ήταν πολύ ερασιτεχνικής δομής για έναν Γκρηκστορης.

Εν τω μεταξύ το κλαμπ ήταν γεμάτο από νιάτα κι’ ομορφιά που κουνιόταν στους ρυθμούς μιας φανταστικής μουσικής. Μετά από δέκα μήνες στην Γερμανία με την ανιαρή κωλομουσικη τους ήταν χάρμα αυτιών οι ρυθμοί που έβγαιναν από την δεξιότητα ενός μεσογειακού ντι τζει.

Μπήκα και βγήκα στο νταρκ ρουμ αρκετές φορές. Οι δικές μου εκεί ανένδοτες, εξυπηρετούσαν ΟΤΙ έμπαινε μέσα στο δωμάτιο. Αν καμιά φορά γίνει το άθλημα ολυμπιακό θα έχουμε σίγουρα το χρυσό στην τσέπη.
Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα του νταρκ ρουμ και μπήκαν μέσα τρεις μούντζες με μια λελλε. Αυτό ήταν ανήκουστο. Δεν έγινε στα χρονικά της γκέι ζωής μου. Έλεγε η μια στην άλλη:

- Κόρη έλα μέσα να δεις
- Ρα μα εν θωρώ τίποτε
- Κόρη περίμενε τζιαι εννα δεις

Ευτυχώς που ήταν εκεί η Γιολα να σώσει την κατάσταση. Όπως μπαλαμουτιαζοταν με την Γριά, τραβιέται, βγάζει το προφυλακτικό και εξαναγκάζει τον φουντωμένο αντρισμό του στην χούφτα μιας μούντζας:

- Ααααααα
- Σκάσε και παρτον
- Παναια μου ηνταμπον εν τούτο;
- Ήθελες νταρκ ρουμ; Πατρόν και άρχισε να παίζεις.

Ποτέ εξαφανίστηκαν οι μούντζες από το νταρκ ρουμ δεν κατάλαβα. Αυτό ήταν! Μια νύχτα σε γκέι κλαμπ στην Κύπρο. Αλλόκοτη βραδιά, διαφορετική, σε καμιά σχέση τις γκέι βραδιές του εξωτερικού, αλλά για μένα που λείπω ήταν φανταστικά. Διασκέδασα με την ψυχή μου. Αλλά ποτέ νταρκ ρουμ. Δασουδι και παλι δασουδι. Τέλος!

Γοργόνες και Μάγκες (1)

2009-08-10T22:34:00.003+02:00

Μια φορά τον χρόνο, και το εννοώ δηλαδή, μια φορά το χρόνο, αποφασίζω κι’ εγώ όταν είμαι στο νησί της Αφροδίτης να βγω έξω με την κλασσική έννοια και να πάω σε κλαμπ.

Ναι, πως έλεγα παλιότερα «θέλω να πάω στα μπουζούκια», έτσι λέω κι’ εγώ κάθε καλοκαίρι ότι θέλω να πάω στο μεγαλύτερο γκέι κλαμπ που προσφέρει το νησί του έρωτα. Και αυτό είναι επίσης αλήθεια: κάνουμε εμείς οι γκέι τα πάντα να διατηρήσουμε την φήμη του νησιού ως ερωτικού, γιατί τέτοιο ξέσκισμα που γίνεται από εμάς σε θάμνους, παράλιες, δασουδια, Γούαιτ ροκς και ανεπίσημες νιουντ μπιτσες δεν το κάνει άλλη παράταξη της κοινωνικοσεξουλικης ζωής του εικοστού πρώτου αιώνα.

Αν υπάρχει όντως μια και μοναδική ευκαιρία να σωθεί και αναζωογονηθεί ο τουρισμός του νησιού ο όποιος κάθε χρόνο πνέει και λιγότερα λοίσθια είναι να αρχίσει να εργοδοτήσει εμάς του γκέι που έχουμε και λίγο νιονιό (γιατί έχουμε και πολλές τρελές ανάμεσα μας που δεν…) να οργανώσουμε μια υποδομή για γκέι τουρισμό και τότε να δείτε πόσοι θα χεστουν στο χρήμα. Αλλά ο κύπριος είναι άξιος να πεθάνει για τα ηθικά του ιδανικά παρά να αφήσει εμάς του γκέι να κυβερνήσουμε ενός τόσου ζωτικού παράγοντα όπως είναι ο τουρισμός. Το παράξενο είναι ότι αυτά ηθικά ιδανικά ξεχνιούνται με την δύση του Ήλιου και όλοι επιδίδονται στον σατιρισμό. Αθάνατε Διόνυσε, αθάνατε Πλάτωνα , όλοι στο αίμα μας είστε. Λοιπόν παρεκτράπηκα της πορείας μου αλλού ήθελα να καταλήξω.

Χθες το βράδυ ανέβηκα σε μια Μερσεντές κουπέ και συνοδεία της Γριάς και της Γιολας (πρώην Γιώργου στην προηγούμενη ανάρτηση), εξοπλισμένοι με ποππερς, προφυλακτικά, ζελέ ολίσθησης και Σιαλις (η καλύτερη έκδοση του Βιαγκρα – για όσους έχετε απορία τι είναι το ποππερς, ρωτήστε έναν γκέι φίλο σας, όλοι έχετε πια έναν γκέι φίλο, η έμενα), ντυμένοι μόνο με τα απαραίτητα, δηλαδή βερμούδες χωρίς σώβρακο από μέσα και αμάνικα μπλουζάκια για προβάλλονται καλυτέρα οι μυς του άνω σώματος και να δημιουργείται η εύλογη υποψία ύπαρξης φετών στην κοιλιακή χωρά και αφού πριν έγιναν οι ανάλογες προετοιμασίες με αλλά λόγια υδραυλική εκκαθάριση του κατωτέρου πεπτικού και εξωστικού συστήματος, πήραμε τον δρόμο της ανατολής με σκοπό ένα γκέι κλαμπ.

Φτάσαμε σαράντα λεπτά αργότερα. Κατεβήκαμε στο κλαμπ υπόγειο και τεράστιο και αφήσαμε την νύχτα και τον χρόνο να κυριαρχήσουν τις επόμενες ώρες.

Ο γκέι κλαμπ πληθυσμός δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητος, αντιθέτως είχα την εντύπωση ότι βρισκόμουν σε επίδειξη μόδας στην πασαρέλα. Από ποτέ ο Κύπριος έγινε φασιον βικτιμ; Αυτή βέβαια είναι άτοπη ερώτηση γιατί μετά από δεύτερη αστραπιαία σκέψη είμαστε ανεκαθεν φασιον βικτιμς. Αυτό είναι κι’ ένα από τα οπτικά μας καλά εδώ: ότι ο κόσμος ακόμα και για τον μπακάλη ντύνεται στα είκοσι τέσσερα του. Αλλά εδώ μιλάμε για ακόμα ένα επίπεδο πιο πάνω, ότι ο γκέι κόσμος έχει ξεσκίσει άπαντες στην καλλιέργεια της εμφάνισης του. Μαλλί καραμπινάτο, ξεμασχαλα μπλουζάκια που πρόδιδαν καβλιαρικες σωματαρες, παπούτσι σικ τελευταία προσταγή των σχεδιαστών μόδας και αξεσουάρ απ’ την κάρφη ως τα νύχια. Ισα ισα που ήμουν ένα μέρος του συνόλου. Σχεδόν ένιωσα επαρχιώτης. Αλλά μόνο σχεδόν.

Καταλήξαμε σ’ ένα μπαρ στο τέλος του τεράστιου χώρου. Υπήρχαν συνολικά δυο μπας και τα δυο γεμάτα. Σταθήκαμε στο μπαράκι του βάθους, παραγγέλλαμε κάτι βότκες και άρχισα να κουνιέμαι στους ρυθμούς της μουσικής.

Παρακολουθούσα συνάμα τους θαμώνες. Διπλά ένας αμίλητος κουλατος. Γυμνασμένος υπερβολικά, με στενό μπλουζάκι που έκλεινε ασφυκτικά τους φουσκωμένους του μυς, με αλυσιδωτό σταυρό να περικλείει και να κρέμεται από τον λαιμό του μέχρι λίγο πιο κάτω απ’ το στήθος, στενό τζίν σκισμένο στα γόνατα, άσπρες σαγιονάρες. Το πρόσωπο του νεανικό, αρρενωπό, αξύριστο, να κυβερνιέται από τα δυο σμαραγδένια του μάτια, με βλέμμα αυστηρό και βλοσυρό. Κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, δεν έδινε ένα χαμόγελο σε κανέναν και κουνιόταν διακριτικά καθώς ακουμπούσε στο μπαρ με τον ρυθμό της μουσικής. Έμεινα να τον παρακολουθώ, όπως και όλοι οι θαμώνες γύρω μου. Ηταν Ο άντρας! Γύρισα και είπα σ’ έναν γνωστό:
- Αυτό το βλοσυρό του βλέμμα με πεθαίνει!
- Και τι να το κάνεις χρυσό μου; Μου απάντησε ο γνωστός. Έτσι κι’ αλλιώς με την πλάτη σου γυρισμένη θα τον παίρνεις.

Κόκκαλο ο Γκρηκστορης.

Δεν μου έμεινε λαιμός κοιτάζοντας τους υπόλοιπους θεούς του κλαμπ. Ξαφνικά συνειδητοποίησα: όπως παντού υπήρχαν και εδώ δυο κατηγορίες γκέι. Οι όμορφοι, οι ελκυστικοί, οι κου, οι όταν δεν εκφράζονται αρρενωποί. Και υπήρχαν και οι λουλές.
Αλλά και οι δυο είχαν ένα κοινό: ήταν μουρηδες. Τι μούτρο ήταν αυτό Χριστέ μου; Πήγαιναν πάνω κάτω σε κυνήγι θησαυρού, χόρευαν μα όλοι ήταν μουτρωμένοι, χωρίς καμμια έκφραση ευθυμίας η διασκέδασης, μόνο αυστηρά πρόσωπα, ανέκφραστα. Μύγα τους τσίμπησε; Κάποιος κάποτε θα τους είπε ότι με το να μην εκφράζονται, με το να κυκλοφορούν μουτρωμένοι και μουρηδες είναι κουλ, τους προσδίδει περισσότερες πιθανότητες ευκαιριών παρά να είναι φυσικά και απλά ο εαυτός τους. Ε και καλά ρε παιδιά και που μένει η αυθεντική σημασία της λέξης γκέι; Που την ξεχάσαμε αυτή την πτυχή; Το μούτρο που κυκλοφορούσε δεν είχε περιγραφή. Όμορφο μούτρο μεν, μουρικο δε. Και να θέλεις να το κυνηγήσεις και να το κατακτήσεις με το να το δεις σε ξενερώνει. Τι να πάω να κυνηγήσω; Την κηδεία; Να μου βγει σε τι; Σε καινούργιο ξέσπασμα κατάθλιψης; Άσε δεν θα πάρω. Αυτή ήταν η συνομοταξία των μαγκών, των μάτσο, τρομάρα τους.

Παρακάτω ξεχώριζε μια άλλη ομάδα, δεν ξέρω ποια απ’ τις δυο ήταν χειρότερη. Αυτή έβγαζε κάτι τσιριχτές με το παραμικρό, υπερβολικά κουνιστές και συνεχεία με το κινητό στο χέρι, σαν να διαπραγματεύονταν τις μετοχές τους στα ΧΑΚ. Χριστός πια, έλεος. Αυτές ήταν οι γοργόνες. Μαζί τους και μια μειονότητα μούντζων (από τα καλιαρντα, μούντζα ίσον γυναίκα η είδος γυναικάς). Είμαι ευέλικτος, είμαι ανεκτικός, αυτό έλειπε να μην είμαι κιόλας, αλλά τι γύρευαν οι μούντζες παρακαλώ σ’ ένα κατ’ εξοχήν γκέι μπαρ; Όλες οι μούντζες ήταν χοντρές και άξεστες, τι καντεμιά κι’ αυτή; Εμείς να έχουμε ξετρελαθεί στα γυμναστήρια, αισθητικούς, κρέμες ημέρας, νύχτας, φυσικές κρέμες, αερόμπικ κοκ, και οι μούντζες χοντρές, ακαλαίσθητες, άγουστες και τον κακό τους τον καιρό. Ε αισιχτηρ δεν φτάνει που έρχονται σ’ ένα κατ’ εξοχήν γκέι μπαρ, ένα φεης κοντρόλ δεν έχει; Δεν υπάρχει Θεός;

9 ½ Μήνες (1)

2009-08-07T00:24:00.005+02:00

Ο τόπος εξιλέωσης μου είναι πεπρωμενικως η Κύπρος. Δεν εξηγείται διαφορετικά γιατί κάθε χρόνο κάνω εδώ την κάθαρση μου. Αυτό το κεφάλαιο το ανέβαλλα σκόπιμα. Στις 9 ½ μέρες δεν ήθελα να το γράψω γιατί θα ήταν γελοίο. Στις 9 ½ εβδομάδες θα ήταν καλό σαν παρωδία του έργου αλλά ήταν πολύ νωρίς. Τώρα στους 9 ½ μήνες είναι, νιώθω, ο κατάλληλος καιρός. Υπάρχουν πολλές αρχές που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω. Και επειδή την χολιγουντιανή ντίβα την έχω καλά μέσα στο αίμα μου, ακριβώς σαν την Γκλορια Σουανσον στην Λεωφόρο της Δύσεως, θα διαλέξω ίσως την πιο μπανάλ, την πιο πεζή αλλά και την πιο δραματική της εκδοχή: Θα συνεχίσω την διήγηση μου από εκεί που την άφησα τον περασμένο Οκτάωρη και θα φτάσω ίσως αργά και όμορφα, ίσως βιαστικά και πιο πεζά στο σήμερα…

Η Περσεφόνη είχε ξαναμπεί το Σαββατοκύριακο της επιστροφής μου ξανά και χωρίς εξωτερικό αναγκασμό αλλά εκούσια στον Άδη της κι’ εγώ την ακολούθησα, τον Σσιατς δηλαδή, χωρίς να έχω καμιά άλλη εμφανή επιλογή, και γραφώ εμφανή, γιατί όσο δύσκολο και ανιδιοτελές είναι να παραδεκτό ότι επιλογές πάντα υπάρχουν, τότε μου έλειπε το ψυχικό σθένος να τις ανακαλύψω.

Άρχισα και του έδινα τα χάπια του μετρημένα και σωστά. Ποσό θα κρατούσε; Μια μέρα; Δυο μέρες; Άντε τρεις. Για τον Σσιατς μιλάμε τώρα κι’ όχι για τον Μαχάτμα Γκάντι. Οι πρώτες τρεις μέρες ήταν κατά μεγάλη μου έκπληξη θετικές. Τις περνούσα απ’ το μυαλό μου με μεγάλη καχυποψία. Τρεις μέρες στον Παράδεισο. Ποιος Θεός απ’ τον Όλυμπο έδειξε συμπόνια για μένα τον άμοιρο; Το «χειρότερο» ήταν ότι δεν σταμάτησε εκεί το άγγιγμα των θεών: και η τέταρτη μέρα ήταν πολύ καλή, και η πέμπτη και οι υπόλοιπες που ακολούθησαν. Έχοντας όμως σαν γνώμονα το παρελθόν, είπα να συγκρατηθώ, πριν περάσουν οι τρεις εβδομάδες ή ο μήνας να μην χαρώ ενδεικτικά, φοβού τους Δαναούς, στην συγκεκριμένη περίπτωση οι Δαναοί ήταν οι κρυφές και ακούραστες δυνάμεις των εθιστικών στοιχείων στο σώμα του Σσιατς. Άρα ανάμενα στο ακουστικό μου. Πέρασαν 9 ½ μέρες. Συμβολικός αριθμός. Πέρασαν οι δυο εβδομάδες: Πάλι σταθμός σύμβολο. Και μπήκαμε και βγήκαμε κι’ από την τρίτη εβδομάδα. Χρονική στιγμή σύμβολο στη ιστορία μας γιατί τρεις εβδομάδες έκανε και τον χρόνο που πέρασε εξαναγκασμένος να κάνει αποτοξίνωση με συγκεκριμένα χάπια. Τότε ήταν μια μεταλλαγμένη προσωπικότητα: Είχε όλα τα χαρακτηριστικά που δημιουργήθηκαν από τον εθισμό στο αλκοόλ και τα βαρβιτουρικά τόσο στην συμπεριφορά όσο και στην εμφάνιση, αλλά αποτοξίνωση δεν είδαμε.

Αυτή την φορά, μετά από εξακόσιες τριάντα πέντε μέρες Γολγοθά, ζωής στον Άδη, περιπλάνησης σ’ έναν ατελείωτο αχανές λαβύρινθο της αβυσσώδης ψυχής μας, ήταν στ’ αλήθεια διαφορετικός: Ο Σσιατς ήταν για τέσσερις ολόκληρες εβδομάδες στεγνός, καθαρός και σταθερός, χωρίς σημάδια υποτροπής, χωρίς στερητικά σύνδρομα, χωρίς σημάδια για ύποπτη συμπεριφορά. Δεν ήξερα πώς να εκφράσω την άπλετη χαρά μου, την απερίγραπτη μου χαρά: τον έβλεπα να ανασταίνεται και κέρδιζα μαζί του κι’ εγώ καινούργια ζωή, ανάπνεα καινούργιο οξυγόνο, γεννιόμουν μαζί του κάθε μέρα ξανά. Ήταν απερίγραπτα απίστευτο.

Και συνάμα της αναγέννησης του γινόταν ένας Σσιατς που είχα πια καιρό θάψει στα αζήτητα: γλυκός, άτσαλα τρυφερός, γεμάτος στοργή, άρχιζε να με φροντίζει στην καθημερινότητα μου με το να μαγειρεύει κάποιες φορές φαγητό, άλλες να βγαίνουμε έξω, κι’ εγώ να τον παρακολουθώ να γεννιέται κι’ αυτός ξανά, κάθε μέρα και πιο πολύ και να χαίρομαι ειλικρινά αλλά όχι αχαλίνωτα, γιατί ποτέ δεν ήξερα το τι θα ξημερώσει. Απολάμβανα όμως χαλαρά έναν άνθρωπο που είχα ξεγράψει εδώ και χρόνια. Δεν ήταν πια σημαντικό ότι δεν είχαμε ποτέ σεξ ο ένας με τον άλλο, και ποιος νοιάστηκε γι’ αυτά τα παροδικά που ούτος η άλλως σε μας του γκέι ήταν και δεν ήταν παράγοντες μακροπρόθεσμης σχέσης.

Δεν ήταν σημαντικό που δεν είχαμε κοινά γούστα, κοινές επιφανειακές απόλαυσης, που ένας έλεγε μέρα κι’ ο άλλος νύχτα, που ένας πήγαινε δεξιά κι’ ο άλλος αριστερά, που είχαμε διαφορετική αίσθηση της καθαριότητας και του συγυρίσματος, της διακόσμησης και της ανατροφής και της περιποίησης του σκύλου, που με λίγα λόγια δεν είχαμε τίποτε μα τίποτε κοινό. Το σημαντικό ήταν ότι ο Σσιατς μου επέστρεψε στους ζωντανούς, ότι η ψυχοσυναισθηματική μας ανεξήγητη σύνδεση κρατήθηκε σιδερένια και ότι στάθηκα εκεί προσπαθώντας να τον σώσω έστω κι’ την υστάτη βουτιά στα τάρταρα. Όλα έδειχναν ότι η προσπάθεια μου έτυχε. Ο Σσιατς ήταν ξανά ανάμεσα στους ζωντανούς και κάθε μέρα πιο δυνατός, κάθε μέρα μου έδειχνε με τον γερμανικό του τρόπο ακόμα περισσότερη αγάπη και αφοσίωση και έτσι άρχισε η ψυχούλα μου να κατεβαίνει στους κανονικούς της ρυθμούς, μετά από εξακόσιες τριάντα πέντε μέρες πορείας σ’ έναν άγνωστο κόσμο.

Μαραθώνιος Διαδρομή… (3) Γεύση Εφηβείας

2009-08-05T23:38:00.002+02:00

Έφυγε με την BMW του και λίγο μετά κτύπησε το τηλέφωνο… «άγγελε μου» άκουσα την φωνή του να μου λέει, «ήθελα απλά να επιβεβαιώσω τον αριθμό σου». Φιληθήκαμε τηλεφωνικά και συνέχισε τον δρόμο του προς το σπίτι κι’ εγώ προς το μπαράκι για να καταλαγιάσω την δίψα μου.

Κατέβασα δυο μπουκάλια αεριούχο νερό και γνωρίστηκα με την μπαργούμαν που ήταν περισσότερο μπάρμαν. Στα είκοσι λεπτά, φρέσκος και ανανεωμένος ξανάφυγα για το δάσος.
Περπατούσα ήρεμα και ικανοποιημένος, βασικά δεν έψαχνα πια για τίποτε άλλο αλλά ήταν νωρίς για να πάω στο σπίτι, έτσι απολάμβανα χωρίς εξαναγκασμούς την βραδιά. Άρα άφησα την περιέργεια μου να με καθοδηγήσει ξανά στο Όρος των αναστεναγμών. Ένιωθα βασικά τελειωμένος για το βράδυ αλλά αυτή η γαμημένη η περιέργεια και το κλασσικό χαρακτηριστικό του γκέι να ψάχνει συνεχεία για ακόμα πιο καλό πήδημα, πιο μεγάλο πέος, πιο εξιταρισμένη εμπειρία, μ’ έκανε να ξεχνώ την κούραση και να συνεχίσω την αναζήτηση του επόμενου οργασμού.

Ανέβηκα στον αμμόλοφο και αντιλήφτηκα μια αγέλη από ύαινες να καραδοκούν για θύμα. Προχώρησα αδιάφορος γυρνώντας άσκοπα μέχρι που αντιλήφτηκα δυο νεαρά ημίγυμνα κορμιά στον κορμό κάποιου δέντρου. Γύρισαν και οι δυο και με κοίταξαν όσο καλά μπορούσαν κάτω απ’ το ημίφως του μισοφέγγαρου.

Προχώρησα παρακάτω σ’ έναν άλλο κορμό και στάθηκα εκεί, μαρκάροντας την περιοχή μου σαν σκύλος που έχει κατουρήσει στον κορμό του.
Το ένα από τα δυο ημίγυμνα κορμιά εγκατέλειψε τον κορμό του και ήρθε προς το μέρος μου. Στάθηκε σχεδόν δίπλα μου και με έβλεπε επίμονα στα μάτια. Τον έβλεπα κι’ εγώ, δεν μπορούσα να αντιληφτώ αν ήταν αξιόλογη εμφάνιση η όχι. Ήταν μόνο μ’ ένα μαγιό, κατά τα αλλά γυμνός, χωρίς παπούτσια. Φαινόταν πολύ νέος, δεν μπορούσα όμως να προσδιορίσω την ηλικία του παρά μόνο συν πλην δέκα χρόνια… Ακριβέστατος υπολογισμός…

Τον έβλεπα με έβλεπε τον έβλεπα με έβλεπε. Ξεματιαστήκαμε. Ήρθαν κι’ άλλα όρνεα στον περίγυρο κι’ ένιωθα τα σάλια τους να μας πνιγούν νοερά. Ξαφνικά ο μαγιωμενος έπεσε στα γόνατα μου άνοιξε την στρατιωτική βερμούδα που φορούσα και άρχισε εργολαβία. Δεν ήμουν βέβαιος να έπρεπε να ενθουσιαστώ η να βαρεθώ άλλα τον άφησα να συνεχίσει, ήμουν περίεργος κατά ποσό θα με άναβε. Και άρχισε παράλληλα να χρησιμοποιεί τα χεριά του. Το κονσέρτο συνεχίστηκε για αρκετή ώρα, οι υπόλοιποι μαζεύτηκαν πιο κοντά, ο κλοιός στένευε, το ακροατήριο πλήθαινε κι’ ο ημίγυμνος συνέχιζε ένα έργο πλήρους επαγγελματισμού, τόσου που ακόμα κι’ ο Γκρήκστορης έμεινε άναυδος.

Τον διέκοψα και του έκανα νόημα να πάμε σ’ ένα πιο απομονωμένο σημείο. Φτάνοντας επιτέλους μόνοι μας σε ένα σκοτεινό κι’ απομονωμένο μέρος του δάσους των αισθήσεων, συνέχισε ένα έργο που μόνο πρύτανης πανεπιστημίου μπορούσε να διεκπεραιώσει.. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες να μην ανακατευτούν τα στομάχια των συντηρηκλων.

Καταφέρνοντας να με ανάψει και τελειώνοντας ένα φανταστικό δρόμο αισθήσεων και με έσπρωξε να τον ρωτήσω την ηλικία του. Και μου την είπε. Και με έλουσε κρύος ιδρώτας. Δεν είχε ακόμα τελειώσει την εφηβεία του. Του έβγαλα καπέλο για τις ικανότητες του.
Και μου απάντησε απλά και κουλ ότι είναι στην πιάτσα από τα δεκατρία του….

Κοκκαλο ο Γκρήκστορης. Στήλη άλατος. Μου έδωσε από μόνος το τηλέφωνο του. Τον αποχαιρέτησα μ’ ένα θερμό φιλί στην γλώσσα με το σκουλαρίκι και κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητο. Ήμουν ένα ενθουσιασμένο, πολυπηδημενο πτώμα. Άλλα ο μαραθώνιος μου δεν έλεγε ακόμα να τελειώσει.

Μαραθώνιος Διαδρομή…(2) Η διάμετρος του Φιγκαρό

2009-08-02T09:47:00.005+02:00

Έφυγε σχεδόν τρέχοντας κι’ εγώ τον ακολούθησα, δηλαδή ακολούθησα απλά την ίδια κατεύθυνση πολύ νωχελικά, λίγο ιδρωμένος και κορακιασμένος απ’ την δίψα. Ήθελα να πάω στο απέναντι μπαράκι, το Surf and Sun να πιω και κάτσω λίγο μόνος να παρακολουθήσω τον κόσμο στο πήγαινε έλα.

Έρχονταν διάφοροι μα δεν τους έδινα σημασία, ήθελα απλά κάπου να κάτσω. Καλό το πρώτο τεκνό που μπαλαμουτιάστηκα αλλά τώρα ήθελα μια κάποια ησυχία. Φτάνοντας στον χώρο στάθμευσης κοντοστάθηκα για λίγο προσπαθώντας να αποφασίσω τι θα κάνω με το υπόλοιπο βράδυ. Όπως σκεφτόμουν όρθιος και ιδρωμένος ήρθε προς έμενα: κι’ αυτός νεαρός, με κοντό παντελονάκι, μαλλί βαμμένο ανταύγειες ξανθό, αμάνικο μαύρο μπλουζάκι και φάτσα κυπριακή και γαμάτη. Με είδε και είδε ότι τον είδα και στάθηκε αμέσως δίπλα μου. Ήταν κούκλος τώρα που τον έβλεπα από κοντά.

- Τι γίνετε;
- Βράζει και χύνεται, τι να γίνετε ρε φίλε; Καλά, μια χαρά εσύ;
- Καλά λέμε. Θες να πάμε παρακάτω μόνοι μας;
- Και μετά;
- Μετά φίλε μου ότι ήθελε προκύψει. Ότι θες εσύ κι’ η ψυχή σου.

Κόκκαλο ο Γκρήκστορης. Δεν είχα ξαναζήσει τέτοια ευθύτητα. Κατ’ ευθείαν στο ψητό ο μικρός και μάλιστα χωρίς περιστροφές. Φανταστικό. Προχωρήσαμε μαζί και με έβλεπε συνέχεια.

- Είσαι παίδαρος, μου είπε
- Μα ποιός εγώ;
- Ε ναι ρε εσύ
- Μα είσαι καλά; Βλέπεις καλά τέτοια ώρα;
- Γιατί; Μιλάμε μόλις σε είδα είπα ότι θέλω να σε πάρω απόψε αλλιώς δεν θα έβρισκα ησυχία.

Φοινικιά ο Γκρήκστορης. Δεκάμετρη!

- Κι’ εσύ είσαι πολύ σεξουαλικός. Με ερεθίζεις αφάνταστα
- Εμείς οι δυο θα περάσουμε πολύ καλά αγόρι μου.

Πως πεθαίνω όταν μου μιλούν έτσι. Λιώνω, γίνομαι ένα με το έδαφος. Καθ’ οδών μιλήσαμε λίγο τα κλασσικά, το πόθεν εσχες. Μου έμεινε στο θυμητικό ότι ήταν κομμωτής κι’ αυτό γιατί δεν ξέρω πολλούς κομμωτές που να’ ναι στρέητ λούκιν αλλά γκέι εξαιρούμενου του Σσιάτς.

Φτάσαμε σ’ έναν κορμό με έναν προβολέα του παρακειμένου ξενοδοχείου να δημιουργεί σκιές και να μας κρύβει. Δεν πρόλαβα να προσανατολιστώ είχε χώσει το πρόσωπο του στο δικό μου και ανάπνεε για μένα. Με φιλούσε παθιασμένα, σαν άνθρωπος που ψάχνει για οξυγόνο. Παράλυσα.

- Γυμνάζεσαι; Με ρώτησε
- Λίγο
- Τι λίγο ρε κούκλε; Αυτή είναι σωματάρα, κοίτα στήθος που έχεις.

Τι έγραψα πιο πάνω; Φοινικια; Να ξεχαστεί. Βρισκόμουν σε πτήση στα δέκα χιλιάδες μέτρα, αχαλίνωτο το εγώ πια του Γκρήκστορης.

- Μόλις σε είδα είπα αυτός ο άντρας είναι ο τύπος μου.

Δεν με άφησε να πω τίποτε, συνέχισε να με ρουφά. Εγώ στο παραλήρημα, τον άφησα να κυβερνά.

Όπως με φιλούσε άγρια και αχαλίνωτα κατέβασε το παντελονάκι και απελευθέρωσε μια τερατογένεση σε σχήμα μπανάνας που είχε καλλιεργηθεί με μεταλλαγμένα γονίδια και με διάμετρο που έκανε την χούφτα μου να μην κλείνει. Ξανά κόκκαλο ο Γκρήκστορης. Όχι μόνο κόκκαλο αλλά και συνεπαρμένος που βρήκε έναν απρόσμενο παράδεισο, μια τελειότητα, ένα όνειρο να τον περιμένει.

- Όλος δικός σου φιλέ μου. Για σένα και για κανέναν άλλο.

Πως λιώνω όταν ακούω κάτι τέτοια. Έκανα την γνωριμία μου μαζί του και άκουγα τον άλλο να αναστενάζει λέγοντας:

- Σπάνια βρίσκω άντρακλες που ξέρουν πώς να τον χειριστούν

Για μένα μιλούσε; Παιδί μου εγώ για σένα να γίνω χαλί να με πατάς όλη μέρα… εγώ για σένα θα πάθω έρωτα, έτσι δεν τραγουδούσε η Αλεξίου;

Συνέχισα μια παρατεταμένη σε βάθος γνωριμία με τον εκρηκτικό του αντρισμό. Μπορεί να πάθαινα λαρυγγίτιδα αλλά χαλάλι. Το παιγνίδι συνεχίστηκε με τον Γκρήκστορης να κινείται πάνω κάτω και να ικανοποιεί τον Φιγκαρό εναλλάξ σε στόμα και σκέλια. Ο Φιγκαρό βρισκόταν σε Νιρβάνα. Με άρπαξε άγρια με τα χεριά του, άγγιζε τους μυς του κορμιού μου αρπακτικά, τους τραβούσε με άγριο πάθος και δεν ήξερε που να αρχίσει και τι να τελειώσει. Ο Γκρήκστορης το ίδιο. Ήταν Χάι. Δεν πήρα ποτέ ναρκωτικά αλλά αν η επίδραση τους είναι ακριβώς αυτή καταλαβαίνω τους ναρκομανής του κόσμου τούτου, δεν εγκρίνω βέβαια.
Μετά από αρκετή ώρα μάχης με την υλη των κορμιών μας μου είπε το εξής:

- Είμαι ενενηνταεννια τα εκατό παθητικός και θέλω σχεδόν αποκλειστικά να με παίρνουν, αλλά φίλε μου εγώ εσένα θέλω να σε πάρω, να μπω μέσα σου και να σε κάνω δικό μου.

- Άντε κάντο, τι το σκέφτεσαι;

Με γύρισε απότομα στο κορμό του δέντρου και με κατάκτησε με μια πρωτόγνωρη αγριάδα. Τον δέχτηκα σαν να ήμουν φτιαγμένος μόνο γι’ αυτόν. Ενωθήκαμε σ’ έναν ρυθμικό χορό που κράτησε ώρα και δεν θέλαμε να σταματήσει για τίποτε στον κόσμο. Η έκρηξη ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα καθώς τα χείλη μας κόλλησαν ρουφώντας ο ένας το πάθος του άλλου.

Μετά την έκρηξη ακλούθησε το αμοιβαίο γέλιο. Με έβλεπε στα μάτια και έλαμπε, τον έβλεπα στα μάτια και ήμουν γεμάτος ευγνωμοσύνη. Προχωρήσαμε μαζί στο αυτοκίνητο του.

Σταματούσαμε, ανταλλάσσαμε φιλιά και προχωρούσαμε. Κάναμε μίση ώρα να περπατήσουμε τα τριάντα μέτρα. Μιλήσαμε αρκετά και ανταλλάξαμε τηλεφωνά. Με έβαλε στην BWM του και με πήρε στο δικό μου αυτοκίνητο. Κι’ όλη την ώρα με αποκαλούσε άγγελε μου. Και ήταν στ’ αλήθεια αυτός ο άγγελος.

Δυο πόρνες της νύχτας που ερωτεύτηκαν παροδικά η μια την άλλη.

Μαραθώνιος Διαδρομή… Εκκίνηση(1)

2009-08-01T13:06:00.003+02:00

Κάθομαι μεσημεριάτικα στην βεράντα του σχεδόν παραλιακού μου σπιτιού (καλά δέκα λεπτά με τα πόδια από το δασουδι, στρατηγική θέση), αγναντεύω την μεσόγειο μισοπνιγμενη στην υγρασία της ατμόσφαιρας που μας έχει πηδήξει και χωρίς αυτήν όμως η Κύπρος δεν θα λογιζόταν Κύπρος, νιώθοντας τις σταγόνες του ιδρώτα να κυλαν ηδονικά στο κορμί μου (το ηδονικά ήταν απλά σχήμα λόγου) και σκεπτόμουν με τρομερή και απερίγραπτη ικανοποίηση την χθεσινή νύχτα.

Επέστρεψα στις δυο το πρωί εξαντλημένος, μπήκα στο σπίτι σαν γάτα μην ξυπνήσω κανένα και κατευθύνθηκα στο μπάνιο να ξεπλύνω τα ξεραμένα υγρά που κόλλησαν πάνω μου στην πέμπτη σύμπτυξη της βραδιάς. Ο μαλακας δεν είχε τίποτε καλύτερο να κάνει από το νιώσει αφέντης και άντρακλας τελειώνοντας στο λαιμό και στο στήθος μου χωρίς προειδοποίηση (αυτό δεν είναι αλήθεια, το κατάλαβα και μπορούσα να αποτραβηχτώ, απλά δεν ξέρω γιατί δεν το έκανα). Αυτά έχει το επάγγελμα. Δεν μπορώ να προβλέπω όλες τις πιθανές καταλήξεις. Ήταν όμως και ο πέμπτος στην σειρά, είχα εξαντληθεί…

Παίρνω τα πράγματα απ’ την αρχή. Πέρασα κάποια ώρα στο ιντερνέτ και εκεί που δεν το περίμενα βρέθηκα να έχω στ’ αλήθεια πέντε ραντεβού. Γρηκστορης έχεις ρέντα. Εκμεταλλέψου το τώρα που μπορείς. Τα έκανα όμως θάλασσα με τις ώρες γιατί κάπου έχασα λογαριασμό, τελικά εκνευρίστηκα και τα ακύρωσα όλα.

Στις δέκα κατέβηκα κάτω στο συνηθισμένο μέρος. Ήμουν μονός και πάλευα να μην πέσω σε κατάθλιψη, κι’ αυτό από την μέρα που κατέβηκα στο νησί. Είμαι πια συνηθισμένος σε αυτή την διαδικασία. Πάντα θέλω κάποιες μέρες μέχρι να παραμερίσω τα γερμανικά στο πίσω μέρος του μυαλού μου και να αρχίσω να απολαμβάνω τα ντόπια και τα για μένα απλά καθημερινά του νησιού, Αυτή την φορά τραβώ όμως ζόρι (και ποτέ δεν τράβηξα;). Θα τα πω άλλη ώρα…

Περπάτησα μονός αγναντεύοντας το φεγγαροφως, την αντανάκλαση του στα κύματα, τις οπτασίες των πλοίων στο νερό και έδιωχνα σταδιακά τα γερμανικά απ’ το συνειδητό μου. Από πίσω μου άκουγα κάποια βιαστικά βήματα. Γύρισα και τον είδα να έρχεται στην κατεύθυνση μου. Πέρασε από δίπλα μου και τύλιξε το άρωμα του D&G που λούστηκε αφειδωλως. Ήταν γλυκός. Αυτό μόνο. Δεν ήταν Θεός, δεν ήταν Άδωνις, αλλά ήταν γλυκός να τον φας με το κουταλάκι. Ο Γκρηκστορης ανέλαβε δράση. Τον ακλούθησα. Περπατούσε, περπατούσε και δεν είχε τέλος, δεν γύρισε ούτε μια φορά πίσω να με προσέξει. Αν είναι δυνατόν. Χαλοου;
Συνέχισα ακάθεκτος πίσω του. Μετά από κάποια ατέλειωτα λεπτά κατέβηκε στην αμμουδιά και κοντοστάθηκε βλέποντας στην θάλασσα. Στάθηκα πίσω του σε απόσταση ασφάλειας. Κτύπησε το κινητό του και απαντώντας το άκουσα τα κυπριακά του, άρα ήταν πατριώτης. Έμεινα πίσω μέχρι να τελειώσει την συνομιλία του, την όποια άκουσα λέξη προς λέξη, καθώς προσπαθούσε να κρύψει από κάποιον που προφανώς τον ρωτούσε επίμονα που βρισκόταν, τον τόπο παραμονής του και όταν τέλειωσε συνέχισε πιο αργά τον δρόμο του. Ναι με είχε προσέξει αλλά έκανε τον αδιάφορο. Αλλά ο Γρηκστορης είναι σαν την Μαύρη Χήρα: Μόλις δει το θύμα του απλώνει τον ιστό του και δεν του φεύγει τίποτε (να θυμηθείτε μετά θάνατο να μου κάνετε ανδριάντα).

Κρύφτηκε στις φυλλωσιές των ακακιών κι’ έβλεπε ξανά την θάλασσα καθώς τον πλησίαζα από πίσω σαν πούμα, αθόρυβος κι’ έτοιμος να χιμήξει. Έμεινε εκεί σταθερός, στύλος μιλάμε. Τον πλησίασα από πίσω, έβαλα την χούφτα μου ανάμεσα στα σκέλια του και γεύτηκα παράλληλα τον λαιμό του με την αρμάρι του γεύση. Ένιωσα τα σκέλια του να φουσκώνουν σε προκλητικό όγκο και άνοιξε χωρίς πολλά πολλά την βερμούδα , απελευθέρωσε ένα εκρηκτικό και διψασμένο κορμί και με ανάγκασε να σκύψω.

Μου μιλούσε βρώμικα στ’ αγγλικά και εγώ έπαιξα το παιγνίδι του. Ήταν νεαρός και διψασμένος και οι δίψες μας ταίριαξαν απόλυτα. Το πάθος μας κράτησε δεν κράτησε μίση ώρα και ήταν ζωογόνο, γεμάτο εξισορρόπηση ορμονών. Και ήταν πάθος με τα όλα του. Τελειώνοντας με φίλησε παθητικά, με αποχαιρέτησε και έφυγε να πάει να βρει τον εραστή του.

Νεαρός, ψήλος, όμορφος, έξυπνος με επίπεδο ψάχνει…

2009-08-01T10:30:00.002+02:00

Περπατούσα με την γριά στο μονοπάτι το πονηρό και το ημιφωτισμενο. Ο χρόνος δεν περνά απ’ το δασουδι, παραμένει στάσιμος, και πέρσι έτσι καιρό εδώ ήμουν κι’ έπνιγα το δράμα μου στους θάμνους και τις αμμουδιές.
Φέτος τα ίδια. Δεν λέω αν το δράμα συνεχίζεται. Θα τα πω άλλη ώρα. Ένα είναι σίγουρο: τα δράματα είναι πολυπρόσωπα…

Ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Είχε παράστημα ο άτιμος, ήταν λεπτός, με μουσάκι γκοουτι (πως το λένε αυτό στα ελληνιστι;), πυκνό μαλλί και αντράκι. Άφησα την γριά σύξυλη και τον ακολουθησα εντελώς απροσποίητα και αδιάκριτα. Περπάτησε δήθεν αδιάφορα το δρόμο του μέχρι που έφτασε σ’ ένα κομμάτι σκοτεινό, σταμάτησε για λίγο, έκανε στροφή και ερχόταν προς την κατεύθυνση μου. Ενστικτωδώς έστριψα δεξιά το ανήφορο πάνω προς τον λόφο των περιπτύξεων. Και εντελώς, μα εντελώς τυχαία με ακλούθησε σαν να είχαμε τον ίδιο σκοπό: τον Γολγοθά του Σεξ!
Έκανε πως προχωρούσε μα κοντοστάθηκε. Εγώ προχώρησα κανονικά στον επόμενο κορμό. Πέρασε έμενα και τον κορμό και στάθηκε στον επόμενο κορμό, που ήταν λυγισμένος σαν σαιζ λονγκ και άπλωσε την κορμάρα του στην κλίση του κορμού με το ένα γόνατο λυγισμένο. Τα τριχωτά πόδια του ήταν για τα μάτια μου πολύ ερεθιστικά. Εγκατέλειψα τον κορμό μου και κατευθύνθηκα στον κορμό του, έκανα να τον περάσω μα στάθηκα πίσω του. Γύρισε αμήχανα, με κοίταξε, μόλις συνάντησε το βλέμμα μου γύρισε φοβισμένος από την άλλη. Έμεινα εκεί σταθερός, ξαναγύρισε, με κοίταξε πιο σταθερά αυτή την φορά και μου χαμογέλασε.

Του χαμογέλασα πίσω, δυο λαμπερές οδοντοστοιχίες συναντούσε η μια την άλλη. Κάτι μου ψιθύρισε, δεν κατάλαβα, το έκανα μέθοδο μου να μην μιλώ στα σκοτεινά του δασουδιου, ακολουθω την γερμανική μέθοδο: χαμογελώ, καθηλώνω το θήραμα με το βλέμμα μου και όπου το βλέπω προχωρω και το χουφτώνω ανάμεσα στα σκέλια. Οι πιθανότητες επιτυχίας της μεθόδου αιφνιδιασμού είναι σχεδόν εκατό τα εκατό. Οι άλλες συνήθως επιτυχαίνουν. Αρχίζουν συνήθως με ένα θρυλικό «νταμπο», η ένα «νταμπου κάμνεις» η ένα ακόμα πιο ξενέρωτο «είσαι καλααα;» η το χειρότερο ακόμα «τι κάμνεις εδώ;». Εδώ προσέχουμε το μίγμα διαλέκτων: τι (ουδέτερο) κάμνεις (κυπριακοκαλαμαριστικο μιξάζ) εδώ (ουδέτερο). Δηλαδή ο τύπος έχει μάλλον τατς από τα ακάμωτα. Και βασικά όλοι οι μέθοδοι είναι για κλάματα. Ενώ αν δεν λες τίποτε και προχωρήσεις με το χούφτωμα το αιφνιδιαστικό ο μέσος κύπριος πέφτει ξερός και παραδίδει τα όπλα.

Προχώρησα κι’ εγώ λοιπόν με την επιτυχημένη μου μέθοδο και τον χούφτωσα. Μου χαμογέλασε αμήχανα και δεν αντίδρασε. Ακλούθησε η στάνταρντ η ερώτηση τι κάμνω εδώ. Τι θες να κάνω ρε φιλέ εδώ και τέτοια ώρα; Απλώνω τραχανά.

Δεν άφησα όμως το επίπεδο ακόμα να πέσει. Μπήκα κατευθείαν στο ψητό για να επακολουθήσει η ερώτηση από αυτόν αν έχω δικό μου χώρο. Όχι δεν είχα δικό μου χώρο, αυτό ήταν δυστυχώς ένα μειονέκτημα όταν μένεις με μαμά και αδελφό. Να τους πάρω τον άγνωστο βραδιάτικα στο σπίτι και αν αρχίσουμε τα βογγητά δεν έλεγε. Να μην αναπτύξω το γιατί τώρα.

Δεν είχε ούτε αυτός δικό του χώρο. Καλά, δεν γνώρισα και κανέναν στο δασουδι που να έχει δικό του χερούκλα εγώ δεν έχω γιατί με έφαγαν οι Ναζί. Αυτοί αφού τόσο πολύ ποθούν τους δικούς του χώρους γιατί δεν αποκτούν έναν; Αλλά που να αφήσουμε το πλύσιμο, το σιδέρωμα, το χάιδεμα και το φαγητό της μαμάς; Δεν το κατακρίνω, κι’ εγώ έτσι θα έκανα για κάποιο διάστημα σίγουρα. Αλλά δεν θα απαιτούσα κι’ από τον μέλλον τυχόντα πηδακουλα μου να έχει δικό του χώρο. Στο κάτω κάτω έτσι θα έβγαινε το δασουδι σύνταξη. Και τι θα κάναμε χωρίς δασουδι;

Πιάσαμε την ψιλοκουβέντα με έναυσμα το θέμα του χώρου. Τον παρατηρούσα παράλληλα και μου άρεσε όλο και περισσότερο στο μισοφως του φεγγαριού. Είχα κάτι ο άτιμος, κάτι γοητευτικό, κάτι το άπιαστο που με εξίταρε. Προσπάθησα να αγγίξω τα χείλη μου στα δικά του και το απέφυγε. Φατο το μπουγελωμα Γκρηκστορης. Μου εξήγησε ότι είχε πολύ κόσμο και δεν ένιωθε άνετα. Άντε πάλι…
Και καλά ρε γαμωτο. Αφού ολοι έχετε πρόβλημα με τον πολύ κόσμο (που εγώ για να’ μια και ειλικρινής δεν τον είδα πουθενά) γιατί έρχεστε εδώ; Τι περιμένετε να βρείτε; Μοναστήρι και ασκητισμό;

- Ξέρεις δεν νιώθω άνετα εδώ με τόσους να κυκλοφορούν;
- Πουντους; (αλλά δεν το είπα δυνατά). Ναι σε καταλαβαίνω (παπαρια καταλάβαινα αλλά έπαιζα κι’ εγώ το θέατρο μου, θήραμα ήταν αυτό…)
- Ξέρεις εδώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Έχω ένα επίπεδο, ένα στάνταρντ και δεν μπορώ να πέσω απ’ αυτό και να κάνω κάτι εδω. Καλυτέρα να μην κάνω. Το παν είναι να κρατάς το επίπεδο και τις αξιώσεις στην ποιότητα.
- (Ναι και να μένεις αγάμητος) Ναι έχεις δίκαιο…

Σιωπή ιχθύος. Έβλεπε στο άπειρο του ουρανού με τα’ άστρα. Τι έψαχνε εκεί να δει; Το επίπεδο που είχε;
Έμεινα κοντά του λίγα λεπτά. Η γριά πηγαινοερχόταν ανυπόμονα γιατί είχε ήδη καταλάβει ότι δεν θα πρόεκυπτε τίποτε. Μίλησα.

- Σε αφήνω μόνο να αποφασίσεις ποσό επίπεδο και ποιότητα θέλεις για απόψε και αν θέλεις μου ξαναμιλάς αργότερα.

Και τον άφησα πλαγιαστό στον κορμό του δέντρου να αναζητά το επίπεδο του Σαρτρ στο δασουδι της Λεμεσού.
…..

Η δασκάλα

2009-07-31T09:55:00.002+02:00

Είχα κατεβάσει δυο ποτήρια Cabernet Sauvignon κρύο και ήδη ψιλοεβλεπα καλύτερα τα αστέρια στον ουρανό. Καθόμαστε στο Surf and Sun απέναντι από το δασουδι και είμαστε οι μόνοι πελάτες: εγώ κι’ η γριά. Μισή ώρα μετά κατέβηκε κι’ ο ας τον πω Γιώργο.
Αφού στανιαραμε τραβήξαμε πρόσω ολοταχώς για το Όρος της αμαρτίας η μάλλον της σωτηρίας και της εξισορρόπησης, τουτέστιν δασουδι.

Η κίνηση ήταν ελάχιστη κι’ αυτή που ήταν καλύτερα να μην ήταν. Τι γίνεται ρε γαμωτο; Αντί οι νέοι να είναι μέσα στα γυμναστήρια όλη μέρα είναι πάνω απ’ το τηγάνι της μάνας τους και οι έξη τους κοιλιακοί γίνονται σταδιακά ένας και ξεχειλωμένος.
Η γριά κι’ ο Γιώργος έφυγαν σχετικά νωρίς, εγώ έμεινα να κλείσω το μαγαζί.

Πάνω κάτω πάνω κάτω. Ναι έψαχνα μεν για σεξ αλλά δεν με πείραζε αν δεν έβρισκα και τίποτε, απολαμβάνω αυτόν τον μικρό παράδεισο τις καλοκαιρινές νύχτες της Κύπρου.
Τα μάτι μου έκοψε την σκιά του. Φορούσε καπελάκι του μπέιζμπολ (τι λόξα κι’ αυτή) είχε βγάλει το μπλουζάκι του πάνω απ’ το κεφάλι και φαινόταν σαν να φορούσε στηθόδεσμο της πλάτης (άλλη λόξα κι’ αυτή: βγαλτο χριστιανέ μου το μπλουζάκι, κρέμασε το στην μέση και δείξε μας έτσι την κορμάρα την δολοφονική. Τι το μισοβγαζεις δηλαδή; Κόπος είναι να βγει ολόκληρο; Ή μάλλον μαγκιά νάναι μισιβγαλτο;).

Τον πλησίασα, τον ερεύνησα και στεκόταν παθητικά μια μου χαζοχαμογελουσε. Ε ρε αθάνατε Κύπριε. Το αναγνώρισα με την δεύτερη ματιά που του έριξα: Ήταν η δασκάλα από πέρσι.
Πέρσι έτσι καιρό τον είχα συναντήσει για πρώτη φορά. Μου έκανε για την ηλικία του εντύπωση το σώμα του: γυμνασμένος, σφικτός, δέλτα πλάτες, μέση δακτυλίδι και θα ήταν τουλάχιστον από το πρόσωπο γύρω στα τέλη σαράντα αρχές πενήντα. Ίσως να έκανα και λάθος αλλά συνήθως δεν πέφτω έξω. Πέρσι δεν ήταν δύσκολος. Με είδε, τον είδα, έμεινε σαν άγαλμα και ανέλαβα εργολαβία. Του άνοιξα το παντελόνι, έλεγξα τα στατιστικά του στοιχεία, ενέκρινα, έπεσα στα γόνατα και ακολούθως του πρόσφερα την πόρτα του παράδεισου. Αυτό επαναλήφτηκε τουλάχιστον τρεις φορές.

Μέσα σ’ αυτό το διάστημα έπεσαν και οι δραστηριότητες ΚΥΠ. Συνάντησα τον φίλο μου τον Γιουγκοσλάβο (καλά τώρα λέγονται Σέρβοι). Αυτός δεν μου έκατσε ποτέ. Στην αρχή το πήρα προσωπικά, υπέφερα. Αργότερα έμαθα ότι του άρεσαν τα πουρά. Άρα θα το θεωρούσα προσβολή να πήγαινε μαζί μου, ήταν όμως κούκλος ο άτιμος, είχε αυτό το τσιγγάνικο πάνω του. Κι’ αυτός της ίδιας παράταξης με την δασκάλα. Πάνω στην κουβέντα τον ρώτησα για τον τύπο με το καπελάκι. Έμαθα ότι ήταν δάσκαλος, στ’ αλήθεια γύρω στα πενήντα, καλοδιατηρημένος και παντρεμενος…με γυναίκα τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια. Κάποια βράδια της εβδομάδας ξεφεύγει από τον κέρβερο του και την βγάζει στο δασουδι ψάχνοντας τεκνά σαν κι’ έμενα ή χειρότερα για να ικανοποιήσει την καταπιεσμένη, φυλακισμένη του πλευρά. Ο καθένας τα δικά του.

Κι’ ο Γιουγκο μου αυτό ηταν ακριβώς: Κι’ αυτός παντρεμένος με γένος θηλυκό, που σχεδόν κάθε βράδυ το εγκατέλειπε μόνο του στο κρεβάτι κι’ έψαχνε αναντικατάστατα του πάτερα και του παππού του να εκσπερματώσει πάνω τους. Άβυσσος η ψυχή μας και δεν υπάρχει καμιά θεωρία να την εξηγήσει.

Ψες ξαναείδα την δασκάλα. Και προψές και το πρώτο βράδυ τιμητική μόλις έφτασα στα πάτρια εδάφη. Αλλά αυτή την φορά δεν με κατάλαβε η δεσποινίς και μου το έπαιζε ντίβα. Με παραγνώρισε. Περνούσε από δίπλα μου και δεν μου έδινε σημασία. Τι; Πως το εννόησε δηλαδή αυτό; Καμιά σημασία; Δεν θα το άφηνα να περάσει απαρατήρητο με τίποτε.

Τον πλησίασα κάτω στην παράλια, τον διάκρινα από τις αντανακλάσεις των φώτων του λιμανιού στα ήρεμα νερά της θάλασσας. Στεκόταν εκεί και χαζοχαμογελουσε. Τι χαμογελάς ρε μαλακα; Κάνε κάτι, τι ήρθες να κάνεις εδώ. Συνομιλίες με τον Ταλατ; Τον άγγιξα στο στήθος, αναστέναξε, σαν την Βουγιουκλάκη στις νερόβραστες της ταινίες. Το μπλουζάκι στηθόδεσμο, το καπελάκι καπελάκι. Του άνοιξα το παντελόνι και αυτό που απελευθερώθηκε ήταν η μοναδική δικαιολογία την ανοχής μου. Επικοινώνησα μαζί του προφορικά μέχρι βάθους, μέχρι τον πυθμένα της αχαλίνωτης δίψας μου. Αλλά παράλληλα τον υποτιμούσα εντελώς. Στεκόταν εκεί αναστέναζε παθητικά και δεν έκανε τίποτα. Τον προκάλεσα να προχωρήσει.
- Μα….
- Τι μα;
- Μα…εχει κόσμο και μπορεί να μας δει…
- Καλά πέρσι δεν είχε κόσμο; Ήταν όλοι φυλακή;
- …..
- Εεεε;
- Μα….

Μανατζι και πιτατζι.
Συνέχισα αυτό που άρχισα. Τελειώνοντας είπα:

- Παρά τίποτα καλό ήταν κι’ αυτό.
- Γιατί αυτό δεν σου άρεσε;
- Όχι
- Τι εννοείς;
- Ότι είσαι άσχετος, έχε χάρη που είχα εγώ ανάγκη αλλιώς δεν σου καθόμουν
- Μα αν δεν μου άρεσες δεν θα το κάναμε ούτε κι’ αυτό
- Α καλά, να είμαι κι’ ευγνώμων. Άκου ρε φιλέ. Τι πάει να πει έχει κόσμο; Τα αλλά βράδια που ξεσκίζεσαι πριν πας να κοιμηθείς με την γυναίκα σου ο κόσμος δεν υπάρχει; Μην χεσω. Δεν μπορώ αυτές τις αδελφίστικες υποκρισίες. Αν δεν σ’ άρεσε ο κόσμος, δεν θα ερχόσουν εδώ. Άσε, εμείς δεν κάνουμε. Βρες άλλους να κάνεις τις μαλακιες σου.
Κόκκαλο η δασκάλα. Τον ευχαρίστησα κι’ έφυγα. Τον ένιωθα να με βλέπει αποσβολωμένος.

Το χάρηκα όμως!

Η ζωή στον Άδη - Η επιστροφή της Περσεφόνης (4)

2009-07-26T11:04:00.010+02:00

Επέστρεψα στην Γερμανία δυο μέρες μετά το εξιτήριο του Σσιάτς από την ψυχιατρική. Επέστρεφα πίσω και ήμουν, ένιωθα δηλαδή άλλος άνθρωπος. Ξαναγεννήθηκα.
Έφυγα χορτασμένος από αγάπη, από κατανόηση, από συμπαράσταση, έφυγα έχοντας επικυρώσει φιλίες που αναζωογονήθηκαν μετά από χρόνια λήθης (Κώστα μου, πάντα σε αγαπούσα σαν κάτι πολύ ιδιαίτερο – θα μιλήσω για τον Κώστα μελλοντικά, κι’ όχι ο άνθρωπος δεν είναι γκέι, είναι καρά στρέητ) και προ πάντων έφυγα με έναν καινούργιο αέρα αυτοπεποίθησης, ενός συναισθήματος που είχα χάσει εδώ και χρόνια, πνιγμένος στην μιζέρια μου και στα κτυπήματα του πεπρωμένου που εγώ είχα σχεδιάσει.

Η ξανά ανακάλυψη του εγώ ήταν πολύ αναζωογονητική. Ήταν σημαντικό να θέσω υπό εξέταση τις ουσιαστικές επαγγελματικές μου ικανότητες, μια ωθητήριος δύναμη για τα μελλοντικά μου σχέδια.

Έφτασα στο σπίτι στο Άαχεν και πριν ανοίξω καν την πόρτα είχα καταβληθεί από την κακιά προαίσθηση, από τις θύμησες των τελευταίων δυο χρόνων, δεν είχαν σβηστεί καμιά στιγμή απ’ το θυμητικό μου, απλά κάπου είχαν πνιγεί από την ευφορία του νησιού και των καινούργιων εμπειριών, τις είχα βάλει ακούσια σε αναμονή.

Και έβαζα το κλειδί στην πόρτα και όλες οι αναμνήσεις περνούσαν μπροστά μου ρεβού. Κατάλαβα διαισθητικά ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά ήμουν προετοιμασμένος, μιλάμε για εμπειρία, όχι παίξε γέλασε.

Ο Μπέννυ άρχισε να γαβγίζει σαν τρελός, με το ζόρι σηκώθηκε ο φτωχός απ’ το καλάθι, καταβεβλημένος από τους πόνους, βάζοντας τις τελευταίες του δυνάμεις να με υποδεχτεί. Ήταν πονεμένος και εξαντλημένος αλλά το βλέμμα του γεμάτο χαρά.
Κοίταξα μες στο διαμέρισμα και όλα τα σημάδια ήταν ξανά εκεί ή ακόμα εκεί: ασκούπιστο πάτωμα, σχετικά συγυρισμένη κουζίνα αφού η φίλη είχε ήδη κάνει την δουλειά της και η πόρτα του υπνοδωματίου κλειστή, που σήμαινε ότι ο Σσιάτς ήταν ξανά στο σπίτι και πάλι σέκος στο κρεβάτι – παλιά μου τέχνη κόσκινο.
Άνοιξα την πόρτα και είδα το πτώμα να αναπνέει…Ένα συνηθισμένο καλωσόρισμα. Ένας κόμπος μου έσφιξε τον λαιμό αλλά είχα γίνει γαϊδούρι, άντεχα όπως φαινόταν πολύ περισσότερο απ’ ότι ήθελα να παραδεχτώ. Έκλεισα την πόρτα, έπαιξα με τον σκύλο, άνοιξα την βαλίτσας, έβαλα τα κυπριακά προϊόντα στο ψυγείο (σσιεφταλιές, χαλούμια κλπ.), πήρα τα πράγματα του ύπνου και έπεσα στον καναπέ για να κοιμηθώ.

Καλωσόρισα στην Γερμανία, στο σπίτι μου…

Ο Σσιάτς σηκώθηκε την επόμενη το μεσημέρι σε κατάσταση κλασσική…Κι’ εγώ κλασσικά τα πήρα πάλι ανάποδα και άρχισα κλασσικά ξανά να τσιρίζω…σαν ελληνικό δράμα δεν είναι όλα αυτά; Που είναι ο Κακογιάννης να γυρίσει τον Φαίδρο;

Σαν τον μύθο του Άδη και της Περσεφόνης, δεν κράτησε η έξοδος του πολύ. Ξαναμπήκε στον Άδη και έπεσε στην γη, στο σπίτι μας δηλαδή, ξανά χειμώνας. Έφυγε και τ’ όνειρο, χάθηκε κι’ η ελπίδα. Αλλά δεν απελπίστηκα, κάπου ικανοποιήθηκα για να ‘μαι ειλικρινής. Τι θα έκανα αν άλλαζε η ζωή μου ξαφνικά; Αν γινόταν καλύτερη υποθετικά; Δεν μπορούσα να την ζήσω γιατί δεν ήξερα να ζήσω μια καλύτερη ζωή. Άρα ικανοποιήθηκα που ο Σσιάτς δεν ήταν καλά, γιατί ξέχασα πως ήταν η άλλη όψη του νομίσματος. Τι θα έκανα λοιπόν χωρίς βαρβάρους; Κάτι ήξερε ο Καβάφης…

Είχα φτάσει κάπου μέσα σε Σαββατοκύριακο, δεν θυμάμαι καλά, πάνε τόσοι μήνες τώρα. Ανάμεσα σ’ αυτά που έφερα από την Κύπρο ήταν και έξη πακέτα Ζάναξ για έναν ολόκληρο χρόνο, με το σκεπτικό ότι ποτέ δεν ξέρεις τι θα προκύψει, στο κάτω κάτω ζούσα κάτω από συνθήκες πολέμου, έπρεπε να είμαι εξοπλισμένος.

Σαν λαγωνικό που μυρίζει το θήραμα ο Σσιάτς ανακάλυψε σε χρόνο ντε τε τα κρυμμένα κουτιά Ζάναξ. Και σε χρόνο ντε τε, δηλαδή μέσα σε δυο μέρες κατέβασε πάνω από σαράντα χάπια. Κρυφά από μένα εννοείται.
Όταν το ανακάλυψα τα χάπια είχαν ήδη αποχαιρετίσει τα εγκόσμια και έμεινα βασικά σοκαρισμένος και παγωμένος. Έφτασα στο αμήν. Στ΄αλήθεια δεν άντεχα άλλο. Αποφάσισα να πάρω κάποια βασικά και να πάω να μείνω σε κάποιους γνωστούς η σ’ ένα ξενοδοχείο μέχρι να δω τι θα γίνει.

Αν διαισθάνθηκε αυτή την απόφαση μου η όχι δεν ξέρω, εγώ δεν την είχα ανακοινώσει. Την δευτέρα το πρωί, θα ήταν περίπου τρεις μέρες μετά την επιστροφή μου, σηκώθηκε επιτέλους από το κρεβάτι, με μια όψη γνώριμη και εντελώς αντιμποτοξική, μου έδωσε όλα μα όλα του τα χάπια και μου ζήτησε ν’ αρχίσω να του δίνω μόνο την κανονική του δοσολογία κάθε μέρα. Αποφάσισε να δώσει τέλος στην ζωή του στον Αδη.

Ειλικρινά δεν το πίστεψα. Αλλά σαν βλήμα που είμαι, έμεινα και αποφάσισα να παίξω και αυτό το παιγνίδι. Πήρα τα χάπια του και αρχίσαμε μια καινούργια πράξη στο θεατρικό, αυτή της μετρημένης δοσολογίας. Που θα μας έβγαζε;

Μαλακίες της στιγμής: Cyprusblogs.org

2009-07-05T11:36:00.002+02:00

Πριν από καιρό ο Λεξηπενητας κι’ εγώ αποφασίσαμε να επεκτείνουμε τα κυπριακά μπλοκς που άρχισε με δική του πρωτοβουλία σ’ένα καλύτερο τεχνολογικό περιβάλλον που θα προσφέρει δυνατότητες πολύ περισσότερες από ότι μπορεί να προσφέρει το blogger.

Με αυτό το παρασκήνιο ενέγραψα το domain www.cyprusblogs.org και www.cyprusblogs.info , έκανα σχετικές διεργασίες παρασκηνιακές και περιμένω εδώ και εβδομάδες τα περιεχόμενα των κυπριακών μπλοκς. Αλλά έγινα ακόμα μια φορά Πηνελόπη, περιμένω περιμένω και τίποτε δεν έρχεται.

Επειδή λοιπόν η όλη διαδικασία ήταν συνδυασμένη με κάποια έξοδα, θα ήταν μαλακία να μην το συνεχίσω. Εξ ου και σας παρακαλώ αν θέλετε να μου στείλετε όλοι που στείλατε στον Λεξηπενητα την περιγραφή των μπλοκ σας μαζί με την φωτογραφία του μπλοκ σας έτσι ώστε να μπορέσω να δημοσιεύσω στην ιστοσελίδα των πρώτο κατάλογο με ικανότητα βάσης δεδομένων των κυπριακών μπλοκς. Αντιλαμβάνεστε ότι τέτοια διαδικασία είναι χρονοβόρα οπότε αν αποφασίσετε να με στηρίξετε στο θέμα μην περιμένετε θαύματα από την μια μέρα στην άλλη. Ναι μεν είμαι ειδήμονας σε αυτά αλλά όχι επαγγελματίας.

Αν κάποιος από σας έχει γνώσεις σε κάποιον από τους παρακάτω τομείς και έχει διάθεση να με βοηθήσει στην δημιουργία της σελίδας, τον παρακαλώ να μου στείλει email: Joomla και γραφικά.

Αν από την άλλη δεν ενδιαφέρεστε για το όλο θέμα…τότε ατύχησα και πάπαλα και μου έμειναν τα domains κληρονομιά.

Ελπίζω να αρχίσω να παραλαμβάνω τα email σας στο greekstories@gmail.com

Greekstories

Ο αρσενικός Carrie Bradshaw

2009-05-21T12:48:00.001+02:00

Η μανία για τα παπούτσια δεν είναι ένα καθαρά γυναικείο φαινόμενο, είναι και φαινόμενο γκέι, είναι και φαινόμενο μετροσεξιουαλ (γι’ αυτούς που πιστεύουν αυτές τις μαλακιές) είναι και γενικά φαινόμενο αντρικό. Σε τελευταία ανάλυση δεν κατάλαβα καλά δηλαδή: γιατί να είναι η μανία για ρούχα, παπούτσια, συλλογή εραστών και μεταφυσικών ανησυχιών, στην καθομιλουμένη γνωστές και σαν κουτσομπολιό, ένα καθαρά θέμα γυναικών και τουτέστιν κλισέ και ταμπού για μας τους άντρες. Εμείς δηλαδή δεν έχουμε ευαισθησίες του είδους; Ε λοιπόν έχω νέα γι’ αυτούς που αντιστέκονται σθεναρά σε αυτά τα κλισέ: τους εθισμούς του είδους τους έχουμε κι’ εμείς τα αρσενικά, ανεξάρτητα από τα είδος της στάσης που παίρνει ο καθένας και την είσοδο της ικανοποίησης του.

Αυτά για την εισαγωγή.

Τα απογεύματα της Άνοιξης και όταν έχω ελεύθερο χρόνο, δηλαδή περισσότερο τα σαββατοκύριακα τα παίρνουμε με τον Σσιατς σ’ ένα φοιτητικό καφέ, που υπάρχει και χαρακτηρίζει το κέντρο της φοιτητικής και μη ζωής του Άαχεν από τα τέλη της δεκαετία του εβδομήντα. Ελληνική βέβαια ιδιοκτησία, το καφέ έχει αλλάξει σχεδόν τόσες όψεις όσο και τα χρόνια της ύπαρξης του και παραμένει έτσι πάντα «ην» και αρχή και τέλος της καθημερινής εξόδου στο κωλοχωρι που ζούμε.

Ο Σσιατς απέκτησε καινούργιους φίλους (προσπαθώ ακόμα να ανακαλύψω το πρόβλημα τους, γιατί σίγουρα ένα πρόβλημα θα το έχουν αλλά επειδή ο ελεύθερος μου χρόνος είναι δυστυχώς, επαναλαμβάνομαι γαμωτο μου, πολύ ελάχιστος, δεν μπόρεσα να ασχοληθώ ακόμα εκτεταμένα μαζί τους και να κάνω ψυχανάλυση που θα με οδηγήσει σε πεφωτισμένα αποφθέγματα).

Κυριακή απόγευμα δυο εβδομάδες εγκοου καθόμασταν λοιπόν στους ραταν καναπέδες με τα άσπρα μαξιλάρια της Τανγκεντε (έτσι λέγεται το καφέ, μετάφραση «εφαπτόμενη», το όνομα είναι το μονό που δεν άλλαξε μέσα σε τρεισήμισι δεκαετίες) και απλά υπήρχαμε. Ο Σσιατς με τους φίλους του να χαριεντίζεται κι’ εγώ με βλέμμα απλανές προς το μαλακισμενο να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι περνάμε καλά.

Εκεί που το βλέμμα μυ πλανιόταν αδέσποτα εκεί κι’ εδώ χωρίς σκοπό τον είδα. Καθόταν στον λοξά απέναντι καναπέ διπλά σ’ ένα συμπαθητικό κορίτσι, και στα πόδια του βρισκόταν ένα πράγμα με τέσσερα πόδια και τριχωτό που θύμιζε είδος σκυλού. Έμεινα να παρακολουθώ το πρόσωπο του που ήταν σε γενικές γραμμές ότι μου άρεσε σ’ έναν άντρα: κοκκαλωτο, με γωνιες, χωρίς διπλοσάγονο και ξυρισμένο κεφάλι. Ήταν μια διαφορετική αλλά συνάμα και παρομοια έκδοση του Μαλκοβιτς στο πιο σεξουαλικό και νεαρό. Τον αισθάνθηκα πολύ ελκυστικό και έμεινα στυλωμένος εκεί να τον παρακολουθώ όταν αντιλήφτηκα ότι τα βλέμματα μας συναντήθηκαν.

Γυρνώντας λοιπόν στα κλισέ της μνήμης μου διάλεξα το πιο κλασσικό απ’ όλα για ξεφύγω από την αμηχανία της απρογραμμάτιστης συνάντησης αλλά και για να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία μιας πρώτης επαφής και με το πιο μαγκέψαμε μ’ ένα γκέι τατς αντρουα ύφος μου είπα:

- Μα τι γλυκό σκυλάκι. Είναι υπέροχο.

Παράλληλα έλεγα από μέσα μου σε μένα «Γκρηκστορης, είσαι παραπάνω από ηλίθιος, δεν βρήκες χειρότερο να πεις απ’ αυτό;». Την έκανα όμως την κίνηση και ο Μαλκοβιτς δάγκωσε το δόλωμα και αρχίσαμε μια σκυλοαναλυτικη συζήτηση: ο σκύλος του, ο σκύλος μου, κάνουν αυτό, εκείνο, το άλλο, είναι οι πιο έξυπνοι το κόσμου, δεν υπάρχουν δεύτεροι κουλουπου.

Εκεί που ασχολούμασταν με, κυριολεκτικά, τρίχες, πρόσεξα τα παπούτσια του. Πριν συνεχίσω νιώθω ότι πρέπει να αναφέρω ότι έχω, πέραν από τις γνωστές, κάποιες ατυπικες λόξες η διαφορετικά, μανίες: παπούτσια, ρολόγια και γυαλιά του ήλιου. Θα μπορούσα, αν είχα την δυνατότητα, να ξοδεύω περιουσίες πάνω σε αυτά τα ασήμαντα ειδή, που με κάνουν να τρελαίνομαι και να συμπεριφέρομαι σαν μανιακός. Δυστυχώς δεν υπάρχουν τα μέσα να ικανοποιώ αυτές τις λόξες, το γούστο όμως παραμένει και είναι πολύ απαιτητικό.

Είναι βασικό στοιχειό στην σεξουαλική ακτινοβολία ενός άντρα το παπούτσι και η κάλτσα που φορά. Δεν πάει να ήταν ο Μαρλον Μπραντο μπροστά μου, αν φορούσε παπούτσι ακατονόμαστο, να πούμε από του Ττοφη της δεκαετίας του ογδόντα στην Λεμεσό, δεν θα μου επέτρεπα να γυρίζω να τον κοιτάξω. Είναι θέμα τιμής και αξιοπρεπείας: πως θα είναι αυτός ο σεξουαλας στο κρεβάτι αν δεν είναι ικανός να φορέσει ένα παπούτσι της προκοπής; Όλα έχουν μια διασύνδεση μεταξύ τους και η πιο βασική και σημαντική είναι το παπούτσι και η κάλτσα. Φαντάζεστε δηλαδή να φορά κάποιος ένα αντρικό ζευγάρι Μανολο Μπλανικ σε συνδυασμό με άσπρη κάλτσα από την ΕΣΕΛ; Ααααααα! Βοήθεια!

Κοιτάζοντας λοιπόν τα παπούτσια του μου κόπηκε η αναπνοή. Ο Σσιατς ντύνεται κοινώς ομολογουμένως παρά πολύ μοδατα, θα μπορούσαμε να είχαμε ανοίξει μπουτίκ και γκαλερί με τα ρούχα του. Τα παπούτσια είναι αποδεκτά αλλά μονό αυτό: αποδεκτά. Κοιτάζοντας τα παπούτσια του Μαλκοβιτς έμεινα ξερός. Δεν είχα ξαναδεί τα τελευταία χρόνια πιο δημιουργικό και εκφραστικό σχέδιο σε παπούτσι αντρικό λεζερ απ αυτά που φορούσε ο σεξουαλικός Μαλκοβιτς. Το στόμα μου έμεινε σε μισάνοικτη θέση, σαν την Βουγιουκλάκη στην ταινίες της που όταν ήθελε να το παίξει ηδυπαθής μισάνοιγε τα χείλη της και τρεμόπαιζε το από πάνω. Εμένα η διάφορα ήταν ότι δεν τρεμόπαιζε αλλά έμεινε αποσβολωμένο.

Ο Σσιατς που ήδη άρχισε να παρατηρεί τις ασυνήθιστες μου αντιδράσεις άρχισε να βγάζει σπυριά. Φυσικά για μένα δεν υπήρχε πια Σσιατς εκείνη την στιγμή και στο ένα εκατομμύριο στιγμές που ακλούθησαν.
Ο Μαλκοβιτς πρόσεξε την αποσβολωμαρα μου και παρακολακευτηκε κι’ εγώ τον άφησα να κολακεύεται κάνοντας του τα θετικότατα σχόλια μου για τα παπούτσια του. Καβαλώντας το καλάμι ο Μαλκοβιτς μου ανάφερε ότι ήταν της μάρκας ΝτιΣκουεαρ και ότι τα πηρέ από το Μόναχο αλλά τώρα μπορεί κάποιος να τα αγοράσει και το Τζεηντς στο Ντίσελντορφ. Εγώ έκανα ότι εκπλάγηκα γι’ αυτή την πληροφορία της ντεκατανς της Ντισκουεαρ σαν να ήξερα τι ήταν το ΝτιΣκουεαρ και το Τζεηντς στο Ντίσελντορφ. «Γκρηκστορης σκάσε και κάνε ότι ξέρεις για πιο πράγμα μιλά». Ένιωσα όμως μέσα μου κάπως μειονεκτικά. Υπήρξαν εποχές που ήμουν μες τα πράγματα. Που παραήμουν μες τα πράγματα. Τώρα ένιωθα σαν την Ινγκριντ Μπερκμαν στον ρολό της Γκραντ Ντατσσιες Αναστασια μετά που εκκαθάρισαν τους δικούς της οι Μπολσεβίκοι: Εκτός τόπου και χρόνου. «Γκρηκστορης στηθου, άρχισε να το παίζεις, μεν σε πάρει που την Ντάλα της Πάφου».

Μου έδωσε ινσαιντ πληροφορίες για την Ντισκουεαρ (εγώ είχα ήδη χεστει) και μου αποκάλυψε εμμέσως την λοξά που είχε για την μόδα (λες και δεν το είχαμε καταλάβει μέχρι στιγμής). Κάποτε εξαντλήσαμε το θέμα και αφοσιωθήκαμε αναγκαστικά στους συνόδους μας: εκείνος στην κύπελλα δίπλα του και εγώ στον Σσιατς και για την ακρίβεια σε μένα και στην μόνιμη αίσθηση της μοναξιάς μου. Τα βλέμματα μας συνέχισαν όμως να διασταυρώνονται έντονα αλλά μόλις γινόταν η επαφή άλλαζαν αμέσως κατεύθυνση, σαν να μην θέλαμε να προδώσουμε αυτό το απροσδιόριστο κάτι.
Κάποιες μέρες πέρασαν και για να ‘μαι ειλικρινής, ξέχασα τον φαλακρό με τα παπούτσια. Ένα βραδύ ξαναπήγαμε στην Τανγκεντε (για αλλαγή). Ήταν γεμάτη πατείς με πατώ σε. Έχανε η μανά το παιδί και το παιδί την μανά, άρα πρέπει να ήταν Σάββατο βραδύ. Ο Σσιατς με τους καινούργιους του φίλους κι’ εγώ ξανά η ακόμα με το βλέμμα το απλανές να παίζω τον ρολό του ισορροπημένου, καλογαμημενου γκέι (δύσκολος ρόλος, πάει για Άσκρα). Εκεί που βαριοβαριομουν μέχρι αηδίας και άρχισα να σκάφτομαι να φύγω (έχω την εντύπωση ότι ο Σσιατς θυμήθηκε τα αποθέματα της ελαχίστης του τεστοστερόνης και έχει ένα αφφεαρ με έναν από τους καινούργιους του φίλους που ορκίζεται σε χριστούς και παναγιές ότι είναι στρεητ – εγώ το ψιλοαμφιβαλλω αλλά δεν είμαι και μες το βρακι του για να δω τι γίνεται) είδα κάποιες γνωστές μας και πιάσαμε κουβέντα: Υπάρχει κι’ ένας θηλυκός Γκρηκστορης, η Ινγκριντ, όχι η Μπεργκμαν, μια άλλη εδώ κοντά, που είναι κι’ αυτή με τον δικό της εδώ κι’ έντεκα χρόνια και ζει μια πανομοιότυπη ευτυχία σαν την δική μου, μονό που ο δικός της δεν είναι ΑΑ). Ψιλοκουβεντιάζαμε, έπρεπε να γίνω απντεητ όσο αφορούσε την παράνομη της σχέση μ’ έναν ιταλό πιλότο του ΝΑΤΟ και μιλούσαμε με κωδικούς γιατί το σαΐνι ο δικός της ήταν ακριβώς διπλά της, ώσπου ξαφνικά είδα την αρσενική Carrie Bradshaw, τον Μαλκοβιτς, να στέκεται ακριβώς δίπλα/πίσω μου, ντυμένος λεζερ στην τρίχα με γαματα παπούτσια, αυτή την φορά εξκλουσιβ της Ναικ. Οι ματιές ανταλλάσσονταν με χρόνο ντε τε και τα χαμόγελα το ίδιο. Δεν μπόρεσα όμως να τον πιάσω κουβέντα, αντ’ αυτού ομολόγησα στην Ένρινη την ας πούμε συμπάθεια μου για την αρσενική έκδοση του Sex and the City και τη υποψία μου η επιθυμία μου ότι η Carrie Bradshaw ήταν μάλλον γκέι.

- Μα ποιος καλέ μου, είπε Ινγριντ, ο Λαρς;
- Λαρς τον λένε;
- Ναι
- Εγώ νομίζω ότι είναι γκέι.
- Αποκλείεται, αφού ξέρω ότι είναι Στριτ.
- Και πως το ξέρεις; Πηδήχτηκες μαζί του; Έχει γκόμενα;
- Όχι και όχι.
- Άρα πως ξέρεις ότι είναι στρεητ. Τίποτε πάνω δεν θυμίζει Στριτ, απολύτως τίποτε. Ο τύπος είναι γκέι και μάλιστα κρυφός (έτσι λάλησε ο Γκρηκστορης και δεν σηκώνει αμφιβολία).
- Ατε ρε, μα νομίζεις;
- Εν νομίζω, είμαι σιγουρότατος!

Πέρασε η βραδιά άδοξα και ανιαρά, πήγα σπίτι, άρχισε η εβδομάδα και έφτασε η Τέταρτη το βραδύ που όλοι πάλι ξεμυτούν για την Ποντστρασσε. Κι’ εμείς το ίδιο. Να ξεκαθαρίσω ότι ο Σσιατς κι εγώ βγαίνουμε ξεχωριστά και βρισκόμαστε προγραμματισμένα τυχαία πάντα στο ίδιο μέρος. Έτσι κι’ αυτή την Τέταρτη το βραδύ. Πάλι στην ιδία θέση, πάλι τα ίδια πρόσωπα, γνωστά και μη, σαν μην έχει περάσει καθόλου ο χρόνος. Και στην γωνία η μονή διάφορα η Carrie Bradshaw Μαλκοβιτς. Πάλι ντυμένος στην τρίχα, πάλι άλλα παπούτσια, αυτή την φορά Ασικς Ταιγκερ εξκλουσιβ, όπως μου είπε από την Νέα Υόρκη.

Ένιωσα μια ελαφριά μορφή ζήλειας. Έχω να πάω Νέα Υόρκη εδώ και δεκατρία χρόνια. Ένιωσα μια τεράστια ποσότητα αυτολυπησης: Μπροστά μου στεκόταν ένας άντρας που εξωτερικά εκπλήρωνε πολλά από αυτά που επιθυμώ, σεξουαλικά με έλκυε αφάνταστα, ένιωθα ότι η έλξη είναι αμοιβαία αλλά κάτι με εμπόδιζε να κάνω το βήμα για να προσπαθήσω να μπω στον κόσμο του. Γύρισα και είδα για μια στιγμή τον Σσιατς που στεκόταν με του φίλους του στον κόσμο του και η αυτολυπηση αυξήθηκε αστραπιαία. Ο Μαλκοβιτς μου έριχνε χαμογελά γεμάτα νόημα, εγώ έβλεπα σαλιαρίζοντας τα παπούτσια του και αποφάσισα να φύγω και να δώσω τέλος στην αυτολυπηση. Ποιος ξέρει, αν είναι πεπρωμένο, κάποτε θα τον γνωρίσω, που θα μου πάει;

Πρωτομαγιάτικα κυνηγητά…

2009-05-01T16:28:00.002+02:00

Δεν ξέρω τι γίνεται στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου και για να ‘μια ειλικρινής δεν με ενδιαφέρει γιατί δεν είχα ποτέ καμιά ιδιαίτερη σχέση με την πρωτομαγιά. Δεν είμαι ούτε παγανιστής (αν και ταυτίζομαι πολύ με πολλά σύμβολα του παγανισμού), δεν είμαι κομμουνιστής (αν και η πρωτομαγιά από το Σικάγο ξεκίνησε, άρα καθ’ αυτόν καθαρή αμερικανική επέτειος) και δεν είμαι ευτυχώς Γερμανός.

Οι Γερμανοί συνέχισαν το παγανιστικό συνήθειο κάπως μεταλλαγμένο και στις τριάντα Απριλίου, παραμονή της πρωτομαγιάς τρέχουν από το απόγευμα σαν υστερικοί να βρουν κλαδιά δέντρων τόσο μεγάλα όσο ένα νεαρό δέντρο, να τα κόψουν, να τα στολίσουν με γιρλάντες πολύχρωμες και να τα στήσουν το βράδυ κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης τους για της δείξουν ότι την θέλουν στ’ αλήθεια και να πάει καλά η σχέση τους όλο το χρόνο. Κάτι δηλαδή σαν πρωτοχρονιά, ανάσταση, καρναβάλι και οποιαδήποτε άλλη γιορτή που γίνεται το έλα αφορμή βοήθα με για να τα σπάσουμε στο ποτό και στο μεθύσι. Ο Γερμανός χρειάζεται πάντα μια αφορμή για να πιει, για να ‘ρθει στο κέφι τσακίρ και συνεπώς για να του σηκωθεί, διαφορετικά δεν…

Όταν ήμουν φοιτητής η γιορτή της πρωτομαγιάς δεν ήταν τόοοοσο μεγάλη υπόθεση. Γίνονταν αυτά που γίνονταν αλλά σε περιορισμένο βαθμό. Την τελευταία πενταετία όμως μετά από συντονισμένες στρατηγικές μάρκετινγκ όλων νυκτερινών γίνεται στις τριάντα Απριλίου το έλα να δεις. Και αυτό γιατί δίπλα μας, στην Ολλανδία έχουν την τριακοστή Απριλίου σαν μέρα της βασίλισσας οπού κάθε χρόνο μαζεύονται περισσότεροι από μισό εκατομμύριο επισκέπτες για να γιουχαΐσουν την Βεατρικη (άλλη λόξα κι’ αυτή). Ο Γερμανός λοιπόν που δεν χωνεύει ιδιαιτέρα τον Ολλανδό σκέφτηκε τι να κάνω για να τους την σπάσω και αναβάθμισε την γιορτή της πρωτομαγιάς.

Εγώ πάντα απών απ’ αυτά τα ποταπά. Ήθελα πάντα την ησυχία μου. Ειδικά τώρα με την καινούργια μου δουλειά που με πηδά κανονικά που να βρω όρεξη και διάθεση για έξω. Αρχή είναι πρέπει να συνηθίσω.
Χτες το βραδύ με ρώτησε ο Σσιατς αν ήθελα να βγω μαζί του και με τους καινούργιους του φίλους. Τα περί Σσιάτς τα γραφώ στο παρασκήνιο και σε μια στιγμή θα δημοσιευτούν κι’ αυτά.

Η νύχτα ήταν πολύ γλυκιά, η δεύτερη γλυκιά νύχτα της Άνοιξης φέτος, είχε καλή θερμοκρασία, και οι μυρωδιές του αέρα ξυπνούσαν βαθειά κοιμισμένες επιθυμίες. Δέχτηκα να πάω να τους συναντηθώ με υστεροβουλία, γιατί μετά ήθελα να βγω στο κυνήγι για καθυσηχασμό τεστοστερονούχων δυσκολιών. Είχα μόλις επιστρέψει από το Παλατινάτο της Ρηνανίας οπού είχα την ευκαιρία παράλληλα με την δουλειά να απολαύσω τις εξωπραγματικές εικόνες των οχθών του Μοζελ και ήμουν κάπως κουρασμένος αφού έκανα και ενδιάμεσο σταθμό στο γυμναστήριο, ήταν όμως κρίμα να αφήσω τέτοια νύκτα να φύγει χωρίς να την νιώσω στο ελάχιστο της.

Τον άφησα να ετοιμαστεί, πάντα τοπ ντυμένος ο Σσιατς, και να προπορευθεί. Έκανα κάποια τηλεφωνήματα, ντύθηκα κάτι σαν λετσος αφού δεν είχα όρεξη να μπω στα εικοστεσσερα μου που ούτως η άλλως δεν είχα για να πάω στην φοιτητική περιοχή και ξεκίνησα απ’ το σπίτι με κατεύθυνση την Ποντστρασσε οπού βρίσκονται όλα τα μπαρ, μπυραρίες και εστιατόρια του κέντρου, όχι όλα αλλά τα περισσότερα.

Η νύχτα μύριζε στ’ αλήθεια άνοιξη. Γνώριμο συναίσθημα μετά από ένα χρόνο χειμερίας νάρκης. Το μισοφέγγαρο πάνω ψηλά στο αχανές σκοτάδι με συνόδευε στα λίγα μέτρα που είχα να διανύσω μέχρι την Ποντστρασσε όπως έκανε και πέρσι και προπερσι.

Με το που άφησα την τελευταία γωνιά του δρόμου πίσω μου και μπήκα στην Ποντστρασσε έπαθα αγοραφοβία: το «γεμάτη» δεν περιγράφει την κατασταση που επικρατούσε. Ο κόσμος πατεις με πατώ σε, σαν μην είχε μια ζωή ξαναβγεί απ’ το σπίτι του, ήταν εμφανείς οι κλεισούρες ενός ολοκλήρου χειμώνα.

Κάτω από κανονικές συνθήκες θα μου άρεσε. Αλλά μόλις αντίκρισα την εικόνα της πολυκοσμίας και χωρίς να προηγηθεί τίποτε συγκεκριμένο και άσχημο, ούτε το ίδιο βράδι αλλά ούτε και τις προηγούμενες μέρες άρχισαν τα δάκρυα να τρέχουν απ’ τα μάτια μου ποτάμι. «Ρε Γκρηκστορης σταμάτα γιε μου, τι έπαθες στα καλά καθούμενα;» Τίποτε εγώ, να εκεί το δάκρυ βροχή. Άλλαξα κατεύθυνση και στράφηκα πρόσω ολοταχώς στο πάρκο της αμαρτίας να ηρεμήσω και να καταλάβω τι μου συνεβαινε. Μα έτσι ξαφνικά κλάμα γοερό; Άρχισα να πελλοδειχνω παραπάνω απ’ ότι επελλοδειχνα μέχρι τώρα;

Κάθισα σ’ ένα παγκάκι να ηρεμήσω. Έπαιξα το επόμενα δάκρυα γιατί δεν ήξερα για ποιο λόγο τα έχυνα. Κάθισα και σκέφτηκα…

Το υποσυνείδητο μας είναι τελικά ο τελειότερος αποθηκευτής αναμνήσεων και εικόνων, όχι RAM και gigabytes και παπαριες. Υποσυνείδητο για όλες τις εκδόσεις Windows. Ήταν ακριβώς η ίδια εικόνα που έζησα όλες τις σαιζόν των τελευταίων δυόμιση χρονών, καθώς έβγαινα τα ανοιξιάτικα και τα καλοκαιρινά βράδια στην αναζήτηση του πτώματος του Σσιατς, στη αναζήτηση της πλανεμένης του ψυχής και του θολού του μυαλού που τελικά θόλωσε και το δικό μου κατά τα φαινόμενα. Η ίδια εικόνα που δεν σβήστηκε από την μνήμη μου αλλά μπήκε κάπου εκεί βαθειά στο υποσυνείδητο δεν έγινε formated όπως τα δεδομένα του υπολογιστή αλλά μένει εκεί σαν φάκελος ρίζας.

Εικόνες που τελικά θα με κατατρέχουν, που δεν θα σβήσουν ποτέ μάλλον, άραγε θα τα καταφέρω ποτέ να συνυπάρξω μαζί τους;

Του δρόμου...

2009-05-01T15:17:00.013+02:00

Παραμελησα το μπλοκ μου, δεν τιθεται θεμα. Εχω ομως μια καλη δικαιολογια: αρχισα καινουργια δουλεια που με αναγκαζει να ταξιδευω πολυ. Εχω αρχισει να γυριζω ολοκληρη την Γερμανια κρατιδιο με κρατιδιο και γνωριζω μιαν αλλη Γερμανια που δεν ηξερα μεχρι τωρα. Τα γκει και τα σεξουαλικα τα αφηνω για αλλη φορα. Τωρα θελω να μοιραστω αυτες τις εικονες...

Λειβαδια με φρεσκες τουλιπες της εποχης στηνΡηνανια Βεστφαλια (δεν ηξερα οτι η Γερμανια παραγει τουλιπες...ειμαι ως γνωστον ππουλι)

Το Sommerhausen στην Βαυαρια

Στιγμες Παθων...

2009-04-09T00:00:00.009+02:00

Gossad!

2009-04-05T11:58:00.003+02:00

(σύνθετη λέξη από το Gomora, ονομασία της Μαφίας στον ιταλικό νότο με κέντρο την Νάπολη και Mossad, η δημιουργία της γίνεται κατανοητή αφού διαβαστεί η ανάρτηση…και η λέξη είναι μέηντ μπάι Γκρήκστορης)

Η πρώην μέλλουσα δουλειά μου, που έγινε κι’ αυτή σαν το γιοφύρι της Άρτας, σαν το βλέμμα της αγελάδας το απλανές προς το μαλακισμένο, που όλο της χαϊδεύουν τα βυζιά αλλά κανείς δεν την πηδά, σαν την αιώνια αναζήτηση πέους άνω των εικοσιπέντε εκατοστών κουλουπου) είχε πέσει σε χειμερία νάρκη και εγώ την έβαλα αρχειοθετημένη στα ανεκπλήρωτα αφού τελικά έπρεπε με οδύνη να αντιληφτώ ότι οι Κύπριοι δεν είναι καλύτεροι από τους σκατοναζί και ότι και τα δυο είδη σκατών στο ίδιο καζάνι βράζουν.

Αρχές Φεβρουαρίου κτυπά το τηλέφωνο το γερμανικό με αναγραφή κυπριακού αριθμού. Παραξενεύτηκα αλλά το απάντησα (ναι έχω και του κουσούρι να μην απαντώ τηλέφωνα όταν δεν έχω διάθεση) ακούγοντας την γνώριμη φωνή της Καρακάξας από την Πάφο, μελιστάλαχτη και γλοιώδη
- Καλημέρα Γκρήκστορης, είσαι καλάααα;
- Καλημέρα Καρακάξα, μια χαρά είμαι, εσύ; Πως και;
- Να σου πω Γκρήκστορης μου (τούτο το «μου» στην Κύπρο είναι λόγος να πάρω μαχαίρι και να τους κάνω όλους χαρακίρι – δείτε την ανάρτηση της Ψυχίας για ανάλυση βάθους). Βρήκα έναν πιθανόν πελάτη που είναι στο Μιλάνο και θέλει οπωσδήποτε να επενδύσει στην εταιρεία μας με το να αγοράσει μέρος των προϊόντων μας.

- Καλό αυτό, μπράβο ρε Καρακάξα.
- Ναι αλλά θέλει να βρεθούμε στο Μιλάνο μεθαύριο κι’ εγώ δεν μπορώ να πάω και δεν έχει άλλον που να μπορεί να πάει και με ρώτησε ο Κύριος Καραμαλάκας αν μπορείς να πας εσύ.
- Και γιατί ρε Καρακάξα δεν μπορείς να πας;
- Ε ήντα; Να πάω μια γεναίκα μόνη μου στο Μιλάνο; (τον μισθό όμως ξέρει να τον πουντζιάζει)
- Τζιαι καλά ρε Καρακάξα γιατί να μεν πάεις μόνη σου στο Μιλάνο; Ήνταμπο να πάθεις; Δαμέ έζησες τόσα χρόνια στην Γάλλια με τον άντρα σου τζιαι γύρισες τζαι τον κόσμο, στο Μιλάνο εννά πάθεις τίποτε; (γιατί εννά ξεστραωθεί κανένας να την βιάσει; Εν νομίζω να υπάρχει τόοοοση απελπισία στον αντρικό πληθυσμό …και αν ναι…τότε ελάτε σε μένα!)
- Ε οι, εν μπορώ να πάω μια γεναίκα μόνη μου στο Μιλάνο, έν ηξέρω κανέναν τζι κάτω τζ’ αν μου τύχει τίποτε;
- Τζιαι εγώ ξέρω; (στο κάτω κάτω τζίνη γεναίκα εγω γκέι αν το πάρουμε με αυτό το δικαιολογητικό…το αφήνουμε όμως)
- Ναι αλλά άλλο εσύ (ναι βέβαια άλλο εγώ, εγώ είμαι σκατόππουσστης, τζαι να πάθω τίποτε εσσιεστήκατε).
- Μάλιστα…Και πότε πρέπει να βρεθείτε;
- Την Παρασκευή.
- Την Παρασκευή δεν μπορώ, να τον πάρεις τηλέφωνο και να κλείσεις ραντεβού για την ερχόμενη Τετάρτη, αν μπορεί καλώς, αν δεν μπορεί κόψετε τον λαιμό σας (με λίγα λόγια).
- Καλά θα του τηλεφωνήσω και θα σε πάρω πίσω.

Τις επόμενες μέρες ακολούθησε ένας τηλεφωνικός μαραθώνιος.

- Ρε καρακάξα, τι ξέρεις για τον πελάτη;
- Έεεε ότι το όνομα του είναι Πλυντήρωφ και ότι θέλει να επενδύσει στην Κύπρο.
- Ααα ιταλικότατο το όνομα…Γέννημα θρέμμα του Μιλάνου. Και τι δουλειά κάνει ο Πλυντήρωφ;
- Έεεεε εν ηξέρω ακριβώς (να ξερνάς τζιαι να μπουκώνεις μαλάκω, ήνταλως θέλεις να πουλήσεις έτσι;)
- Καλά και ο Κυριος Καραμαλάκας τι λέει;
- Έεεε έτο να πάμε (σημαίνει στην συγκεκριμένη περίπτωση να πάω) τζιαι να δούμε ακριβώς τι θέλει. Πάντως εν έτοιμος να επενδύσει δώδεκα εκατομμύρια στο τάδε μέρος που μας ανήκει.
- Μα ποιος;
- Ο Πλυντήρωφ.
- Καλά θέλει να σας δώκει δώδεκα εκατομμύρια τζιαι εν τον είδατε ποττέ;;;;; Ούτε ξέρετε ήντα δουλειά κάμνει; Ούτε έσσιετε ιδέα πόθεν έρκουνται τα δώδεκα εκατομμύρια;
- Εεε μα εν γι’ αυτό που πρέπει να πάεις Μιλάνο.
- Οοοοκέεευυυυυυ. Μιλούμε υποθετικά τώρα εντάξει; Πες ότι σε έναν ιδανικό κόσμο θέλει όντως να σας δώσει δώδεκα εκατομμύρια τζιαί πάω εγώ ο άγνωστος ο σκατόππουσστης με το ταγιέρ μου, τα γοβάκια μου και τον χαρτοφύλακα μου σαν μπίζινεςγουμαν (τούτα δεν τα είπα ακριβώς έτσι, μάλλον δεν τα είπα καθόλου, αλλά τα σκέφτηκα) τζιαι συναντώ τον. Ήνταλως φαντάζεσαι ότι εν να γίνει η συναλλαγή; Είδε με, άρεσα του έδειξα του τζιαι τα μπακαλλοδέφτερα που έσσιετε σαν προσπέκτους των προϊόντων σας, εν να χύσει τζιαι να μου δώκει μια βαλίτσα με δώδεκα εκατομμύρια; Πε μου ήντα που καταπίνεις να τα πιάω τζιαι γω. Πληηηηηηζζζζ.
- Χαχαχα…Ε οι ρε…άμα εν να γίνει η συναλλαγή εν να με πιάεις τηλέφωνο τζιαι εν να σου στείλω με ήμεηλ η με φαξ τα έγγραφα.
- Καλά μα επικοινωνείς με τον νου σου ρε Καρακάξα; Εν να μου στείλεις εγγραφή με φαχ η με ήμεηλ για μεταβίβαση δώδεκα εκατομμυρίων τζιαι τζίνος που εν να τα πιάσει τα λεφτά εν θα ‘ναι παρών; Ούτε δικηγόροι, ούτε τραπεζίτης ούτε τίποτε;
- Ρε τούτα εν λεπτομέρειες. Μακάρι να κάτσει το πράμα τζιαι στο κάτω κάτω έρχεται την επομένη ο Κύριος Καραμάλακας τζιαι κλείνει την υπόθεση.
- Α καλά…Τζιαι που τον ήβρες τον πελάτη;
- Που το ίντερνετ (πολύ φερέγγυο)
- Έκαμες μιαν έρευνα να μάθεις το πόθεν έσχες; Με τι ασχολείται ακριβώς; Δεν σας κινεί την περιέργεια ότι ένας άγνωστος είναι έτοιμος να σας δώσει επειδή δεν σας ξέρει καθόλου και προ πάντων δεν έχει δει ποτέ αυτό που θέλετε να του πουλήσετε δώδεκα εκατομμύρια; Τζιαι καλά εσύ πες στ’ αρχίδια σου, εν κόφκει ο νους σου, ο κύριος Καραμαλάκας τι λαλεί πας το θέμα.
- Ε ρε, είπα του τζιαι είπε να πάμε (να πάω δηλαδή) να δοκιμάσουμε. Εν έχουμε να χάσουμε τίποτε παρά μόνο αυτά που θα μας στοιχίσεις εσύ.
- Άαα δηλαδή τζιαι τζίνος χάιε. Τώρα τι να σας πω; Αφού πληρώνετε ας πάω και βλέπουμε. Στείλε μου τουλάχιστον ότι έγγραφα έχεις να τους ρίξω μια ματιά πριν πέσω στο στόμα του λύκου οκ;

Έμεινα να σκέφτομαι για λίγο το θέμα αλλά ουσιαστικά δεν είχα να χάσω τίποτε. Θα πήγαινα μια μέρα Μιλάνο, θα ξέφευγα λίγο από εδώ και την βαθειά κατάθλιψη που με κυβερνούσε και θα ζούσα μια περιπέτεια. Από θέμα δουλειάς δεν το πήρα καθόλου σοβαρά γιατί όλη η συζήτηση ήταν του πουτσου. Όταν μάθει ο κύπριος να κάνει μπίζνες εγώ θα γίνω στρεητ. Αφού όμως πλήρωνε για μαλακιές ο Κύριος Καραμαλακας εγώ χεστηκα. Πόσο δύσκολο είναι να οργανώσεις μια πτήση στο Μιλάνο και πόσο δύσκολο είναι να κλείσεις ένα ραντεβού με έναν πελάτη; Πολύ όταν έχεις να κάνεις με κύπριους επιχειρηματίες και τις κότες που δουλεύουν μαζί του. Τελικά αφιέρωσα δέκα λεπτά και έκλεισα μόνος μου την πτήση και το ραντεβού με τον υποτιθέμενο πελάτη.

Η επόμενη τετάρτη έφτασε σύντομα και στις 4 το πρωί πήρα την πτήση για τι Μιλάνο, κουστουμαρισμένος να πάω συναντήσω τα αυθεντικά ιταλικά δώδεκα εκατομμύρια. Έφτασα εκεί γύρω στις οκτώμισι το πρωί. Το ραντεβού με τον μυστηριώδη πελάτη ήταν στις μια το μεσημέρι στην άλλη άκρη του Μιλάνου. Πήρα το τραίνο για το κέντρο και φτάνοντας εκεί σαράντα πέντε λεπτά αργότερα δεν ήξερα τι να κάνω για να περάσει η ώρα.

Κουβαλώντας λοιπόν το λαπτοπ στον ώμο με τα επτά του κιλά γιατί νόμιζα ότι πήγαινα για σοβαρή δουλειά, στο κάτω κάτω τα έξοδα μου ήταν καλυμμένα αλλά μόνο αυτά, εγώ ο μαλακας δεν ζήτησα περισσότερα λεφτά γιατί με έπιασε το φιλότιμο και η σοβαρή η εταιρία δεν προθυμοποιήθηκε να μου προσφέρει αμοιβή, ξεκολωθηκα να γυρίζω στο Μιλάνο, μπαίνοντας στον Αρμάνι, βγαίνοντας στου Ντόλτσε, βλέποντας τις διαφημίσεις του Μπεκαμ και του ξυλάγγουρου να φορούν τα βρακια του προαναφερθέντα ενώ παράλληλα ξεματιάστηκα να βλέπω τους θεογκομενους στις χάη περιοχές να πηγαίνουν πάνω κάτω. Ευτυχώς για το εγώ μου αφίχθηκα κι’ εγώ στο Μιλάνο ανάλογα ντυμένος και κυκλοφορούσα, όπως μου έλεγαν τα βλήματα που μάζευα κι’ εγώ σαν διογκούμενος στραβαρα μου.

Η ώρα πέρασε σχετικά γρήγορα και έφτασε η στιγμή του ραντεβού. Μπήκα σε ένα ταξί και του είπα την διεύθυνση που βρισκόταν παρεμπίπτοντος στην γκέι περιοχή του Μιλάνου αλλά και στην περιοχή με όλα τα βαποράκια, τι βαποράκια δηλαδή, βαποραρες, για όσους δεν ξέρετε τι εστί Μιλάνο.
Όταν έφτασα στο σημείο της συνάντησης που ήταν ένα εστιατόριο, δεν ήξερα τι ακριβώς περίμενα αλλά σίγουρα όχι αυτό που είδα: ένα εστιατόρια στιλ ελληνοκυπριακής ταβέρνας, καρακιτς φτιαγμένο μάλλον από την δεκαετία του εξήντα ξεχασμένο σ’ έναν από του κεντρικότερους δρόμους του Μιλάνου και στο κέντρο των τραπεζικών δραστηριοτήτων. Ίσως αυτά τα ξεθωριασμένα να έγιναν ξανά τρεντ και να μην το πήρα χαμπάρι. Κατέβηκα δειλά απ’ το ταξί και αφού κοίταξα καλά καλά γύρω μου μπήκα μέσα.

Η γκαρσόνα που με καλωσόρισε με το μισό της ήταν μια θεια Κακουρατου ενώ ο γκαρσόνος …άστα να πάνε. Έκατσα σ’ ένα κυπριακό τραπέζι με καρό κόκκινο άσπρο τραπεζομάντιλο πάνω σε μια ψάθινη καρεκλά, σαν να ήμουν στην Αθηαινου, και περίμενα τον μπίζνεσμαν να φτάσει. Παρήγγειλα ένα νερό, που έκανε την γκαρσόνα να με αντιπαθήσει ακόμα περισσότερο και περίμενα σαν την Πηνελόπη. Περίμενα, περίμενα, περίμενα κι’ άλλο αλλά μπίζνεσμαν δεν φαινόταν. Άρχισα να μην νιώθω καλά…από τη μια τα βλέματα σπίθες της γκαρσόνας που την έβγαζα μ’ ένα μπουκάλι νερό κι’ από την άλλη μόνος μου στο Μιλάνο με το λάπτοπ χωρίς σκοπό…Γιατί όλα σε μένα τυχαίνουν; Γιατί; Και να ‘ταν μόνο αυτό…

Αφού πέρασε μισή ώρα και Πληντήρωβ δεν έβλεπα αποφάσισα να τον πάρω τηλέφωνο: Ντριν…ντριν…ντριν..μπαμ και μου το ‘κλεισε. Εκεί πια τα πήρα. Φάνηκε ξεκάθαρα ότι το όλο θέμα ήταν ένα μπουγέλωμα και οι ηλίθιοι της Κύπρου στην απελπισία τους να πουλήσουν θα πήγαιναν και στου γαμω-την-μάνα-κολοχωρι για να βγάλουν ένα σεντ. Που έπεσα Θεέ μου; Γιατί τα βάσανα μου δεν έχουν ένα αίσιο τέλος ή τέλος πάντων ένα κάποιο τέλος;

Έκανα νόημα στην θεία Κακουράτου να πληρώσω το ένα λίτρο μπουκάλι το νερό για ενενήντα πέντε σεντ μόνο (γι’ αυτό με έβλεπε με το μισό της και παρεμπιπτόντως για να δείτε ότι σαν Κύπριοι είμαστε και ξεδιάντροποι: Στο Κόστα Καφέ στην Λεμεσό κοστίζει ένα καπουτσίνο €3,45 και άνω ανάλογα με το πόσες θερμίδες θα το παραγγέλλεις, στο Μιλάνο αντίθετα, που είναι σε τελευταία ανάλυση ένα κωλοχώρι που δεν το ξέρει κανένας, χωρίς ιδέα από μόδα, χωρίς διεθνές φλερ κουλουπου κοστίζει ένα καπουτσίνο στις χάη περιοχές €1,10. Περεταίρω σχόλιο περιττό) και την παρακάλεσα να μου φωνάξει ένα ταξί. Η πτήση μου ήταν μετά από έξη ώρες, δεν είχα ιδέα τι θα έκανα. Σκέφτηκα να κλειδώσω το λαπτοπ στον σταθμό και να πάω σε μια γκέι σάουνα να περάσω την ώρα μου (εδώ ο κόσμος καίγεται και το τέτοιο μου κτενίζεται). Να ξαναδώ όλο το Μιλάνο για τέταρτη φορά στη ζωή μου δεν είχα όρεξη και τόσα λεφτά δεν είχα μαζί μου.

Το ταξί ήρθε και του ζήτησα να με πάει στον σταθμό. Καθ’ οδών κτύπησε το τηλέφωνο. Μια φωνή άγνωστη μου εξήγησε ότι ήταν ο καθ’ αυτός πελάτης κι’ ότι ο Πληντηρωβ ήταν μόνο ο μεσάζων ζητώντας μου να συναντηθούμε σε ένα άλλο εστιατόριο σε είκοσι λεπτά. Μου μίλησε σε άπταιστα γερμανικά με μια απροσδιόριστη προφορά, που κάτι μου θύμιζε αλλά δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι. Έδωσα τις καινούργιες οδηγίες στον οδηγό με τα θεοσπασμένα μου ιταλικά (πρέπει να τα φρεσκάρω, το μόνο που θυμάμαι καλά είναι το κε κατσο βόη και το σκούπα με).

Έφτασα σ’ ένα καταπληκτικό εστιατόριο με πολύ γκλάμουρ και στιλ. Αμέσως άρχισα να παίρνω τα πάνω μου. Ίσως να μην είναι φιάσκο το όλο θέμα τελικά.

Μπήκα μέσα με αέρα σταρ και αφού τους εξήγησα, ο θεός ξέρει πως, ότι έχω ραντεβού μ’ έναν άγνωστο μου έδωσαν ένα τραπέζι για τέσσερις. Κάθισα και περίμενα. Σε δέκα λεπτά μπήκαν μέσα δυο νεαροί, ένας χοντρούλης με μούσι και ένας λεπτός με κουστούμια και γραβάτες και οι δυο με γαμψή μύτη σαν να είχαν βγει και οι δυο τους από την λίστα του Σιντλερ. Ο χοντρούλης μιλούσε άπταιστα γερμανικά, ο άλλος μόνο αγγλικά και μεταξύ τους κάτι σαν αλαμπουρνέζικα. Ρώτησα τι γλώσσα ήταν και έμαθα ότι ήταν εβραίοι.

Και μπήκαμε στο ψητό…Ο χοντρούλης ήταν αυτός με τα δήθεν λεφτά, ο άλλος το τσιράκι του. Αφού κατάφερε να μπει στο στοπ λίστ της Ελβετίας (πόση μαλάκια πρέπει να κάνεις για να καταφέρεις αυτό τον άθλο;) ξέμεινε στην Ιταλία με ένα μάτσο ελβετικά φράγκα που ήθελε να τα ξεπλύνει. Οι σκηνές περνούσαν αστραπιαία από μπροστά μου: καραμπινιέροι να με παίρνουν σηκωτό στα μπουντρούμια του Μιλάνου, χωρίς καν να αποχαιρετίσω τους αγαπημένους μου, κάποιος να γράφει μετά από χρόνια το εξπρές του μεσονυκτίου νούμερο δυο καίγω να πεθαίνω πολλαπλά βιασμένος και ξεχασμένος πίσω απ’ τα σιδερά της φυλακής.

Άρχισε ένας καινούργιος τηλεμαραθώνιος με την Κύπρο για να ξανααντιληφθω ότι ο κύπριος μπακάλης γεννήθηκε και μπακάλης θα πεθάνει.
Προσπάθησα να ξεμπερδέψω γρήγορα με το όλο θέμα αφήνοντας το ανοικτό και έφυγα μετά από ένα στέικ και σπαγγέτι κτυπώντας το κεφάλι μου στον τοίχο γιατί να έχω συμπατριώτες που να είναι τόσο ηλίθιοι. Εκεί ήρθε και η τελική απόφαση μέσα μου να μην δεκτώ την δουλειά στην Κύπρο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες αλλά μόνο με τους δικούς μου, κάτι που ήταν εκ φύσεως καταδικασμένο.

Ο εβραίος με ακολουθησε τηλεφωνικώς στην Γερμανία για λίγες εβδομάδες ζητώντας μου να δουλέψω για αυτόν. Τον άφησα κι’ αυτόν να περιμένει.
Στον κύπριο μπακάλη έδωσα αμετάκλητους ορούς συνεργασίας ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Ακόμα περιμένω απάντηση…Ούτε καν με πήραν τηλέφωνο να ρωτήσουν τι έγινε με τον εβραίο…Αυτά… Με έστειλαν με δικά τους έξοδα στην Ιταλία και δεν μπήκαν καν στον κόπο να μάθουν τι έγινε…This ist the cyprus way of doing business.

Ετσι απλα...

2009-03-21T23:00:00.009+01:00

Η εμπνευση μου ηταν ο Aceras. Οταν τα ειδα να ξεπεταγονται ετσι δειλα απο το υγρο ακομα χωμα, θυμηθηκα τις φωτογραφιες του...

...τα σχολια του, αντιληφθηκα παραλληλα ομως οτι στ' αληθεια αρχισε η Ανοιξη, μεγαλυτερες μερες, περισσοτερο φως, περισσοτερες ελπιδες, καινουργιες δυναμεις, αναζωγονηση, απλη ομορφια που γεννιεται ξανα.

Στον Acera λοιπον που εγινε η εμπνευση μου και σε ολους εσας που γινατε οι παρεες μου εδω, με τα σχολια σας, με την παρουσια σας, με τις σκεψεις σας.

Σας αφιερωνω τουτες τις απλες φωτογραφιες απο την καινουργια Ανοιξη στο παρκο του Μπεννυ και σας ευχαριστω...Ξερετε εσεις...